ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 1122
สามารถทำให้ตัวเองรู้สึกมีความสุขจากก้นบึ้งของหัวใจ
เนื่องจากขั้นบันไดหินนี้สูงชันจริงๆ เย่เฉินไม่ได้คิดอะไรมาก ดังนั้นเขาจึงยื่นมือออกมาและพูดกับเธอว่า “ให้ผมจูงคุณขึ้นไปเถอะ”
หัวใจของซ่งหวั่นถิงเต็มไปด้วยความเขินอายและความตื่นเต้นของผู้หญิงตัวเล็กๆ และเธอก็ยื่นมือออกมาอย่างมีความสุข โดยปล่อยให้เย่เฉินจูงมือนำเธอไป
สำหรับตัวเธอเอง ตามเย่เฉินไปอย่างเชื่อฟัง เดินขึ้นไปทีละขั้น
เมื่อกลับมาถึงที่รถ ใบหน้าสวยงามของซ่งหวั่นถิงยังแดงอยู่
เพราะความประหม่าและเขินอาย หัวใจของเธอเต้นเร็วกว่าปกติมาก
เธอสตาร์ทรถด้วยความตื่นตระหนกและพูดกับเย่เฉินว่า “อาจารย์เย่ ถ้าอย่างนั้นหวั่นถิงส่งคุณกลับบ้านตอนนี้เถอะ”
เย่เฉินพยักหน้าและซ่งหวั่นถิงขับรถกลับไปที่ถนน
รถข้ามแม่น้ำแยงซี มาถึงที่ประตูเขตคฤหาสน์Tomson Riviera
หลังจากที่รถหยุดลง เย่เฉินพูดกับซ่งหวั่นถิงว่า "ขอบคุณที่ส่งผมกลับมา"
ซ่งหวั่นถิงพูดอย่างเร่งรีบว่า “อาจารย์เย่ ไม่ต้องเกรงใจขนาดนั้นก็ได้”
เย่เฉินกล่าวว่า “ขับช้าๆนะ ระหว่างทางกลับ”
"ได้"
ซ่งหวั่นถิงพยักหน้าอย่างไม่อยากจากไป เมื่อเห็นว่าเย่เฉินกำลังจะผลักประตูเพื่อออกจากรถ หัวใจของเธอก็เต้นแรง และเธอก็รีบพูดว่า “อาจารย์เย่ โปรดรอสักครู่”
ริมฝีปากไม่เพียงแต่นุ่ม แต่ยังหวานอีกด้วย หลังจากจูบเขา มันไม่ได้ออกไปในทันที แต่ยังคงกดทับริมฝีปากของเขาแบบนี้
เย่เฉินตกใจและลืมตาขึ้นโดยไม่รู้ตัว และเห็นดวงตาที่สวยงามของซ่งหวั่นถิงที่ใกล้มากในเวลานี้
คาดไม่ถึงจริงๆ ว่าซ่งหวั่นถิงจะจูบตัวเอง...
ในขณะนี้ เขาอยากหลีกเลี่ยงโดยสัญชาตญาณหรือผลักซ่งหวั่นถิงออกไปเบาๆ
อย่างไรก็ตาม ลึกลงไปในหัวใจของเขา เขารู้สึกลำบากใจและสับสนอย่างมาก
การดิ้นรนและความสับสนแบบนี้ ทำให้เขาไม่สามารถเคลื่อนไหวได้ในชั่วขณะหนึ่ง
ซ่งหวั่นถิงเริ่มจูบเขา จูบไปหนึ่งนาทีเต็มๆ...
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...