ขงเต๋อหลงมาในครั้งนี้ เขาเองก็พอจะมองความตั้งใจของขงเต๋อหลงออก
ขงเต๋อหลงคงน้ำลายสอในความงามของหลานสาวของเขาแน่ อยากจะเอาชนะตระกูลซ่ง ให้ตระกูลซ่งกลายเป็นสุนัขรับใช้ให้ตระกูลขง ขณะเดียวกันก็อยากจะครอบครองหลานสาวของเขาเป็นของตน
หากเป็นเมื่อก่อน ถึงตัวเองจะมองเห็นเป้าหมายทั้งหมดของเขาแล้ว ตัวเขาเองก็ไม่สามารถปฏิเสธโอกาสที่เขายื่นมาได้
ถึงยังไงโอกาสที่ดีขนาดนี้ก็ไม่ได้มีมาบ่อย ๆ เจียงหนานมีตระกูลตั้งมากมาย ที่อยากจะรองมือรองเท้าให้กับตระกูลใหญ่ของเย่นจิงทั้งนั้น กระทั่งเป็นทาสเป็นสุนัขรับใช้ เพียงแค่เป็นตระกูลใหญ่ของเย่นจิง ก็ไม่อาจดูถูกพวกเขาได้เลย
เย้นจิงมีตระกูลที่ซ่อนเร้นอยู่มากมาย ความมั่งคั่งที่อยู่เบื้องหลังนั้นไม่ใช่เรื่องที่เหล่าตระกูลในเจียงหนานจะสามารถเข้าใจได้เลย
หากหยิบยกตระกูลเย่แห่งเย่นจิงมาพูด เพราะตระกูลเย่ที่กำลังและภูมิหลังที่แข็งแกร่งมาก ตระกูลเย่จึงไม่มีใครที่ติดอันดับของชาร์ตอันดับมหาเศรษฐีใดในโลกเลย ขอแค่ตระกูลเย่ไม่เต็มใจจะปรากฏบนชาร์ตอันดับ ชาร์ตจัดอันดับมหาเศรษฐีใดก็ไม่กล้าเอาชื่อของพวกเขาใส่ลงไป
ดังนั้น ไม่มีใครรู้ว่าทั้งตระกูลเย่นั้นมีเงินอยู่เท่าไหร่กันแน่
ตระกูลเย่ทั้งตระกูลใหญ่ เครือญาติสายตรงก็มีหลายสิบราวร้อยคนแล้ว ในหลายสิบคนนี้ที่ฐานะยากจนที่สุดก็มีแทบจะถึงหมื่นล้าน ฐานะร่ำรวยที่สุดกระทั่งถึงแสนล้าน หากรวมกำลังที่แท้จริงของตระกูลนี้เข้าด้วยกันแล้วคงน่ากลัวจนพูดไม่ออก
นี่เป็นเพียงตระกูลชั้นสูงสุดในประเทศเท่านั้น หากเป็นตระกูลใหญ่ในยุโรปและอเมริกาที่มีประวัติศาสตร์ยาวนานกว่าสองหรือสามร้อยปี เงินในมือของพวกเขาก็ร่ำรวยเทียบเท่าประเทศได้เลย
และพวกเขาเองก็เหมือนกับตระกูลเย่ ทำตัวให้ไม่เป็นจุดสนใจอย่างที่สุด แต่ไหนแต่ไรไม่เคยให้ชื่อของตนปรากฏอยู่ในการจัดอันดับมหาเศรษฐีใดเลย
ตระกูลรอธส์ไชลด์ดำเนินกิจการมาหลายร้อยปี มีลูกหลานนับไม่ถ้วน แต่ในการจัดอันดับมหาเศรษฐีนั้น หาไม่เจอเลยแม้แต่ชื่อเดียว
ยังไงเสียคนมีเงินก็แค่คนมีเงิน เมื่อเทียบกับคนที่มีทั้งเงินและอำนาจแล้ว ก็ยังด้อยอยู่มาก
ตระกูลขงอยู่ที่เย่นจิงถึงยังไงก็ไม่ถือเป็นตระกูลชั้นสูง ดังนั้น พวกเขาถึงได้มุ่งเป้าสายตาไปยังเจียงหนาน
มีเพียงเปลี่ยนเขาให้กลายเป็นหลานเขยของตนเท่านั้น ถึงจะสามารถเปลี่ยนเขามาเป็นครอบครัวของตนได้อย่างแท้จริง
นอกจากนี้เขาเองก็รู้ว่า หากตัวเขาหวังจากใจจริงว่าตระกูลซ่งจะสามารถไปได้ไกลและยั่งยืนยิ่งขึ้น การเป็นสุนัขรับใช้ตระกูลใหญ่แห่งเย่นจิง ก็ไม่เท่าการให้อาจารย์เย่เย่เฉินเข้ามาเป็นเขยในตระกูล!
แก้วหัวแหวนของตัวเอง หลานสาวแสนรักที่น่าภูมิในมาตลอดชีวิตของเขา ไม่เคยชอบผู้ชายคนไหนอย่างจริงจังมาก่อน มีเพียงเย่เฉินเท่านั้น
ตัวเขาเองเป็นปู่ รักเอ็นดูเธอ เฝ้ามองเธอเติบใหญ่ จะไม่หวังให้เธอมีที่พึ่งพิงที่สมบูรณ์พร้อมได้ยังไงกันล่ะ?
ดังนั้นไม่ว่าจะดูยังไง น้ำหนักของขงเต๋อหลงก็ห่างจากเย่เฉินเป็นแสนเป็นหมื่นลี้
------------

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...