ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 1124
พูดถึงเรื่องนี้ เธอหันหน้าไปมองเย่เฉินอย่างจริงจัง ขณะที่ร้องไห้ เธอพูดด้วยความอ่อนไหวว่า "อาจารย์เย่ ถ้าคุณสามารถยอมรับหวั่นถิงได้ หวั่นถิงยอมมอบตัวเองและทั้งตระกูลซ่งให้คุณ ต่อไปคุณจะเป็นตระกูลซ่งกลายเป็นตระกูลเย่ คุณจะเป็นผู้นำของตระกูลเย่ หวั่นถิงไม่ต้องการอะไรมากในชีวิต แค่อยากเป็นคนรักของคุณและรับใช้คุณอยู่ข้างๆ ถ้าคุณชอบเที่ยวรอบโลก หวั่นถิงยอมปล่อยทั้งตระกูลซ่ง เที่ยวไปกับคุณ ถ้าคุณชอบเด็ก อยากมีลูกเพิ่มอีกสองสามคน ขอเพียงแค่คุณมีความสุข อยากทำอะไรก็ได้...”
ในใจเย่เฉินอดไม่ได้ที่จะหวั่นไหว
ไม่ว่าจะมองจากมุมมองใดๆก็ตาม ซ่งหวั่นถิงก็ยังคงเป็นสาวงามที่ยอดเยี่ยมของหญิงสาวหนึ่งในหมื่นหรือแม้แต่หนึ่งในล้าน
เธอไม่เพียงแต่มีรูปลักษณ์ที่โดดเด่น แต่เธอยังมีบุคลิกและนิสัยที่น่ารักอีกด้วย เธอได้รับการศึกษาระดับสูงของชนชั้นสูงตั้งแต่เธอยังเป็นเด็ก ความสามารถของเธอก็ไม่ธรรมดาเช่นกัน
เรียกได้ว่าเป็นแบบอย่างหญิงสาวที่มีคุณธรรมในหมู่สตรีผู้มั่งคั่ง
แม้แต่ตระกูลใหญ่ในเย่นจิง ก็ไม่สามารถปลูกฝังผู้หญิงที่ยอดเยี่ยมเช่นนี้ได้
ดังนั้น จึงเป็นความโชคดีของตนที่มีผู้หญิงดีๆแบบนี้มาตกหลุมรักตัวเอง
แต่น่าเสียดายที่ตัวเองเป็นคนที่แต่งงานแล้ว ความรู้สึกรักที่มีต่อเซียวชูหรันในใจก็ยังลึกซึ้งมาก เป็นไปไม่ได้ที่เขาจะทิ้งเธอไปแบบนี้
อย่างไรก็ตาม เมื่อเห็นซ่งหวั่นถิงร้องไห้ออกมา เขาก็รู้สึกเห็นใจมาก
เขาไม่อยากเห็นเซียวชูหรันเจ็บ แต่เขาก็ไม่อยากเห็นซ่งหวั่นถิงเจ็บเช่นกัน
ในขณะนั้น เขาติดอยู่กับภาวะที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออกอย่างสมบูรณ์
ซ่งหวั่นถิงมองมาที่เขาอย่างเสน่หาและตั้งตารอคำตอบจากเขา
ซ่งหวั่นถิงพูดออกมาอย่างกะทันหัน"หวั่นถิงยินดีที่จะรอ!"
เย่เฉินถอนหายใจ "คุณรออะไรผม? คุณรอผมหย่าเหรอ? แต่ถ้าในอนาคตผมไม่หย่าล่ะ?"
ซ่งหวั่นถิงพูดอย่างดื้อรั้น "หวั่นถิงยินดีที่จะรอ!"
เย่เฉินพูดอย่างช่วยไม่ได้ “ถ้าจะให้พูดจริงๆ แม้ว่าผมจะหย่าแล้ว คุณเป็นถึงคุณหนูตระกูลซ่ง แต่งงานกับผมผู้ชายที่เคยแต่งงานแล้ว คุณไม่กลัวคนอื่นจะหัวเราะเยาะคุณเหรอ?”
ซ่งหวั่นถิงส่ายหัวและพูดว่า “ไม่กลัว! เพียงแค่อาจารย์เย่ไม่รังเกียจหวั่นถิง เป็นเมียน้อยของคุณหวั่นถิงก็ยอม! ตราบใดที่สามารถอยู่กับคุณได้ แม้ว่าทั้งโลกจะตำหนิหวั่นถิง หวั่นถิงก็ไม่กลัว!"
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...