ในขณะนี้ซ่งหวั่นถิงเพิ่งจะพูดเบา ๆ ออกมาว่า “อาจารย์เย่ ถ้าอย่างนั้นพวกเราก็ไปกันเถอะ”
“โอเค”
ซ่งหวั่นถิงขับรถเบนท์ลีย์สีแดงของเธอ และพาเย่เฉินออกจากบ้านพักของตระกูลซ่ง
ในเวลานั้นหัวใจของซ่งหวั่นถิงเต้นเร็วขึ้น เธอไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อนที่กำลังประหม่าขนาดนี้ต่อหน้าเย่เฉิน
บรรยากาศในรถเงียบไปครู่หนึ่ง ซ่งหวั่นถิงจึงรีบคิดหาเรื่องราว และพูดว่า “อาจารย์เย่ วันนี้ต้องขอบคุณมากจริง ๆ ฉันคิดไม่ถึงเลยว่า จู่ ๆ คุณจะให้ยาอายุวัฒนะ ของขวัญราคาแพงอย่างนี้กับฉัน”
เย่เฉินยิ้มเล็กน้อย และกล่าวว่า “ฉันกำลังบอกคุณว่าเหตุผลที่ฉันมอบยาอายุวัฒนะให้คุณ คือ การให้โอกาสคุณยืมดอกไม้ถวายพระพุทธเจ้า ยาอายุวัฒนะนี้จะทำให้คุณท่านซ่งสามารถมีชีวิตอยู่ได้ไม่ต่ำกว่าร้อยปี เขาอยากได้ยาอายุวัฒนะที่ฉันให้คุณเป็นพิเศษ แต่คุณท่านซ่งเป็นแบ่งแยกดีชั่วชัดเจน มีความรักและความยุติธรรม ดังนั้นเมื่อเขาอยากได้ยาอายุวัฒนะของคุณจริง ๆ เขาก็จะให้ผลตอบแทนมหาศาลแน่นอน"
ซ่งหวั่นถิงพยักหน้าอย่างซาบซึ้งใจ "อาจารย์เย่ คุณคิดทั้งหมดนี้เพื่อประโยชน์ของหวั่นถิง หวั่นถิงซาบซึ้งใจจริง ๆ ในชาตินี้นี้ถ้าอาจารย์เย่มีอะไรจะขอหวั่นถิง เพียงแค่อาจารย์เย่พูดออกมา หวั่นถิงจะไม่ต่อรองขัดขืน!"
เย่เฉินยิ้ม พลางกล่าวว่า “ข้าไม่มีคำขออะไรจากคุณ จากนี้ไปคุณแค่ดูแลตัวเองให้ดีก็พอแล้ว”
หลังจากเย่เฉินพูดจบแล้ว ก็พูดอีกว่า “ฉันก็คิดไม่ถึงเลยว่า จู่ ๆ คุณท่านซ่งจะจัดการอะไรตรงไปตรงมา ง่าย ๆ ขนาดนี้ ในงานเลี้ยงวันเกิดนี้ เขามอบตำแหน่งผู้นำตระกูลให้กับคุณ ตอนแรกฉันคิดว่าเขาอาจจะใช้ไม้อ่อนค่อย ๆ คลี่คลายเรื่องนี้”
“ตอนนี้เขาประกาศในทันทีไปแล้ว นี่เป็นการโจมตีครั้งใหญ่สำหรับลุงและลูกพี่ลูกน้องของคุณอย่างแน่นอน และจะทำให้คุณถูกเกลียดชังอย่างรุนแรง ดังนั้นคุณจะทำอะไรก็ต้องอย่างระมัดระวังมาก ๆ ระวัง ระวัง แล้วก็ระวัง”
ซ่งหวั่นถิงพูดอย่างจริงจัง: “อาจารย์เย่ วางใจเถอะ หวั่นถิงเข้าใจเหตุผลทั้งหมดที่คุณพูดมา”
เย่เฉินไม่ได้สังเกตเห็นความเขินอายแบบเด็กสาวบนใบหน้าของซ่งหวั่นถิง
ภายในใจของเขากังวลเล็กน้อยเกี่ยวกับความปลอดภัยของซ่งหวั่นถิง
เพราะฉะนั้นเขาจึงปริปากพูดว่า "ถูกแล้ว วันหลังคุณสามารถช่วยฉันหาหยกขาวดี ๆ หนึ่งชิ้นจากจี๋ชิ่งถัง"
“หยกขาว?” ซ่งหวั่นถิงรีบถาม “อาจารย์เย่ ท่านต้องการหยกขาวแบบไหน?”
เย่เฉินพูดอย่างเย็นชาว่า “หยกสีขาวที่ขาวที่สุด บริสุทธิ์ที่สุด และปราศจากมลทิน ฉันจะใช้ทำเป็นเครื่องรางหนึ่งชิ้น เวลาที่คุณพกมัน ก็จะช่วยปกป้องให้คุณสงบสุข

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...