คุณชายสามตระกูลขงเริ่มพูดจาสร้างปัญหา ทำให้คุณท่านซ่งรู้สึกวางตัวลำบาก
เขารู้ว่าอำนาจของตระกูลซ่งสู้ตระกูลขงแห่งเย่นจิงไม่ได้ ดังนั้นถึงระมัดระวังเกรงอกเกรงใจ แต่ความเกรงใจก็เป็นเพียงมารยามที่พึงมีเท่านั้น ไม่ได้ต้องการจะอาศัยโอกาสนี้ ไปเกี่ยวดองกับตระกูลขง
อย่างไรเสียในชั่วชีวิตนี้ของคุณท่านซ่งจะมรสุมคลื่นลมอันใดล้วนเคยพบเห็นมาหมดแล้ว ดังนั้นเขามองแวบเดียวก็ดูออกแล้วว่าวันนี้คุณชายสามตระกูลขงมาด้วยจุดประสงค์ใด
ช่างเรื่องที่อยากจะร่วมมือกับตระกูลซ่งอันใดไปก่อน คุณชายสามตระกูลขงคนนี้หมายตาซ่งหวั่นถิงหลานสาวของตนอยู่แน่นอน
หากเป็นเช่นในอดีต หากตระกูลขงต้องการแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์กับตระกูลซ่ง ตนคงจะตื่นเต้นจนทำอะไรไม่ถูกแน่นอน
แต่ตนเองในตอนนี้ไม่สนใจอะไรพวกเขาแล้วจริงๆ
เนื่องจากในสายตาของคุณท่านซ่ง ว่าที่หลานเขยที่ดีที่สุดก็คือปรมาจารย์เย่ที่ยืนไม่หือไม่อืออยู่ด้านข้าง
หากว่าปรมาจารย์เย่กลายมาเป็นของหลานเขยของตนใด เช่นนั้นต่อให้นำทรัพย์สมบัติทั้งหมดมาแลกกับตน ตนก็ไม่ยินยอมทั้งนั้น
แล้วที่หาได้ยากยิ่งกว่านั้นคือ หลานสาวคนนี้ของตนก็มีใจให้ปรมาจารย์เย่แล้วเช่นกัน
หากไม่ได้ลูกกลอนย้อนวัยเยาว์จากปรมาจารย์เย่ เกรงว่าตอนนี้ตนคงจะนอนทื่อไปแล้ว จะมีท่าทีแข็งแรงกระฉับกระเฉงแบบนี้ได้ยังไง?
ดังนั้นในสายตาของคุณท่านซ่งแล้ว บนโลกนี้ไม่มีใครสามารถเทียบกับปรมาจารย์เย่ได้ทั้งนั้น
เนื่องจากสิ่งที่เย่เฉินนำมาให้นั้น คือชีวิตซึ่งมีค่าที่สุด
ซ่งเทียนหมิงที่อยู่ด้านข้างเห็นแบบนี้ ก็เกรงว่าบิดาจะล่วงเกินคุณชายตระกูลขง ด้วยเหตุนี้จึงรีบก้าวออกไปเอ่ยว่า “ไอ้หยา ขอบพระคุณคุณชายซ่งจริงๆ ครับ ของขวัญชิ้นนี้มีมูลค่าขนาดนี้ คิดว่าหวั่นถิงจะต้องชอบมากแน่นอน เพียงแต่เด็กคนนี้นิสัยค่อนข้างซื่อตรง พูดไม่ค่อยเป็น ดังนั้นตัวผมในฐานะอา จะทำการรับของขวัญชิ้นนี้ไว้แทนเอเอง และขอบคุณความมีน้ำใจของคุณชายแทนเธอด้วย!”
ซ่งหวั่นถิงยังคิดจะพูดอะไรอยู่ แต่คุณท่านซ่งที่อยู่ด้านข้างส่งสายตาให้เธอ
นายผู้เฒ่าของสกุลซ่ง เดินนำซ่งเทียนหมิง ซ่งหรงวี่รวมถึงซ่งหวั่นถิง เข้านั่งในโต๊ะสำหรับแขกผู้มีเกียรติที่มีอยู่สิบที่
ที่ว่างที่เหลืออยู่หกตำแหน่ง จะจัดสรรให้ตามอำนาจของคนทั้งหมดที่อยู่ในงาน จัดการไปตามลำดับศักดิ์
สองพ่อลูกซ่งเทียนหมิงและซ่งหรงวี่ ย่อมเชื้อเชิญคุณชายสามตระกูลขงมานั่ง คุณท่านซ่งก็เชื้อเชิญเย่เฉินให้นั่งที่ตะนี้ด้วยเช่นกัน
เหลือที่ว่างอีกสี่ที่ จึงมอบให้เฉินจื๋อข่าย หวังตงเสวี่ยน หลี่ไท่หลายรวมถึงฉินกัง
แม้ว่าอิทธิพลของหวังเจิ้งกางก็ไม่อ่อนด้อยเช่นกัน แต่ด้อยกว่าฉินกังอยู่เล็กน้อย ดังนั้นจึงไม่อาจนั่งที่โต๊ะสำหรับแขกผู้มีเกียรติได้
แม้ว่าแม่สาวแสบฉินเอ้าเสวี่ยนอยากจะนั่งด้วยกันกับผู้เป็นพ่อ นั่งร่วมโต๊ะกับปรมาจารย์เย่อย่างยิ่ง
------------

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...