ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 1055
ฟ่านหลินยวนจะรู้พลังของเย่เฉินได้อย่างไร！
พอเห็นเย่เฉินมั่นคงดั่งขุนเขา จากนั้นก็ปล่อยฝ่ามือที่อ่อนโยนออกมา ยังนึกว่าไอ้หนุ่มนี่มันลืมปัดป้อง แล้วก็จะถูกตบเองโจมตีจนตัวตาย
แต่ทว่า ตอนที่ประฝ่ามือกับเย่เฉินไปจริงๆ นั้น ฟ่านหลินยวนก็พบว่า ฝ่ามือของตนเองนี้ ไม่เพียงไม่ทำให้เย่เฉินถอยหลังไป แต่กลับมีพลังที่รุนแรงกว่าเด้งกลับมา พริบตาแขนขวาของเขาก็แหลกเหลวไปเหมือนกัน！
เขาไม่คิดเลยว่า จุดจบของตนเอง จะเหมือนกับศิษย์น้องแปดเลย！
พอเห็นว่าแขนขวาตนเองเละเป็นน้ำเลือดไปหมดแล้ว แต่เขายังไม่ทันได้สนใจอาการบาดเจ็บเลย เพราะว่าถูกพลังที่รุนแรงมาก ดีดกระเด็นลอยออกมาหลายเมตร！
ฟ่านหลินยวนรีบถอยหลังไป พร้อมกับใช้ทั้งสองขาค้ำยันให้ตนเองหยุดถอยหลังไปด้วย
แต่ว่าพลังฝ่ามือของเย่เฉินมันรุนแรงมากจริงๆ รุนแรงจนขาทั้งสองข้างของเขาไม่มีทางค้ำยันพลังฝ่ามือได้เลย ได้แต่ยอมให้ร่างเขาถอยหลังไปเรื่อยๆ ！
ศิษย์น้องทั้ง6เห็นดังนั้น ก็ตกใจไปตามๆ กัน！
พลังของศิษย์พี่ใหญ่นั้น พวกเขาก็รู้ดี ถ้าหากว่าให้เขาใช้พลังทั้ง10ส่วนซักฝ่ามือออกไป ต่อให้เป็นยอดฝีมือ ก็ต้องตั้งรับอย่างดี ถึงจะรับมือได้
หรือไม่ก็ต้องเละเทะ เพราะฝ่ามือของศิษย์พี่ใหญ่
แต่ใครจะรู้เล่า เย่เฉินซัดฝ่ามือออกไปนิ่งๆ กลับโจมตีศิษย์พี่ใหญ่ราวกับปืนใหญ่ จนต้องถอยหลังไปหลายรอบ
หนึ่งในนั้นก็รีบตะโกนออกมาว่า “เร็ว！รับศิษย์พี่ใหญ่ไว้！”
อีก5คนถึงตั้งสติขึ้นมาได้ ทั้ง6คนก็รีบไปยืนข้างหลังฟ่านหลินยวน ตั้งเป็นสองแถว แล้วก็ใช้พลังทั้งหมด ส่งพลังให้เขา！
แต่ว่า ไม่คิดเลยว่า ความเร็วที่เขาถอยหลังนั้น มันจะรุนแรงอย่างมาก！
เขาในตอนนี้ พลังทั้งหมดที่ร่างกายรับไว้นั้น เป็นปราณทิพย์ของเย่เฉินที่ซัดฝ่ามือออกไป！
ในชั่วพริบตาเมื่อครู่นี้ เขาไม่เห็นเลยด้วยซ้ำว่า ไอ้หนุ่มนี่มันซัดฝ่ามือกลับมาอย่างไร ตนเองก็บาดเจ็บเสียแล้ว！
สำหรับนักต่อสู้คนหนึ่งแล้ว ไม่มีอะไรสำคัญกว่าแขน โดยเฉพาะแขนขวา
เสียแขนขวาไปแล้ว ก็เหมือนพิการไปทั้งตัว
จะนับว่าเป็นยอดฝีมืออะไรอีก? ไม่เหลือแล้ว
ถึงอย่างไร เอี้ยก้วยก็เป็นแค่ตัวละครในนวนิยาย แต่ในชีวิตจริง ยังไม่เคยเห็นยอดฝีมือคนไหนที่มีแขนเดียวเลย
เพราะว่า ถ้าแขนเดียว ร่างหายก็จะขาดสมดุล ไม่ต้องพูดถึงสู้กับคนอื่นเลย แค่วิ่งธรรมดา ก็เห็นชัดว่าน้ำหนักสูญเสียสมดุล จุดศูนย์ถ่วงของร่างกายคน หากไม่สามารถตั้งตรงได้ แล้วจะมีปัญญาอะไรไปเป็นสุดยอดฝีมือ?
------------
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...