ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 1198
สวีลี่ฉินพูดอย่างติดขัด : “สหายท่านนี้ ใบทะเบียนสมรสพวกเราอยู่ที่บ้าน คุณช่วยยื่นเรื่องหย่าให้เราก่อนได้ไหม กลับไปแล้วพวกเราจะเอามาให้ภายหลัง”
พนักงานพูด : “นี้มันไม่เป็นไปตามกระบวนการ พวกคุณสองคนกลับไปเอามาหน่อยแล้วกันนะคะ”
ซุนเต๋อวั่งรีบพูด : “ไม่ได้ มันจะช้าไป ต้องจัดการให้แล้วเสร็จก่อนตอนเที่ยง”
พนักงานพูด : “พวกคุณสองคนไม่มีความรู้สึกต่อกันแล้ว การหย่ายังไม่ต้องทำตอนนี้ได้ไหม? หากไม่ได้จริงๆ ก็เป็นตอนบ่ายค่อยมาทำเรื่องอีกที่นะคะ!”
ในเวลานี้หงห้าจึงพูด : “คุณผู้หญิงครับ ผมรู้จักหัวหน้าเฉาของสำนักงานกิจการพลเรือนของพวกคุณ ผมจะคุยกับเขาให้จัดการเรื่องนี้เป็นพิเศษ ให้เขาเปิดไฟเขียวให้”
พูดจบ เขาชี้ไปที่ซุนเต๋อวั่ง และพูดกับพนักงานคนนั้น : “พี่ชายของเราต้องการหย่าโดยเร็ว และต้องจดทะเบียนกับคนอื่น ทางโรงแรมเตรียมงานเลี้ยงแขกไว้เรียบร้อยแล้ว รอเขาไปจัดงานแต่ง ไม่สามารถล่าช้าได้แล้ว”
พนักงานมองซุนเต๋อวั่งด้วยความประหลาดใจ แสดงความดูถูกเกินคำบรรยาย
ไม่ต้องพูดก็รู้ว่าซุนเต๋อวั่งต้องเป็นตาเฒ่าได้แล้วทิ้งแน่
เขาต้องการรีบหย่ากับภรรยาขนาดนี้ ที่จริงตอนบ่ายต้องรีบเข้าวิวาห์กับคนอื่น
แน่นอนว่าเป็นหนึ่งในผู้ชายห่วยๆ
จากนั้นเธอมองท่านหงห้าแล้วพูด : “ถ้าคุณรู้จักหัวหน้าเฉาของพวกเรา อย่างนั้นรบกวนคุณโทรศัพท์หาเขา ถ้าเขาทางนั้นตกลง ฉันทางนี้ก็จะจัดการให้”
ท่านหงห้าพยักหน้า หยิบโทรศัพท์ออกมาโทรออก
หลังจากอธิบายสถานการณ์ให้อีกฝ่ายฟังแล้ว อีกฝ่ายก็ลงจากอาคารมาต้อนรับเขาทันที
พอหัวหน้าเฉาเห็นท่านหงห้า ก็พูดอย่างเคารพนอบน้อม : “ไอ้หยา ท่านห้า ลมอะไรพัดคุณมาที่นี่!”
วันเวลาที่เคยมีความสุขและเต็มไปด้วยความสวยงาม ถูกความรนหาที่ตายชั่วครู่ของตนเองพามาถึงจุดจุดนี้
ในใจของเธอเสียใจจนอยากตบหน้าตนเอง
ณ ตอนนี้ดวงตาท่านหงห้ามองเธอที่นั่งร้องไห้บนพื้นแล้วรู้สึกรำคาญใจ
ดังนั้น เขาพูดกับหม่าจงเหลียงที่อยู่ข้างๆ : “รีบพาคนไปที่รถ เอาผู้หญิงหน้าเหม็นคนนี้ออกไปจากเขตแดนเมืองจินหลิง หลังจากนั้นหากเธอกล้ากลับมาเมืองจินหลิงอีก ไม่ต้องพูดพร่ำทำเพลงหักขาทิ้งแล้วโยนทิ้งออกไปจากเมืองจินหลิงให้ผม!”
หม่าจงเหลียงพยักหน้าทันที : “ท่านห้าไม่ต้องกังวล ผมจะเอาผู้หญิงคนนี้ออกไปจากเมืองจินหลิงเอง!”
------------
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...