ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 1125
สำหรับซ่งหวั่นถิง เย่เฉินรู้สึกหมดหนทาง
คิดไม่ถึงเลยจริงๆว่าเธอจะรักตัวเองได้ขนาดนี้ และในขณะเดียวกัน ก็ไม่คิดว่านิสัยของเธอจะดื้อรั้นขนาดนี้
ตนเองไม่ได้ตั้งใจจะยั่วยุเธอ สิ่งที่ไม่ได้ตั้งใจทำให้เกิดแต่กลับเกิดขึ้น
ตอนนี้เธอมีความรักที่ลึกซึ้งกับตัวเองขนาดนี้ ตนเองก็มีส่วนเกี่ยวข้อง
แต่เขาก็รู้ดีว่า เรื่องเช่นความรู้สึก ไม่สามารถแก้ไขได้ในชั่วข้ามคืน
ดังนั้น เย่เฉินจึงทำได้เพียงเกลี้ยกล่อมเธอให้ว่า "เรื่องนี้ เราค่อยคุยกันทีหลัง ให้เวลากันและกัน"
ซ่งหวั่นถิงมองมาที่เขาอย่างประหม่าและถามอย่างแผ่วเบาว่า “ต่อจากนี้คุณจะไม่ยอมสนใจหวั่นถิงใช่ไหม?ต่อไปคุณจะจงใจออกห่างจากหวั่นถิงใช่ไหม?”
เย่เฉินยิ้มและพูดว่า “ผมจะทำแบบนั้นได้ไง? ผมไม่ใช่คนแบบนั้น มันเป็นไปไม่ได้เพราะคุณบอกว่าคุณชอบผม ผมก็จะออกห่างจากคุณ”
ซ่งหวั่นถิงถอนหายใจด้วยความโล่งอกและกล่าวว่า “อันที่จริงหวั่นถิงได้ตัดสินใจแล้ว ใช้เวลานานกว่าจะบรรลุความฝันนี้ อย่าบอกว่า 10 ปี 8 ปีเลย แม้แต่ 20 ปีก็ไม่นานในสายตาของหวั่นถิง หวั่นถิงขอเพียงคำขอเดียวเท่านั้น นั่นก็คือ ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น จงอย่าห่างเหินกับหวั่นถิง แม้ว่าคุณจะไม่ชอบหวั่นถิงก็ตาม โปรดถือว่าหวั่นถิงเป็นเพื่อนของคุณเหมือนเมื่อก่อน”
เย่เฉินพูดอย่างจริงจัง “ไม่ต้องกังวล ผมจะไม่ทำตัวห่างเหินกับคุณ เราเคยเป็นเช่นไร ตอนนี้เรายังคงเป็นเช่นนั้น”
ซ่งหวั่นถิงพยักหน้าเบาๆ
เย่เฉินถอนหายใจและพูดว่า “เอาล่ะ นี่มันก็ดึกแล้ว ผมต้องกลับบ้านแล้ว คุณก็รีบกลับไปเถอะ”
เขาคิดไม่ถึงว่า หวั่นถิงจะยังเก็บจูบแรกไว้ได้ และยังมอบจูบแรกให้ตัวเองด้วย
ตามคำกล่าวที่ว่า ผู้กล้ายากฝ่าด่านหญิงงามโดยเฉพาะอย่างยิ่งกับคนอย่างเขาที่รักใคร่ในความชอบธรรม
เขาไม่รู้ว่าจะพูดอะไรเพื่อตอบซ่งหวั่นถิง เงียบไปครู่หนึ่งและกล่าวอย่างจริงใจ "ขอบคุณ ... "
ซ่งหวั่นถิงยิ้มอย่างเขินอายและพูดว่า “อาจารย์เย่ ถ้าอย่างนั้นหวั่นถิงไปแล้วนะ…”
"ครับ"
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...