ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 1119
เมื่อซ่งหวั่นถิงได้ยินว่าเย่เฉินจะทำเครื่องรางให้ตัวเอง ก็ตื่นเต้นมาก
เธอไม่รู้ว่าเครื่องรางของเย่เฉินนั้นคืออะไรหรือมีผลอย่างไร
แต่เธอรู้ว่าเย่เฉินต้องการทำสิ่งนี้เพื่อตัวเธอเอง และเขาจะทำมันกับมือของเขาเอง เหตุผลที่อาจารย์เย่ทำมันด้วยมือของตัวเอง ก็เพียงพอแล้วที่จะซาบซึ้งใจ
ดวงตาของเธอจึงแดงก่ำ และกล่าวอย่างตื้นตันใจว่า "อาจารย์เย่ คุณดีต่อหวั่นถิงมากขนาดนี้ จนไม่รู้ว่าควรจะตอบแทนคุณอย่างไร!"
เมื่อเธอพูดอย่างนี้แล้ว ในใจของซ่งหวั่นถิงก็พูดคนเดียวว่า "ถ้าเป็นไปได้ ฉันอยากมอบชีวิต ติดตามดูแลรับใช้อาจารย์เย่ไปตลอดชีวิต เพื่อตอบแทนพระคุณอาจารย์เย่สำหรับความเมตตาที่มีให้ฉัน"
อย่างไรก็ตาม เมื่อเป็นแบบนี้ก็ทำให้เธอที่เป็นคุณหนูตระกูลใหญ่ผู้ภูมิใจในตนเอง จะพูดออกไปได้อย่างไร
เย่เฉินเย็นชากับเรื่องราวเหล่านี้มาก
เพราะตัวเขาเองเป็นคนที่เห็นคุณค่าของความรัก ยุติธรรม และกตัญญูกตเวที
แม้ว่าซ่งหวั่นถิงจะไม่ใช่ผู้มีพระคุณ แต่เธอก็เป็นเพื่อนของเขาที่จริงใจและไว้ใจได้
เขามีความจริงใจอย่างธรรมชาติให้กับเพื่อนแบบนี้
ยิ่งไปกว่านั้น เย่เฉินมักรู้สึกเล็กน้อยว่า ซ่งหวั่นถิงมีความหมายแตกต่างไปจากเพื่อนทั่วไปสำหรับเขา
ในหัวใจของเย่เฉิน เขาชื่นชมบุคลิกและสไตล์ของซ่งหวั่นถิง
ยิ่งไปกว่านั้น เขารู้สึกว่าชะตากรรมของซ่งหวั่นถิงกับตนเองนั้นคล้ายคลึงกัน ทั้งคู่เกิดมาในตระกูลดี แต่พ่อแม่เสียชีวิตไปตั้งแต่ยังเด็ก
แต่ชีวิตของเธอก็ดีกว่าของเขานิดหน่อย อย่างน้อยเธอก็ไม่ต้องออกจากตระกูล และจากไปต่างถิ่น
ตอนนี้อากาศเริ่มเย็นลงแล้ว แต่ก็ไม่ได้ส่งผลอะไรกับเขา
ซ่งหวั่นถิงสวมเสื้อโค้ทขนยาวห่อข้างในเป็นชุดราตรีสง่างามที่เธอสวมใส่ในงานเลี้ยงวันเกิด และในมือของเธอยังถือกระเป๋าถือแอร์เมสสีแดง
ลมหนาวพัดมากระทบเธอ ผมยาวสลวยปลิวไสวตามสายลม ผมสีดำหลายเส้นปลิวพาดผ่านใบหน้าของเธอชวนให้มีเสน่ห์
ที่นี่ไม่มีด้านหน้าด้านหลัง คนก็ไม่มีรถ ซ่งหวั่นถิงรับลม และสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ในตอนเด็ก ๆ ฉันมักจะชอบอยู่ริมแม่น้ำเสมอ เมื่อฉันโตแล้ว ก็ยุ่งมากขึ้นเรื่อย ๆ จนไม่มีเวลาเลย”
เธอพูดแล้ว จึงพูดกับเย่เฉินว่า “อาจารย์เย่ พวกเราลงไปกันเถอะ”
------------
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...