พอเย่เฉินเห็นเธอ ก็อดตะลึงในความงามไม่ได้
เขารู้สึกแต่แรกแล้วว่ารูปลักษณ์และรูปร่างของซ่งหวั่นถิง ไม่ได้ด้อยไปกว่าภรรยาของเขาเซียวชูหรันเลย
กระทั่งกลิ่นอายความสูงศักดิ์ที่บ่มเพาะมาแต่เล็กจนโตของซ่งหวั่นถิง ยิ่งเป็นสิ่งที่ภรรยาของเขาไม่อาจเทียบติด
ยังไงก็เป็นคุณหนูใหญ่ของตระกูลใหญ่ชั้นสูงในพื้นที่นี้ สวมชุดหรูกินอาหารชั้นเลิศมาแต่เด็ก รับการสั่งสอนมรรยาทมาอย่างตระกูลชั้นสูง เมื่อเทียบกับหญิงสาวทั่วไปแล้วยังคงเห็นความแตกต่างได้เด่นชัด
พอซ่งหวั่นถิงเห็นเย่เฉิน ก็รี่มาหาอย่างตื่นเต้น เอ่ยอย่างกระดากอาย “อาจารย์เย่มาแล้วเหรอคะ”
เย่เฉินยิ้มน้อย ๆ เอ่ย “คุณซ่งหวั่นถิง วันนี้คุณจะฉลองวันเกิดทำไมไม่แจ้งผมก่อนสักหน่อยล่ะ”
ซ่งหวั่นถิงเอ่ยขออภัย “ขออาจารย์เย่อย่าได้ถือสา ที่หวั่นถิงไม่บอกคุณก่อน ก็เพราะว่ากลัวคุณจะไปสิ้นเปลืองเตรียมของขวัญให้หวั่นถิงอีก”
เย่เฉินยิ้มเอ่ย “ความจริงก็ไม่มีอะไรสิ้นเปลืองหรอกนะ พวกเราเป็นเพื่อนกันไม่ใช่เหรอ คุณจะฉลองวันเกิดผมย่อมต้องมอบของขวัญให้คุณ ต่อให้คุณไม่พูด ผมก็ต้องเตรียมของขวัญดี ๆ ให้คุณอยู่ดี”
เอ่ยจบ เย่เฉินก็หยิบกล่องเล็กที่บรรจุยาอายุวัฒนะไว้ออกมาจากกระเป๋าเสื้อ
เพียงแต่ว่ากล่องของขวัญนี้ห่อไว้อย่างดีมาก จึงมองไม่ออกว่าด้านในใส่สิ่งใดเอาไว้
ซ่งหวั่นถิงเมื่อเห็นว่าเย่เฉินเตรียมของขวัญมาให้ตนเองอย่างไม่คาดคิด ในใจก็บังเกิดความยินดี
เธอรู้สึกชอบพอเย่เฉินมาตลอด อีกทั้งนี่ยังเป็นของขวัญวันเกิดที่คนในหัวใจมอบให้ เธอย่อมรู้สึกตื่นเต้นหาใดเทียม
ด้วยเหตุนี้เธอจึงรับของขวัญไว้ เอ่ยกับเย่เฉินอย่างซึ้งใจ “อาจารย์เย่ ขอบคุณคุณมากจริง ๆ นะคะ ยังเตรียมของขวัญมาให้หวั่นถิงเป็นพิเศษด้วย”
เย่เฉินยิ้มน้อย ๆ ทีหนึ่ง “เป็นเรื่องที่สมควรทำ คุณไม่ต้องเกรงใจนักหรอก”
ด้วยประโยคนี้ของเย่เฉิน ทำให้ซ่งหวั่นถิงบังเกิดความรู้สึกหวานล้ำปานน้ำผึ้งในหัวใจ
พอลที่อยู่ด้านข้าง ก็เดินขึ้นหน้ามาในเวลานี้ มอบกล่องของขวัญให้เธอชิ้นหนึ่ง ยิ้มเอ่ยว่า “คุณซ่ง สุขสันต์วันเกิดนะครับ”
ซ่งหวั่นถิงมองพอลพลางยิ้มถาม “คงเป็นคุณที่บอกอาจารย์เย่เรื่องฉันฉลองวันเกิดในวันนี้สินะคะ”
ณ โถงงานเลี้ยงในตอนนี้ ไม่เพียงแต่มีงานเลี้ยงค็อกเทลเท่านั้น ยังมีวงดนตรีแจ๊สอีกด้วย
เย่เฉินกวาดตามอง มีคนคุ้นหน้าคุ้นตาอยู่ไม่น้อยจริง ๆ
ที่มองเห็นก่อน ก็คือซ่งหรงวี่ ญาติผู้พี่ชายของซ่งหวั่นถิง
แต่เย่เฉินไม่ได้มีความรู้สึกอันดีใดกับซ่งหรงวี่ จึงไม่ได้เข้าไปทักทาย
ในกลุ่มแขกที่มาจากด้านนอก มีเฉินจื๋อข่าย หวังเจิ้งกาง หงห้า ซือเทียนฉีและหลานสาวของเขาเฉินเสี่ยวจาว ฉินกางและหลานสาวที่ร้ายกาจของเธอฉินเอ้าเสวี่ยน
กระทั่ง ยังมีเศรษฐีอันดับหนึ่งแห่งเมืองไห่หลี่ไท่หลายมาด้วย
แม้แต่หวังตงเสวี่ยนแห่งตี้เหากรุ๊ปก็มาเช่นกัน
ดูท่า คนเหล่านี้ที่ซ่งหวั่นถิงเชิญมา ล้วนเป็นเพื่อนที่มีความสัมพันธ์ต่อกันค่อนข้างดี

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...