รอคอยอย่างร้อนรนจน10โมงกว่า โทรศัพท์ของเย่เฉินก็ยังติดต่อไม่ได้ ในใจของเซียวชูหรันก็เริ่มกังวลขึ้นมาแล้ว
ที่เธอนึกได้นั้น ก็เรื่องที่ช่วงนี้เย่เฉิน ติดต่อกับคนใหญ่คนโตบ่อยๆ แล้วก็ไปดูฮวงจุ้ยให้พวกคนใหญ่คนโตหลายคน แล้วก็ได้เงินมาจำนวนมาก ส่วนคฤหาสน์ที่Tomson Rivieraนี่ ยิ่งคิดก็ยิ่งไม่สบายใจ
ก่อนหน้านี้ เซียวชูหรันกลัวมาตลอด ว่าวันหนึ่งเย่เฉินจะโดนจับได้ ก็เหมือนกับพวกที่ขายสินค้าหลอกลวงแล้วถูกจับได้ จากนั้นก็ล้มละลายในพริบตา
ถ้าหากว่าเขาล้มละลายขึ้นมาจริงๆ พวกคนใหญ่คนโตพวกนั้นคงจะไม่ปล่อยเขาไว้แน่
ตอนที่เซียวชูหรันกำลังคิดฟุ้งซ่านอยู่นั้น เบอร์เย่เฉินก็โทรเข้ามา
พอเซียวชูหรันรับสาย ก็รีบถามเขาไปว่า “ฮัลโหล เย่เฉิน คุณหายไปไหน? ”
ตอนนี้เย่เฉินเพิ่งลงจากเครื่องบิน กำลังจะเดินเข้าไปนั่งเฮลิคอปเตอร์ จากนั้นก็พูดกับเซียวชูหรันว่า “คุณภรรยาครับ ผมไปดูฮวงจุ้ยให้เพื่อนตั้งแต่เช้า ฮวงจุ้ยของพวกเขาค่อนข้างพิเศษ ดังนั้นผมจะใช้โทรศัพท์มารบกวนไม่ได้ เดี๋ยวจะส่งผลต่อการคำนวณของฮวงจุ้ย ดังนั้นก็เลยผิดโทรศัพท์”
“คุณไปดูฮวงจุ้ยอีกแล้วหรือ? ” เซียวชูหรันก็รู้สึกหัวเสีย แล้วพูดว่า “เย่เฉิน คุยกันแล้วไม่ใช่หรือว่า ต่อไปนี้พยายามไม่ไปดูฮวงจุ้ยให้ใครแล้ว”
เย่เฉินก็รีบพูดว่า “คุณภรรยาครับ ครั้งนี้ไม่ได้ไปช่วยคนใหญ่คนโตที่ไหนหรอก ครั้งนี้มาดูให้กับเพื่อนสมัยที่อยู่สถานเลี้ยงกำพร้าด้วยกัน ช่วงนี้เขาดวงซวย ดังนั้นก็เลยให้ผมมาดูหน่อย ผมไม่รับเงินจากเขา”
พอเซียวชูหรันเขาพูดแบบนั้น ก็เลยโล่งอก แล้วถามว่า “แล้วคุณจะกลับมาตอนไหน? ”
เย่เฉินบอกว่า “เดี๋ยวอีกสักประมาณ20นาทีผมก็น่าจะถึงแล้ว”
เซียวชูหรันก็ตอบว่า “งั้นก็ดี เดี๋ยวฉันรอที่บ้าน”
เฮลิคอปเตอร์ของเฉินจื๋อข่าย ก็รีบนำเย่เฉินกับหงห้าและเว่ยเลี่ยงกลับมายังในเมือง
“ได้ครับอาจารย์ย่!”
หลังจากที่เย่เฉินรีบร้อนกลับบ้าน เซียวชูหรันก็ไม่มีทางนึกถึงเลยว่า สามีตนเองได้รีบร้อนออกเดินทางไปจากจินหลิงในช่วงเช้ามืด เพื่อไปที่ภูเขาฉางไบที่ห่างออกไป2000กิโลเมตร ที่ตีนเขาฉางไบ ก็ได้ฆ่าคนชั่วมือเปื้อนเลือดชั่วช้าไป8คน
เนื่องจากที่ช่วงนี้พลังฝีมือของเย่เฉินแข็งแกร่งมาก ฝึกฝนได้ดีมาก ดังนั้นต่อให้ต้องรอนแรมไปมา ก็ไม่มีความเหนื่อยอะไรเผยให้เห็นเลย
พอดีว่าใกล้จะถึงช่วงอาหารกลางวันแล้ว เซียวชูหรันก็เลยลากเขาไปที่สวนผักในเขตสวนของบ้าน แล้วก็เก็บวัตถุดิบที่เธอชอบกินอย่างมีความสุข
ในตอนนี้ ประตูใหญ่ถูกเปิดออก หม่าหลัน แม่ยายของเย่เฉิน ก็เดินถือไม้เท้าด้อมๆ มองๆ ลับๆ ล่อๆ เข้ามาด้านใน!
------------

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...