ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 1121

เย่เฉินนึกถึงตอนที่เขารู้จักกับซ่งหวั่นถิง และรู้สึกว่ามันน่าทึ่งจริงๆ

ถ้าไม่เพราะได้ไปจี๋ชิ่งถังกับพ่อตาในเวลานั้น คงไม่มีโอกาสได้รับ "ตำราเก้าเสวียนเทียน"

หากไม่มี "ตำราเก้าเสวียนเทียน" งั้นตนเองคงเป็นแค่คุณชายเย่แต่ไม่ใช่อาจารย์เย่

เมื่อเทียบกันแล้ว เขาชอบชื่อเรียกอาจารย์เย่มากกว่า เพราะอาจารย์เย่เป็นสามตัวอักษร ตนเองได้แลกมันด้วยความแข็งแกร่งของเขาเอง สำหรับคุณชายเย่นั้น เป็นเพียงสถานะของเขาเท่านั้น คุณชายเย่ที่อยู่เบื้องหลังสามคำนี้ เป็นตัวแทน ไม่ใช่ความสามารถของตัวเอง แต่เป็นความสามารถของตระกูล

ดังนั้นเขาจึงรู้สึกว่าสิ่งเหล่านี้เป็นพรหมลิขิต

ตนเองมีพรหมลิขิตกับซ่งหวั่นถิงและกับ "ตำราเก้าเสวียนเทียน"

ดังนั้นเขาจึงพูดกับซ่งหวั่นถิงด้วยใบหน้าที่จริงจัง"ว่ากันว่าได้รู้จักกันคือโชคชะตา ความจริงแล้ว หลายสิ่งหลายอย่างถูกกำหนดไว้นานแล้ว"

ซ่งหวั่นถิงหน้าแดงและถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “อาจารย์เย่ คุณหมายถึงว่าเราสองคนถูกกำหนดให้ได้มารู้จักกันใช่ไหม?”

“ใช่” เย่เฉินกล่าวด้วยรอยยิ้ม “ต้องใช้เวลาร้อยปีในการฝึกฝนจึงได้มาอยู่ในเรือลำเดียวกัน แต่อยู่ในเรือลำเดียวกันเป็นเพียงคนรู้จัก จากคนรู้จักกลายเป็นเพื่อนกัน อย่างน้อยก็คงต้องใช้เวลาสามร้อยปีมั้ง?”

ซ่งหวั่นถิงพยักหน้าเบาๆ และพูดอย่างอ่อนโยนว่า “อาจารย์เย่ คำพูดของคุณมักจะลึกลับมาก ผู้เชี่ยวชาญอย่างคุณ เชื่อในชะตากรรมและโชคชะตาหรือไม่?”

เย่เฉินยิ้มและกล่าวว่า “ก่อนหน้านี้ผมไม่เคยเชื่อ แต่หลังจากได้พบกับบางสิ่งบางอย่าง ผมก็ค่อยๆ เริ่มเชื่อมัน”

ขณะที่เขาพูด เย่เฉินโบกมือของเขา “อย่าพูดถึงพวกนี้เลย ไม่ได้มีความหมายมากนัก คุณบอกมาซิ ตอนนี้คุณเป็นผู้นำของตระกูลซ่งแล้ว คุณคิดจะทำอย่างไรต่อไป?”

ซ่งหวั่นถิงพูดอย่างจริงจังว่า “ฉันได้เป็นผู้นำของตระกูลแล้ว ยังมีคนอีกจำนวนมากที่ไม่พอใจ ดังนั้น ฉันจึงต้องการเวลาเพื่อรวบรวมอำนาจของผู้นำตระกูลอย่างต่อเนื่อง แล้วจึงนำตระกูลเดินไปข้างหน้า หากตระกูลอยู่ภายใต้การนำของฉัน สามารถมีการพัฒนาอย่างรวดเร็วทำให้สมาชิกในตระกูลสามารถทำเงินได้มากขึ้น ฉันเชื่อว่าพวกเขาจะสนับสนุนฉันอย่างแน่นอน”

เย่เฉินพยักหน้าเล็กน้อยและพูดอย่างจริงจัง “ความคิดของคุณนี้ถูกต้อง สำหรับคนส่วนใหญ่ พวกเขาแค่ต้องการทำเงินให้ได้มากขึ้น”

พูดจบ เย่เฉินก็กล่าวอีกว่า “ตอนนี้เป็นโอกาสที่ดีสำหรับตระกูลซ่ง เห็นได้ชัดว่าตระกูลอู๋ไม่โอเคแล้ว ตระกูลอันดับหนึ่งในเจียงหนานได้ว่างไว้แล้ว ผมคิดว่าตอนนี้เป็นโอกาสที่ดีสำหรับการลุกขึ้นมาของตระกูลซ่ง”

ซ่งหวั่นถิงรู้สึกอาลัยอาวรณ์ที่จะจากไป เธอไม่เคยมีโอกาสแบบนี้ที่จะได้อยู่ร่วมกับเย่เฉินเป็นการส่วนตัว

โดยเฉพาะในสถานที่โปรดของตนตั้งแต่ยังเด็ก

ในตอนนี้ เธออยากจะจูงมือของเย่เฉินและบอกเขาเกี่ยวกับความในใจของเธอ

แต่เมื่อเธอคิดถึงว่าเย่เฉินเป็นชายที่แต่งงานแล้วและมีภรรยา แรงกระตุ้นในหัวใจของเธอก็ถูกระงับทันที

ดังนั้นเธอจึงทำได้เพียงพูดเบาๆว่า “เอาล่ะอาจารย์เย่ ในเมื่อเป็นแบบนี้ งั้นเราก็กลับกันเถอะ”

ทั้งสองกลับมาที่ขั้นบันไดหินที่พวกเขาเดินลงมาในเวลานั้น หัวใจของซ่งหวั่นถิงเต้นแรงอีกครั้ง เธอไม่รู้ว่าเย่เฉินจะยังจับมือเธอเดินขึ้นไปอีกหรือไม่

ตัวเธอชอบความรู้สึกของการถูกเขาจูงมือจริงๆ