เซียวฉางเฉียนก็อดกลั้นอาการคันต่อไป พอกลับมาถึงบ้าน เฉียนหงเย่นก็กำลังทำกับข้าว
เมื่อกลางวันเธอเห็นว่าเซียวฉางเฉียนชอบกินหอยเป๋าฮื้อมาก ก็เลยอยากจะเอาใจต่อ ดังนั้น พอตอนบ่ายที่เซียวฉางเฉียนออกไปด้านนอกกับนายหญิงใหญ่เซียว เธอก็เลยออกไปตลาดอีกครั้ง
ครั้งนี้ เธอซื้อปูทาราบะตัวใหญ่ให้เซียวฉางเฉียน ปูชนิดนี้มีเนื้อเยอะ สดอร่อยมาก เซียวฉางเฉียนชอบกิน
อีกอย่างปูแบบนี้ก็ราคาไม่ได้ถูก เธอซื้อมาตัวใหญ่ ตัวหนึ่งก็สองพันกว่าหยวน
เดิมทีเฉียนหงเย่นก็ไม่ได้มีเงินอะไรมาก เพราะเอาเงินมาให้นายหญิงใหญ่หมดแล้ว แต่ว่าเธอหัวหมอ เธอแอบเอาห้องทำอาหารที่นำเข้าจากเมืองนอก และเหล้าเหมาไถในห้องเก็บเหล้าใต้ดินไปขาย ได้เงินมา2หมื่น
เฉียนหงเย่นคิดไว้ว่า เงินที่เหลือจะไม่บอกนายหญิงใหญ่ จะเหลือไว้ไปทำแท้งที่โรงพยาบาลพรุ่งนี้ แล้วก็รักษาอาการของโรคตนเอง
นายหญิงใหญ่หลับมาก็ยังไม่ทันได้เอาเรื่องกับเฉียนหงเย่น ระหว่างทางเธอซื้อยาฆ่าเชื้อมาเยอะมาก พอถึงบ้านก็เข้าไปในห้องตนเอง แล้วก็ทำการฆ่าเชื้อตั้งแต่ห้องตนเอง ทางเดิน ห้องน้ำ รวมถึงระเบียงด้วย
พอหลังจากได้รับข้อความจากเซียวฉางเฉียน ว่าไม่ได้เป็นโรคเอดส์ นายหญิงใหญ่ก็ยังไม่สบายใจ ใช้แอลกอฮอล์มาเช็ดทุกจุดที่มือสัมผัสได้
ตอนนี้เซียวฉางเฉียนก็เดินหน้าบึ้งเข้าบ้านมา
พอเข้าประตู ก็ได้กลิ่นทั้งหอมทั้งคาวของปู
เขากำลังกลุ้มอยู่ เฉียนหงเย่นก็ใส่ผ้ากันเปื้อนเดินออกมาจากห้องครัว ยิ้มพูดกับเขาว่า “ไอ้หยา กลับมาแล้วหรือคะคุณ? ฉันกำลังนึ่งปูทาราบะที่คุณชอบอยู่พอดีเลย คืนนี้จะให้คุณกินเยอะๆ หน่อย ถ้าชอบดื่มล่ะก็ ก็ดื่มเหล้าเหมาไถอีกสักครึ่งขวด จะได้คล่องๆ คอ”
เดิมทีเซียวฉางฉียนก็โมโหอยู่แล้ว พอได้ยินดังนั้นก็แทบจะระเบิดออกมา
เมื่อกลางวันมึงเล่นกูสะแย่เลยนะ คืนนี้ยังจะให้กูกินอาหารทะเลอีก ดื่มเหล้าอีก!
แล้วก็ เรื่องที่มึงมาแพร่เชื้อให้มากมาย กูยังไม่ได้คิดบัญชีเลย!
พอคิดถึงจุดนี้ เซียวฉางเฉียนก็รีบเข้าไป แล้วตบเข้าไปที่ใบหน้าของเฉียนหงเย่นอย่างแรง จนเธอนั้นล้มลงที่พื้น
เฉียนหงเย่ตอบสนองไม่ทัน เซียวฉางเฉียนก็มาคร่อมที่ตัวเธอ แล้วก็เอามือกดแขนทั้งสองข้างด้วยความโกรธ แล้วก็ตบๆ ไปหลายฉาดอย่างเอาเป็นเอาตาย
เฉียนหงเย่นก็ร้องไห้พูดว่า “ฉันติดโรคจริงๆ แต่ฉันไม่ได้คิดจะแพร่เชื้อให้คุณเลยนะ เพราะตั้งแต่กลับบ้าน เราก็มีอะไรกันแค่ครั้งเดียว ตั้งแต่นั้น พอคุณมาหาฉัน ฉันก็ปฏิเสธไปแล้วไง คุณก็ยังจะมีอะไรกับฉันให้ได้ ฉันก็อ้างทุกอย่างปฏิเสธไป ทำไมล่ะ? ก็เพราะว่ากลัวจะแพร่เชื้อให้คุณไงล่ะ? ”
เซียวฉางเฉียนก็ตบไปอีก แล้วด่าว่า “มึงก็แพร่เชื้อมาให้กูแล้ว มึงไม่รู้หรือไง? ”
เซียวไห่หลงและเซียวเวยเวยก็อึ้งจนแทบจะเป็นลม
ที่ได้ยิน คือแม่แพร่เชื้อโรคให้พ่ออย่างนั้นหรือ.......
แล้วโรคมันมาจากไหนล่ะ? พวกเขาสองคนคงรู้อยู่แก่ใจ
โรคทางเพศสัมพันธ์ น่าจะมาทางเดียวกับเด็กในท้องแน่ๆ
------------

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...