ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 1093
ในไม่ช้า ชายหนุ่มที่แต่งตัวสง่าดูดีคนหนึ่ง สาวเท้าก้าวเข้ามา ภายใต้วงล้อมของคนตระกูลซ่ง
ซ่งหรงวี่และพ่อของเขาซ่งเทียนหมิง ตามประกบซ้ายขวาของชายหนุ่มคนนั้นอยู่ตลอด ดูกระตือรือร้นอย่างเห็นได้ชัดยิ่ง
ส่วนคุณท่านซ่งและซ่งหวั่นถิงก็ติดตามอยู่ที่ด้านหนึ่ง เพียงแต่ท่าทีของซ่งหวั่นดูค่อนข้างเย็นชาเล็กน้อย
เย่เฉินมองชายหนุ่มคนนั้น อายุประมาณยี่สิบเจ็ดยี่สิบแปด ท่าทางเย่อหยิ่งนัก
เฉินจื๋อข่ายที่อยู่ด้านข้างเอ่ยเสียงเบา “ผมว่าคุณชายสามคนนี้ ให้เขารู้สึกเหมือนมังกรที่มาเยือนบ่อปลา เขาต้องคิดไม่ถึงแน่ๆ ว่ามังกรที่แท้จริงอย่างนายน้อย จะแฝงกายอยู่ในบ่อปลาเล็กๆ อย่างเมืองจินหลิงแห่งนี้”
เย่เฉินยิ้มน้อยๆ แวบหนึ่ง ไม่ได้แสดงความเห็นต่อคำพูดของเขา
อันที่จริงเย่เฉินไม่ได้ใส่ใจคนที่วางมาดใหญ่โตอยู่ตรงหน้าตนเลย
ต่อให้คนอื่นจะวางมากใหญ่โตแค่ไหน นั่นก็เป็นเรื่องของตัวคนอื่น ขอเพียงไม่ล้ำเส้นมาหาตนคิดจะตลบตะแลงยังไง ตนก็คร้านจะสนใจเขา
ในกลุ่มคนมีเสียงอุทานด้วยความประหลาดใจเป็นระลอก ใครก็คาดไม่ถึงกันทั้งนั้นว่า คุณชายสามตระกูลขงจะมาจริงๆ
มีตระกูลปลายแถวบางส่วนในบรรดานี้ที่อยากจะสานสัมพันธ์กับตระกูลขง สายตาที่พวกเขามองคุณชายสามตระกูลขง ราวกับแมวตะกละที่เห็นของคาวไม่มีผิด
คนตระกูลซ่งเดินเข้ามาในงานเลี้ยงพร้อมกับคุณชายสามตระกูลขง คุณท่านซ่ง พาเขาไปพบเย่เฉินก่อนเป็นอันดับแรก แนะนำต่อเย่เฉินอย่างสุภาพน้อบน้อม เอ่ยว่า “คุณชายสาม ท่านนี้คือปรมาจารย์เย่ที่มีชื่อเสียงเลื่องลือในเมืองจินหลิง เป็นผู้มีพระคุณที่ช่วยเหลือคนตระกูลซ่งเอาไว้ เช่นเดียวกันกับคุณ ล้วนเป็นคนหนุ่มที่มีพรสวรรค์ทั้งคู่ เป็นหงส์มังกรในหมูมนุษย์”
เย่เฉินยิ้มบางๆ แวบหนึ่ง เอ่ยขึ้นว่า “คุณผู้ชายท่านนี้น่าจะจำคนผิดแล้วล่ะครับ ผมไม่ใช่นายน้อยของตระกูลเย่ แค่บังเอิญแซ่เย่เท่านั้น”
คุณชายสามตระกูลขงรีบมองไปที่เฉินจื๋อข่ายทันที เอ่ยถามอย่างแฝงความเคารพนบน้อบไว้หลายส่วน “คุณชายเฉินครับ คุณเป็นคนตระกูลเย่ ท่านนี้ใช่นายน้อยของตระกูลเย่หรือเปล่าครับ?”
เฉินจื๋อข่ายเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “คุณก็ได้ยินปรมาจารย์เย่พูดแล้วนี่ เขาแค่บังเอิญแซ่เย่เท่านั้น”
คุณชายสามตระกูลขงพยักหน้า ยามที่มองเย่เฉิน แววตาก็เต็มไปด้วยความดูหมิ่นอยู่หลายส่วน
------------
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...