อีกฝั่ง พ่อของซุนหงเหว่ยก็ได้กล่าวขึ้นมาว่า “หงเหว่ย ความจริงเรื่องนี้แกต้องเชื่อฟังพ่อกับแม่นะ ตอนนี้เรื่องแต่งงานต้องคำนึงถึงความเหมาะสมกัน ตระกูลซุนของเราไม่ใช่ตระกูลมหาเศรษฐีอะไร แต่อย่างน้อยก็เป็นครอบครัวคนรวยที่มีทรัพย์สินหลายสิบล้าน ในบรรดาเพื่อนฝูงญาติ ครอบครัวของเรามีฐานะที่สุด ถ้าแกเชื่อพ่อ หาคุณหนูที่ครอบครัวฐานะไล่เลี่ยกับเราหรือที่มีเงินมากกว่าเรา ถ้าเป็นแบบนั้นความสามารถของตระกูลเรา ในบรรดาตระกูลซุน ครอบครัวของเราก็จะเจริญก้าวหน้ากว่าเพื่อน”
เมื่อพูดถึงจุดนี้ สีหน้าพ่อของเขาเต็มไปด้วยความเศร้าโศกแล้วกล่าวอย่างถอนหายใจว่า “แกนะเป็นเด็กไม่ยอมเชื่อฟัง หาผู้หญิงคนไหนไม่หา ดันไปหาคนจนแบบนี้ ถึงตอนนั้นครอบครัวเราไม่ถูกพวกเพื่อนพ้องญาติมิตรเหล่านี้หัวเราะเยาะแย่เหรอ!”
ซุนหงเหว่ยเจ็บปวดใจอย่างหาที่เปรียบมิได้ เขาจริงใจต่อจางเสี่ยวม่าน ทั้งอยู่ด้วยกันมาตั้งแต่เรียนมหาลัย จนกระทั่งถึงปัจจุบันเป็นเวลาหลายปี ไม่เคยทะเลาะเบาะแว้งกันมาก่อน รักๆใคร่ๆกันมาตลอด ตอนนั้นในหมู่เพื่อนฝูง ไม่รู้ว่ามีกี่คนที่อิจฉาความสัมพันธ์ที่มั่นคงอย่างที่สุดนี้ของพวกเขา
ในใจเขา ถ้าตนและจางเสี่ยวม่านได้รับคำอวยพรจากครอบครัว ใช้ชีวิตไปด้วยกัน เขาจะต้องเป็นผู้ชายที่มีความสุขที่สุดในโลกอย่างแน่นอน
แต่เขาไม่เข้าใจ ว่าทำไมพ่อแม่ของตัวเองต้องขัดขวางการแต่งงานของตนเองขนาดนี้
แม้จางเสี่ยวม่านไม่ใช่ลูกคนรวยอะไร แต่เธอเป็นผู้หญิงที่หาได้ยากยิ่ง
แต่เสียดายพ่อแม่เลือกปฏิบัติ มองไม่เห็นข้อดีของจางเสี่ยวม่านเลยแม้แต่น้อย
พวกเขาคิดแค่ว่าครอบครัวของจางเสี่ยวม่านไม่มีเงินไม่มีอำนาจ ดังนั้นจึงดูถูกเธอ และไม่อยากให้เธอแต่งเข้าบ้าน
ไม่ว่าตนจะโน้มน้าวยังไง ข้อร้องยังไงพวกเขาก็ไม่ยอมเปลี่ยนแปลงความคิดเดิม
ต่อให้เป็นตอนนี้ จางเสี่ยวม่านได้ตั้งครรภ์สายเลือดของตัวเอง พวกเขาก็ยังคงเหยียดหยามเธอ นี่ทำให้ซุนหงเหว่ยเจ็บปวดใจเป็นอย่างมาก
แม่ของซุนหงเหว่ยขมวดคิ้วกล่าว “สี่ห้าแสนแล้วไง? เพียงแค่ให้ลูกชายคนฉันแยกจากคนจนคนนั้นได้ ต่อให้หนึ่งล้านฉันก็ยอมจ่าย!”
พูดพลาง เธอได้ลดเสียงให้ต่ำลงไปอีก แล้วกล่าวอย่างตื่นเต้นว่า “จะบอกให้ พี่ลูบอกฉันว่า ก่อนหน้านี้ลูกสาวของประธานเซว์ได้กลับมาแล้ว และเธอก็เลิกกับแฟนต่างชาติของเธอคนนั้นแล้วด้วย ภรรยาของประธานเซว์บอกว่าจะหาแฟนที่เมืองจินหลงให้เธอ ถ้าลูกชายของเราคบกับลูกสาวของประธานเซว์ จะช่วยครอบครัวของเราได้มากเลยนะ!”
พ่อของซุนหงเหว่ยขมวดคิ้ว แล้วกล่าว “ผมเคยได้ยินคนพูดว่า แฟนต่างชาติคนนั้นของลูกสาวของประธานเซว์ เป็นคนดำหนิ ลูกชายของเรารับของต่อจากคนดำ มันค่อนข้าง…....”
“แล้วไง?” แม่ของซุนหงเหว่ยกล่าว “สิ่งที่สำคัญที่สุดคือ ถ้าเป็นดองกับประธานเซว์ได้ ธุรกิจในภายภาคหน้าของเราจะง่ายขึ้น เงินสิถึงจะสำคัญที่สุด!”
------------

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...