เมื่อเห็นคนรักถูกล้อเลียนโดยขงเต๋อหลงซ่งหวั่นถิงก็ปกป้องโดยไม่รู้ตัว
ในตอนนี้ เย่เฉินยิ้มอย่างเบาๆ หยิบยาอายุวัฒนะเม็ดหนึ่งออกจาก พูดด้วยรอยยิ้มว่า “ดูสิ ยาเม็ดนี้ที่ผมมีคือของที่ผมมอบให้กับซ่งหวั่นถิงนั้น
ถูกแล้วที่ไม่สามารถออกมาประมูลได้ สิ่งที่ผมต้องการจะประมูลคืออีกเม็ดที่อยู่กับผมปัจจุบัน!"
พูดจบ เย่เฉินจึงยืนขึ้นและพูดกับทุกคนที่อยู่รอบๆ ว่า “พวกคุณทุกคนในที่นี้ต่างก็รู้ดีว่ายาอายุวัฒนาคืออะไร ผมก็คงไม่ต้องอธิบายต่อ ดังนั้นเรามาเริ่มการประมูลอย่างง่ายๆกันเถอะ”
เมื่อทุกคนในที่นั้นได้ยินว่าจะประมูลยาอายุวัฒนะ ท่าทางของพวกเขาก็คลั่งแทบจะเหมือนบ้า
นี่คือยาวิเศษที่ไม่เคยเห็นในฝัน เย่เฉินไม่เคยขายประมูลแม้แต่ชิ้นเดียว ดังนั้นสิ่งนี้จึงประเมินค่าไม่ได้
คนที่มาวันนี้ก็เป็นคนรวยด้วย ใครไม่อยากคว้าโอกาสนี้ไปซื้อยาอายุวัฒนะให้ตัวเอง เพื่อคือความเยาว์วัยให้ตัวเอง?
ดังนั้น ทุกคนต่างคิดในใจว่าพวกเขาไม่กลัวว่าจะต้องจ่ายราคาสูงแค่ไหน พวกเขาจะต้องซื้อยาอายุวัฒนะมาให้ได้
ในเวลานี้เย่เฉินมองไปที่ ขงเต๋อหลงด้วยรอยยิ้มและถามว่า "คุณชายขง ตอนนี้อัตราแลกเปลี่ยน RMB เป็นดอลลาร์สหรัฐในปัจจุบันน่าจะอยู่ที่ประมาณ 7 หยวนต่อดอลลาร์ ซึ่งหมายความว่าสร้อยคอทับทิมของคุณมีมูลค่า 140 ล้านหยวนใช่ไหม”
ขงเต๋อหลงพูดอย่างเย่อหยิ่ง: "ดูเหมือนว่าคุณจะเก่งคณิตศาสตร์! ใช่ 140 ล้านหยวน คุณอาจไม่เคยเห็นเงินมากมายขนาดนี้ในชีวิตของคุณ คุณเริ่มกลัวแล้วไหมล่ะ?"
เย่เฉินยิ้มเล็กน้อย: “เป็นไปไม่ได้ที่จะกลัว ผมเย่เฉินตลอดชีวิตนี้ไม่มีกลัว”
หลังจากพูดจบ เย่เฉินก็ไม่สนใจขงเต๋อหลงอีก แต่มองไปรอบๆ และพูดกับคนรอบตัวเขาว่า: "ทุกคน ผมขอพูดสั้น ๆ เกี่ยวกับกฎการประมูล คุณชายขง ไม่คิดว่ายาอายุวัฒนะของผมไม่ได้แพงกว่าสร้อยคอทับทิมของเขาใช่ไหม? งั้นเอางี้ผมตั้งราคาเริ่มต้นไว้ที่150 ล้านหยวน"
"อะไรนะ?!"
แต่เมื่อเขาได้ยินคำพูดของขงเต๋อหลงเขาก็เริ่มลังเลเล็กน้อย เพราะเขาไม่ต้องการทำร้ายขงเต๋อหลงต่อหน้าสาธารณะ แต่ในท้ายที่สุดแล้วมันก็เท่ากับทำให้ตระกูลซ่งเป็นศัตรูที่แข็งแกร่ง
ในเวลานี้ เย่เฉินยิ้มและกล่าว “คุณท่านซ่ง เพื่อหลีกเลี่ยงความสงสัย คุณไม่ควรเข้าร่วมการประมูลยาเม็ดนี้ ให้คนนอกตระกูลซ่งเข้าร่วม เกรงว่าคุณชายขงคงคิดว่าคุณกำลังช่วยผม”
คุณท่านซ่ง เมื่อเห็นว่าเย่เฉินพูดเช่นนั้น เขาก็ทำได้เพียงแต่เสียใจและแสดงความนับถือด้วยการพูด: “อาจารย์เย่ได้สั่งแล้ว ผมก็จะไม่เข้าร่วมการประมูลครั้งนี้”
สีหน้าของ ขงเต๋อหลงผ่อนคลายลงเล็กน้อย ตระกูลซ่งยังเป็นที่รู้จักสำหรับเขาอยู่ และนอกจากตระกูลซ่งแล้ว ผมเชื่อว่าไม่มีใครสนใจยาเม็ดนี้ซึ่งมีราคาเริ่มต้นสูงถึง 150 ล้าน
เมื่อเขาถอนหายใจด้วยความโล่งอก หลี่ไท่หลายบุรุษที่ร่ำรวยที่สุดในเมืองไห่ที่โต๊ะเดียวกันก็ยกมือขึ้นด้วยความตื่นเต้นและพูดว่า “อาจารย์เย่ เนื่องจากยกเว้นคุณท่านซ่ง ดังนั้นหลี่จึงเสนอ 150 ล้าน! "
------------

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...