ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 1104
“270 ล้าน!”
“280 ล้าน!”
“290 ล้าน!”
ฉินกางยกมือขึ้นอีกครั้ง “ผมให้ 300 ล้าน!”
ในการประมูลไม่กี่ครั้งนี้ โยทั่วไปล้วนมีคนขึ้นราคาทันทีหลังจากที่มีคนเสนอราคาเสร็จ
ทุกคนเพื่อที่จะแย่งยาอายุวัฒนะนี้ โดยทั่วไปเพิ่มทีละ 10 ล้าน 10 ล้าน อย่างต่อเนื่องไม่หยุด
สถานการณ์ตอนนี้ต่างมาคุ เกรงว่าคนที่มีทรัพย์สินเพียง 1000 ล้าน ณ ตอนนี้ สักนิดก็ไม่ลังเลที่จะเสนอราคา ทุกคนต่างรู้ว่า ทรัพย์สินเงินทองล้วนมีค่า แต่ชีวิตนั้นมีค่ายิ่งกว่า
ขงเต๋อหลงรู้สึกว่าทุกครั้งที่มีคนเสนอราคา เหมือนว่าตนเองถูกตบหน้าอย่างบ้าคลั่ง
เขาทั้งชีวิตนี้ไม่เคยเลยที่จะต้องหน้าแตกอย่างนี้
แต่ทว่านี่ยังคงเป็นเพียงแค่จุดเริ่มต้น
ที่ทำให้เขารู้สึกแย่ที่สุดคือท้ายสุดเขาจะลงจากเวทีได้อย่างไร
หรือว่าต้องทำให้ตัวเองต้องกินสร้อยคอทับทิมนี้ไหม?
ณ ตอนนี้ การเสนอราคายังคงดำเนินอย่างต่อเนื่องและยังคงคึกคักอย่างหาที่เปรียบมิได้
หลี่ไท่หลาย หวังเจิ้งกาง ฉินกาง สามคนนี้ไม่มีใครที่จะยินยอมละทิ้งโอกาสอันดีนี้ คนอื่นเองต่างก็กัดฟันสู้ต่อ
เร็วมาก ราคาตอนนี้ได้เลยไป 500 ล้านหยวนเรียบร้อยแล้ว
เวลานี้ โต๊ะรอบข้าง มีแค่สองสามคนที่ยังเสนอราคาต่อไป คนอื่นนั้นเนื่องจากราคาที่สูงเกินไป เกินขอบเขตที่พวกเขาจะยอมรับได้ จึงได้แต่ยอมและละทิ้งสิทธิ์
อย่างไรก็ตาม ถึงแม้ว่าราคาจะถึง 500 ล้านแล้วแต่การประมูลก็ยังคงดำเนินต่อไป
ราคาขึ้นสูงตลอด และไม่ช้าก็สูงเลย 600 ล้าน
ตั้ง 980 ล้านเลยนะ
สร้อยคอตัวเองนั้นเพิ่งจะ 140 ล้าน นี่มันสูงกว่ากี่เท่าไปแล้วนี่!
ยาอายุวัฒนะนี้แท้จริงแล้วเป็นของบ้าบออะไรกัน ทำไมถึงมีมูลค่ามากมายขนาดนี้?
เมื่อคิดถึงตรงนี้ หลี่ไท่หลายก็เปิดปากพูด “ผมให้ 1000 ล้าน!”
หวังเจิ้งกางรู้สึกว่าถ้ายังเล่นอย่างนี้ต่อไป งั้นก็ไม่มีทางสำเร็จแน่ ทรัพย์สินของตนเองนั้นมากกว่าฉินกางนิดหน่อย แต่ถ้าเทียบกับฉินไท่หลายแล้วนั้นเทียบไม่ได้เป็นแน่
ดังนั้น ถ้ายังเพิ่มขึ้นอย่างนี้ไปเรื่อยๆ สุดท้ายแล้วก็คงยากที่จะหยุดหลี่ไท่หลาย
ด้วยเหตุนี้เขากัดฟันพูดออกไป “ผมให้ 1.1 พันล้าน!”
แค่เพียงหายใจราคาก็เพิ่มขึ้นไปถึง 100 ล้าน ทุกคนที่อยู่ในที่แห่งนั้นล้วนตกตะลึงในความกล้าหาญของเขา!
------------
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...