ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 1156

“ล้อเล่นอะไรน่ะ?!”

ทันทีที่แม่ของจางเสี่ยวเฟิงได้ยินประโยคนี้ ก็หน้ามืดขึ้นมาทันที!

ร้อยล้าน! นี่มันแนวคิดอะไรกัน?

แค่มีสักหนึ่งล้าน ในสายตาตนก็นับเป็นเศรษฐีที่ร่ำรวยมากแล้ว มีสิบล้านก็เป็นบุคคลยิ่งใหญ่ที่ไปหาเรื่องไม่ได้แล้ว มีร้อยล้าน นั่นก็เปรียบเสมือนพระเจ้าแล้ว

ยิ่งไปกว่านั้นคือคนอื่นไม่ใช่เศรษฐีร้อยล้าน แต่เป็นรถสองคันที่คนอื่นขับมีมูลค่าร้อยล้าน แค่รถสองคัน ก็มีราคาร้อยล้านแล้ว!

เมื่อถึงนึกจุดนี้ หล่อนก็รีบเอ่ยถาม “ทั้งหมดที่แกพูดเป็นความจริงเหรอ? รถพิลึกกึกกือสองคันนี้มีราคามากขนาดนี้เชียว?”

จางเสี่ยวเฟิงพยักหน้าปานโขกกระเทียม ลากหล่อนออกมาพลางตอบว่า “ผมจะหลอกแม่ไปทำไม? แม่ไม่ใช่ว่าผมไม่อยากได้บ้านแล้ว แต่ว่าในสถานการณ์แบบนี้ ถ้าพวกเราดันทุรังไป...หากว่าไปล่วงเกินคนใหญ่คนโตเข้า ครอบครัวเราเดือดร้อนแน่!”

แม่ของจางเสี่ยวเฟิงตกใจจนตัวสั่นไปหมดแล้ว รีบคลานขึ้นมาจากพื้นทันที แล้วรีบไปลากสามีตัวเองที่อยู่หน้ารถอีกคันออกมา

พ่อของจางเสี่ยวเฟิง ยังไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น ด้วยเหตุนี้จางเสี่ยวจึงกระซิบบอกริมหูเขาไปรอบหนึ่ง

ทันทีที่เล่าออกไป เขาก็ตกใจจนหน้าซีดเผือด

ใบหน้าของจางเสี่ยวเฟินเต็มไปด้วยความหวาดผวา กล่าวกับเย่เฉินอย่างพินอบพิเทา “ลูกพี่ครับ ขออภัยที่สร้างความวุ่นวายให้คุณนะครับ หวังว่าผู้ยิ่งใหญ่แบบคุณไม่ถือสาผู้น้อย...”

เมื่อเห็นว่าทั้งครอบครัวล้วนหลบไปอยู่ที่ด้านหนึ่งอย่างรู้ความแล้ว เย่เฉินถึงได้เอ่ยเสียงเย็นว่า “ช่างเถอะ นับว่าพวกแกรู้ความอยู่ ฉันไม่อยากเห็นหน้าพวกแกอีก รีบไสหัวไปวะ ไสหัวไปแล้วอย่ากลับมาอีก ไม่งั้นก็รับผิดชอบผลที่จะตามมาซะ!”

จางเสี่ยวเฟิงรีบตอบรับอย่างนอบน้อม “ลูกพี่วางใจได้เลยครับ พวกเราจะไสหัวไปเดี๋ยวนี้ ไปเดี๋ยวนี้เลย”

เย่เฉินไม่สนใจพวกเขาอีก มุดเข้าประจำที่คนขับในรถบูกัตติเวย์รอน เปิดเครื่อง แล้วสตาร์ทรถ

ตอนนี้เองมือถือของเขาได้รับข้อความWECHATจากเซียวชูหรัน เนื้อหาคือ “สามี คุณรู้จักเพื่อนที่ทำชุดเจ้าสาวไหม? ฉันอยากออกเงินเช่าชุดเจ้าสาวที่ดูดีสักหน่อยให้เสี่ยวม่านสักชุด ชุดเจ้าสาวชุดนี้ของเธอเกินไปแล้วจริงๆ”

ด้วยเหตุนี้ เธอจึงเอ่ยถามอย่างไม่อาจซ้อนเร้นความยินดีไว้ได้ “ปรมาจารย์เย่ คุณโทรหาฉันมีอะไรเหรอคะ?”

เย่เฉินถามเธอ “หวั่นถิง พอรู้ไหมว่าชุดเจ้าสาวของแบรนด์ไหนดีที่สุดในจินหลิง?”

“ชุดเจ้าสาว?!” ซ่งหวั่นถิงถามอย่างประหลาดใจ “ปรมาจารย์เย่ คุณถามหาชุดเจ้าสาวไปทำไมกันคะ?”

เย่เฉินตอบ “เพื่อนสมัยมัธยมของภรรยาผมจะแต่งงานวันนี้ แต่ยังขาดชุดเจ้าสาวดีๆ สักชุดอยู่ ดังนั้นผมเลยอยากสอบถามคุณว่าช่วยจัดการให้ผมสักชุดได้ไหม?”

ซ่งหวั่นถิงตอบด้วยรอยยิ้ม “ได้แน่นอนค่ะ! ได้เป็นธุระให้ปรมาจารย์นับว่าเป็นวาสนาของหวั่นถิงแล้ว!”

ว่าจบแล้ว เธอก็กล่าวอธิบาย “ใช่แล้ว ลืมบอกคุณไปเลย ร้านชุดเวดดิ้ง VeraWang ที่มีอยู่เพียงแห่งเดียวในทั่วทั้งมณฑล ก็เป็นธุรกิจที่ฉันลงทุนค่ะ ชุดเจ้าสาวชั้นเลิศมากมายในร้าน VeraWang เป็นคนออกแบบและผลิตขึ้นเองกับมือ คุณทราบสัดส่วนของเพื่อนนักเรียนของคุณนายไหมคะ? ฉันจะได้จัดเตรียมชุดที่เข้ากับขนาดตัวให้คุณสักชุด”

------------