ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 1115

ในเวลานี้เย่เฉินถือว่า ซ่งหวั่นถิงเป็นเพื่อนที่ดี จึงเต็มใจจะปกป้องความปลอดภัยของเธอ

เวลานี้ในใจลึก ๆ ของซ่งเทียนหมิง และซ่งหรงวี่สองพ่อลูกที่อยู่ด้านข้างกลับเดือดดาลแทบฆ่าคนได้แล้ว

พวกเขาสองพ่อลูกเฝ้ามองตำแหน่งผู้นำตระกูลซ่งมาหลายปีแล้ว จึงรับไม่ได้ที่ซ่งหวั่นถิงได้ครองตำแหน่งนี้

หากแต่สองพ่อลูกต่างก็รู้ดีอยู่ในใจ ถ้าพวกเขาต้องการได้ตำแหน่งทายาทกลับคืนมา ก็ต้องเริ่มการต่อสู้อันดุเดือด

เพราะฉะนั้น สำหรับเรื่องนี้จะไม่ลงมือนิ่งเฉยก็ได้ แต่หากลงมือแล้ว ก็ต้องชนะเท่านั้น

ในงานเลี้ยงวันเกิดครั้งนี้ ซ่งหวั่นถิงเป็นคนที่ประหลาดใจ และมีความสุขที่สุดในหมู่ผู้คนที่นั่นอย่างไม่ต้องสงสัย

ขณะนั้นลึกลงไปในหัวใจของซ่งหวั่นถิงมีแต่ความซาบซึ้งและความรักต่อเย่เฉินอย่างถึงจุดสูงที่สุด

ผู้หญิงฉลาดอย่างเธอจะไม่รู้ว่าเย่เฉินตั้งใจจะส่งยาอายุวัฒนะให้ตัวเองได้อย่างไร?

ใครที่สามารถใช้ประโยชน์จาก ยาอายุวัฒนะ? แน่นอนว่าเป็นชายชรา และชายที่ชรามาก

ปีนี้ตนเองอายุเพียง 26 ปี ยาอายุวัฒนะนี้ไม่มีประโยชน์กับตัวเอง ประโยชน์เพียงอย่างเดียว คือ ใช้มันเป็นของขวัญให้คุณปู่เท่านั้น

ยิ่งไปกว่านั้น คุณปู่หมกมุ่นกับ ยาอายุวัฒนะ หลังจากเขาเห็นเย่เฉินมอบยา ยาอายุวัฒนะ นี้ให้ตนเองอย่างง่ายดาย จึงตัดสินใจมอบตำแหน่งผู้นำตระกูลซ่งให้กับตัวเอง

ดังนั้นจึงสามารถพูดได้ว่า เย่เฉินช่วยตนเองในเรื่องนี้มากทีเดียว

ตอนนี้ซ่งหวั่นถิงกลายเป็นผู้นำตระกูลซ่งแล้ว ดังนั้นงานวันเกิดครั้งนี้จึงทำให้ผู้คนรู้สึกถึงความยิ่งใหญ่ขึ้นอีก

เมื่องานเลี้ยงจบลง คนใช้ของตระกูลซ่งก็นำเค้กวันเกิดก้อนใหญ่ออกมา

บนเค้กวันเกิดเต็มไปด้วยเทียน 26 เล่ม ขณะที่ในที่นั้นปิดไฟ ซ่งหวั่นถิงคนเดียวยืนหน้าเทียน แสงเทียนส่องสว่างสะท้อนใบหน้าอันสวยงามของเธอ เป็นเสน่ห์ดึงดูดใจหาที่เปรียบไม่ได้

เมื่อแสงไฟก็สว่างขึ้น เสียงปรบมือก็ดังสนั่นไปทั่วเหมือนฟ้าร้อง

ซ่งหวั่นถิงตัดเค้กวันเกิดด้วยตัวเอง แล้วแบ่งออกเป็นสองชิ้น เธอส่งชิ้นแรกให้คุณปู่ ส่วนอีกชิ้นก็ส่งให้เย่เฉิน

หลังจากทุกคนกินเค้กกันแล้ว งานปาร์ตี้วันเกิดก็จบลง

งานเลี้ยงวันเกิดงานนี้กล่าวได้ว่าสนุกสนานทั้งเจ้าภาพและแขก

คนตระกูลซ่งคนอื่น ๆ ที่คิดจนเข้าใจเรื่องการสืบทอดตำแหน่งผู้นำตระกูลซ่งของซ่งหวั่นถิง จึงไม่มีความคิดเห็นอะไร

มีเพียงซ่งเทียนหมิงและซ่งหรงวี่ พ่อลูกเท่านั้นที่โศกเศร้าใจ

พอลที่นั่งอยู่โต๊ะอื่นเห็นว่างานเลี้ยงจบลงแล้ว เขาเดินไปด้านหน้าของเย่เฉิน และกล่าวอย่างเคารพว่า “อาจารย์เย่ ฉันไปส่งคุณนะ”