หลังจากนัดแนะกับฉินเอ้าเสวี่ยนแล้วว่าจะไปดูเธอแข่งแน่นอน เย่เฉินพาเธอกลับไปที่ห้องจัดเลี้ยง
ตอนนี้ในสถานที่จัดเลี้ยงมีแขกเหรื่อบางส่วนมาถึงแล้ว บรรยากาศค่อยๆ คึกคักขึ้นเรื่อยๆ
คุณท่านซ่งได้ยินว่าเย่เฉินมาแล้ว ก็รีบออกมาถามไถ่ทักทาย แต่ตอนที่เขามาถึง เย่เฉินก็ตามฉินเอ้าเสวี่ยนออกไปแล้ว
ทันทีที่เย่เฉินกลับไปถึง คุณท่านเย่ก็ปรี่เข้ามาหา เอ่ยอย่างปิติยินดี “ไอ้หยาปรมาจารย์เฉิน ไม่ได้เจอกันตั้งนาน!”
เมื่อเย่เฉินเห็นคุณซ่ง ก็ยิ้มน้อยๆ “คุณท่านซ่ง ท่านยังดูเฉียบแหลมแข็งแรงมากเลย ระยะนี้สุขภาพไม่เลวเลยใช่ไหมครับ?”
คุณท่านซ่งเอ่ยด้วยสีหน้าที่เปี่ยมด้วยความซาบซึ้ง “ปรมาจารย์เย่ ติดค้างคุณมากมายเหลือเกิน ที่ทำให้ตาแก่ที่เป็นไม้ใกล้ฝั่งอย่างฉันสามารถกลับมาแข็งแรงสดชื่นได้อีกครั้ง”
ว่าแล้ว ก็เอ่ยถามเย่เฉินอีกครั้ง “ปรมาจารย์เย่ ช่วงนี้คุณสบายดีไหม?”
เย่เฉินพยักหน้าเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “ผมสบายดีครับ หมือนเดิมทุกอย่างเลย”
คุณท่านซ่งเอ่ยอย่างมีลับลมคมใน “ปรมาจารย์เย่ ที่คุณผิดใจกับตระกูลอู๋อยู่ในครั้งก่อน ก็เริ่มขึ้นหลังจากงานเลี้ยงวันนั้น ตระกูลอู๋ไม่ได้สร้างความเดือดร้อนให้คุณใช่ไหม?”
เย่เฉินเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “พวกเขาจะสร้างความลำบากแล้วยังไงล่ะครับ ไมว่ายังไงก็ไม่ต่างจากตัวตลกกลุ่มหนึ่งเท่านั้น”
ท่าทีของคุณท่านซ่งเต็มไปด้วยความชื่นชม
เขารู้ว่าเย่เฉินมีความสามารถล้นฟ้า ถึงแม้ตระกูลอู๋จะเป็นตระกูลอับดับหนึ่งแห่งเจียงหนาน แต่ก็ไม่อาจทำอะไรเย่เฉินได้อยู่ดี
ในตอนนี้เอง ซ่งหรงวี่เดินเข้ามา เอ่ยกระซิบข้างหูคุณท่าซ่ง “คุณปู่ คุณชายขงจากตระกูลขงแห่งเย่นจิงมาแล้ว”
คุณท่านซ่งเอ่ยด้วยสีหน้าประหลาดใจ “คุณชายขงมาจริงๆ น่ะเหรอ?”
เย่เฉินกล่าวด้วยรอยยิ้ม “จินหลิงเป็นแค่ทางผ่านสายหนึ่งเท่านั้น คนในตระกูลจงคงคิดมาคิดมาดีแล้วแน่นอนตอนนี้เป็นโอกาสดีที่จะขยายลงมาทางใต้”
“เพราะว่าตระกูลอู๋พ้นจากตำแหน่งตระกูลอับดับหนึ่งแห่งเจียงหนานแล้ว กุญแจสำคัญในตอนนี้คือสุดท้ายแล้วใครจะได้เป็นตระกูลอับดับหนึ่งของเจียงหนาน ขุมกำลังของตระกูลซ่งถึงแม้จะอ่อนแอไปบ้าง แต่ก็ใช่ว่าจะไม่มีโอกาสเลย”
“หากว่าผมเป็นคนคุมบังเหียนของตระกูลขง ผมก็จะมองหาตระกูลที่ขุมกำลังค่อนข้างไม่เลวเลยสักตระกูลหนึ่งในเจียงหนาน ช่วยเหลือให้พวกเขาได้กลายเป็นตระกูลอันดับหนึ่งของเจียงหนาน ขณะเดียวกันก็ทำให้พวกเขาจงรักภักดีต่อตัวเองไปด้วย กลายเป็นขุมกำลังจากภายนอกของพวกเขา”
“พูดอีกอย่างคือ เท่ากับว่าเองได้ยื่นมือเข้ามาสู่เจียงหนานแล้ว ขณะเดียวกันก็ได้หยั่งรากสร้างฐานลงในเจียงหนานด้วย”
เฉินจื๋อข่ายเอ่ยขึ้นว่า “นายน้อยครับ ผมเข้าใจความหมายของคุณแล้ว เห็นแบบนี้แล้วตระกูลขงน่าจะเล็งตระกูลซ่งไว้ คิดจะร่วมมือกับตระกูลซ่ง”
เย่เฉินพยักหน้า “ตอนนี้คนตระกูลขงมาเข้าร่วมงานเลี้ยงวันเกิดคุณหนูตระกูลซ่ง ผมคิดว่าพวกเขาคงมีความคิดลึกซึ้ง ถึงขั้นที่อาจคิดแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์กับตระกูลซ่ง”
------------

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...