ในตอนนี้ กัปตันเครื่องบินส่วนตัวประจำตระกูลของขงเต๋อหลงกำลังเตรียมคิวนำเครื่องขึ้นที่สนามบินจินหลิง
เมื่อได้รับสายจากขงเต๋อหลงเขาก็พูดขึ้นทันที “คุณชาย ตอนนี้ผมกำลังอยู่ในคิว เตรียมนำเครื่องขึ้นกลับเย่นจิงครับ”
ขงเต๋อหลงพูดโพล่งออกมา “คุณรีบยื่นขอเลื่อนการขึ้นเครื่องกับหอบังคับการเดี๋ยวนี้ จากนั้นขับเครื่องบินกลับไปที่ลานจอดอากาศยานเครื่องบินเจ็ทส่วนตัว แล้วรอผม คืนนี้ผมจะกลับเย่นจิง”
กัปตันเอ่ยถามอย่างประหลาดใจ “คุณเพิ่งมาเมื่อบ่ายวันนี้ไม่ใช่เหรอครับ? ไม่ใช่บอกว่าจะพักอยู่ที่นี่สองสามวันเหรอครับ ทำไมตอนนี้ถึงอยากจะกลับไปล่ะ?”
ขงเต๋อหลงพูดอย่างหงุดหงิด “คุณไม่ต้องเป็นห่วงหรอก เอาเครื่องบินขับกลับไปรอผมที่ลานจอดอากาศยานเครื่องบินเจ็ทส่วนตัว ผมจะไปสนามบินเดี๋ยวนี้แหละ”
กัปตันเอ่ยอย่างรีบร้อน “ครับผม คุณชาย ผมจะยื่นขอกับหอบังคับการเดี๋ยวนี้”
ตอนที่ขงเต๋อหลงออกจากห้องน้ำด้วยสีหน้ามืดทะมึน ลุงวีที่กำลังรออยู่ที่ประตู เมื่อเห็นเขาออกมาก็รีบถามด้วยความเคารพ “คุณชายขง รู้สึกเป็นยังไงบ้างครับ?”
“ไม่ยังไงทั้งนั้น!” ขงเต๋อหลงส่งเสียงไม่พอใจอย่างเย็นชา แล้วพูด “บอกกับเจ้านายของคุณด้วย ว่าผมจะกลับเย่นจิงก่อนล่ะ”
ลุงวีร้องอุทานออกมา “อะไรนะครับ? คุณชายขง คุณจะกลับแล้วเหรอครับ? งานเลี้ยงยังไม่ได้เริ่มอย่างเป็นทางการเลยนะครับ”
“แม่งอะไรวะ?” ภายในใจของขงเต๋อหลงนั้นโกรธเกรี้ยวอย่างมาก เขาพูดโพล่ง “บอกคุณท่านของคุณด้วย ว่าที่ผมมาครั้งนี้เดิมทีก็เพราะอยากจะให้โอกาสดี ๆ อันยิ่งใหญ่กับตระกูลซ่ง น่าเสียดายพวกคุณคนตระกูลซ่งนอกลู่นอกทางเกินไปแล้ว!”
พูดเสร็จขงเต๋อหลงก็เดินอ้อมผ่านห้องจัดเลี้ยงและเตรียมจะจากไป
ลุงวีรู้ว่าขงเต๋อหลงคงจะโกรธมากแน่ ดังนั้นจึงรีบกลับไปยังห้องจัดเลี้ยงและรายงานต่อคุณท่านซ่ง
ทันทีที่คุณท่านซ่งได้ยินว่าเขาจะไป ร่องรอยของความเสียใจก็ฉายวาบขึ้นในสีหน้าของเขา แต่ก็กลับมาเป็นปกติอย่างรวดเร็ว เขาพูดอย่างราบเรียบ “ในเมื่อคุณชายขงต้องการจะไป งั้นก็ปล่อยเขาไปเถอะ”
เหมือนกับเสือร้ายที่ทะเยอทะยานสร้างตัวจากมือเปล่าอย่างเขา แม้จะอายุมากแล้ว แต่ความมั่นใจและเข้าใจต่อสภาพการณ์นั้นยังคงเชี่ยวชาญและลึกซึ้งอย่างมาก
เขาตระหนักได้นานแล้วว่า ขณะที่ตระกูลอู๋เสื่อมถอยลงทุกวัน รูปแบบของตระกูลใหญ่ของเจียงหนานจะต้องถูกสับเปลี่ยนใหม่อย่างแน่นอน
กษัตริย์เก่าถอยลงไป กษัตริย์ใหม่ยืนขึ้นมา นี่คือหลักที่ไม่เปลี่ยนแปลงของประวัติศาสตร์
ทว่า เขาไม่ได้คิดมาก่อนเลยว่า ตระกูลซ่งจะสามารถมีโอกาสที่จะเป็นราชาองค์ใหม่ในตระกูลแห่งเจียงหนานได้
ถึงยังไงตระกูลซ่งในที่เล็ก ๆ ของจินหลิง แม้จะมีกำลังแข็งแกร่งมาก แต่สำหรับทั้งเจียงหนาน มันยังคงอ่อนแอไปหน่อยจริง ๆ
------------

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...