ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 1038

ถ้าไม่ใช่เพราะน้องชายของเธอถูกฆ่าไปแล้ว เขาแทบอยากจะสับน้องชายของเธอให้แหลกเป็นชิ้นๆ!

แต่สิ่งที่เสียใจภายหลังนั้นก็ไม่มีความหมายใดๆ มิฉะนั้น ตระกูลอู๋ก็คงไม่อยู่มาจนถึงจุดนี้ได้

ท่านปู่อู๋มองเขา และถามด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า: “ผู้หญิงแซ่เซวคนนั้นตอนนี้อยู่ที่ไหน?”

อู๋ตงไห่รีบพูด: “พ่อ ช่วงนี้หย่าฉินก็เก็บตัวอยู่ในห้องมาตลอด ร้องไห้ทุกวัน”

“ร้องไห้ทุกวันงั้นเหรอ?!” ท่านปู่อู๋กัดฟันพูด: “ผู้หญิงแบบนี้ แกยังไม่ไล่ออกจากบ้าน ให้เธออยู่ต่อมีประโยชน์อะไร? หรือว่าจะต้องรอให้ทั้งตระกูลอู๋แพ้เธอจนย่อยยับ แกถึงจะรู้สึกตัวใช่ไหม?”

ในใจอู๋ตงไห่ตะกุกตะกัก และอธิบายทันทีว่า: “พ่อ เรื่องนี้จะโทษหย่าฉินไม่ได้นะ น้องชายของเธอคนนั้นไม่เอาการเอางาน เธอเองก็เป็นเหยื่อเหมือนกับผมนี่แหละ”

“เปรี้ยง!”

ไม่มีใครคิดเลยว่า ท่านปู่อู๋ที่อ่อนแอ ตบเข้าไปที่หน้าอู๋ตงไห่เลย

ท่านปู่อู๋โกรธจนตัวสั่น พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า: “เป็นชาติชาย ถึงเวลาต้องตัดสินใจ! แต่ถ้าไม่ทำ สถานการณ์จะวุ่นวาย! ทำไมฉันนำพาตระกูลอู๋ไปจนถึงจุดสูงสุดได้ในทีละขั้น ไม่เพียงแค่เพราะว่าเมื่อฉันก้าวไปข้างหน้าฉันเด็ดขาดกว่าใครนะ เพราะเวลาฉันถอยหลัง ก็จะเด็ดเดี่ยวเกินกว่าใครเช่นกัน! แต่แกน่ะ ไม่เพียงแต่ไม่ตัดสินใจอย่างกล้าหาญเด็ดขาดเหมือนจิ้งจกตัดหางแล้ว กลับว่าทำให้ตัวเองลำบากลำบนอีกต่างหาก แกต้องรู้ไว้ ถ้าแกหาเรื่องใส่ตัว มันจะไม่ทำร้ายแค่แก แต่มันจะทำร้ายตระกูลอู๋ทั้งตระกูล!”

อู๋ตงไห่พูดด้วยความลำบากใจ: “พ่อ หย่าฉินอยู่กับผมมาหลายปี ทำไมต้องมาไล่เธอออกไปตอนนี้ด้วย? ถ้ามันเผยแพร่ออกไป คนอื่นจะมองผมยังไง จะมองตระกูลอู๋ยังไง? ผมจะมีความเป็นคนอยู่ได้ยังไง?”

ท่านปู่อู๋มองเขาด้วยความเหยียดหยาม พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา: “ทำไมแกไม่ไล่เธอออกไป ชื่อเสียงของแกก็เสียหายไปแล้วไม่ใช่เหรอ? ชื่อเสียงของตระกูลอู๋ก็เสียหายไปแล้วไม่ใช่เหรอ? ทั้งโลกต่างก็รู้ว่าเซวหนานซานคือน้องชายของเมียแก ทั้งโลกต่างก็รู้แล้วว่าเขาเป็นน้องเมียแก ทั้งโลกต่างก็รู้ว่าสำนักขอทานของเขา ก็มีแกสนับสนุนอยู่ ตอนนี้เขาตายแล้ว แกจะเหลือผู้หญิงคนนี้ไว้ คนทั้งโลกจะด่าแกอู๋ตงไห่ว่า แกมันงมงาย ยืนกรานในความผิดพลาดอย่างโงหัวไม่ขึ้น

อู๋ตงไห่โดนด่าจนทั้งตัวสั่นจนฮึกเหิม

ก่อนหน้านี้ เขาไม่ได้คิดถึงนี้เลยจริงๆ

ถ้าจะบอกว่าวางแผนในกระโจม ตัดสินชัยไกลพันหลี่ เขาด้อยกว่าท่านปู่อู๋อีกไกล

อู๋ตงไห่รีบอธิบาย: “พ่อ ที่จริงครั้งที่สอง ผมอยากให้ราชาบู๊ทั้งแปดลงมือ แต่พวกเขาบอกผมว่า จะรับฟังแค่คำสั่งพ่อเท่านั้น แต่ตอนนั้นพ่อยังไม่ฟื้น ผมก็เลยหมดหนทาง ทำได้เพียงส่งคนไปที่นั่น”

ท่านปู่อู๋ตบหน้าอีกครั้ง อู๋ตงไห่ปิดหน้า แต่ไม่กล้าพูดสักคำ

เมื่อตบเสร็จ ท่านปู่อู๋ค่อยพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า: “พ่อลูกที่อยู๋เนินเขาฉางไบนั้นยังมีชีวิตทั้งคู่ ชิงพวกเขากลับมาวันนี้ หรือชิงพวกเขากลับมาอาทิตย์หน้า หรือว่าชิงพวกเขากลับมาเดือนหน้า มันต่างกันตรงไหน?

“หรือว่าวันนี้ไม่ชิงพวกเขากลับมา อาทิตย์หน้าพวกเขาก็ตายแล้วงั้นเหรอ? ถ้าพวกเขาตายง่ายขนาดนั้น อีกฝ่ายก็คงจะไม่จัดคนมามากมายไปปกป้องพวกเขาที่ภูเขาฉางไบสถานที่แร้นแค้นเหล่านั้นหรอกนะ”

“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ คนไม่เอาไหนอย่างแก สรุปว่าจะรีบอะไรกัน?”

------------