บทที่12ยุแยงตะแคงรั่ว
เธอรู้ว่าเย่เฉินล้อเล่น เซียวชูหรันจึงไม่ใส่ใจนัก แล้วกดเบอร์โทรของหวังตงเสวี่ยน
ไม่นาน โทรศัพท์มีคนรับสาย
ปลายสายเสียงอ่อนหวานของหวังตงเสวี่ยนลอดมา“คุณเซียว สวัสดีค่ะ”
“รองประธานหวังสวัสดีค่ะ ฉันมีธุระเรื่องหนึ่ง อยากรบกวนให้คุณช่วยเหลือ”เซียวชูหรันกล่าวอย่างกริ่งเกรง
“อืม ว่ามาเลย”หวังตงเสวี่ยนตอบรับ
เซียวชูหรันรวบรวมคำพูด สูดลมหายใจเข้าลึก รวบรวมความกล้า พูดออกมา“ฉันอยากถามว่า คืนพรุ่งนี้ท่านประธานว่างไหมคะ บ้านเราจัดงานเลี้ยง พร้อมจะประกาศความร่วมมือกับตี้เหาอย่างเป็นทางการ หวังว่าท่านประธานจะให้เกียรติ......”
หวังตงเสวี่ยนนิ่งเงียบชั่วครู่ตอบออกมาว่า“คุณเซียว เรื่องนี้ฉันเองก็ตัดสินใจไม่ได้ หรือว่า ฉันถามท่านประธานให้ดีกว่า”
เซียวชูหรันตอบอย่างนอบน้อม“ขอบคุณค่ะ งั้นต้องรบกวนแล้วนะคะ”
หลังจากที่วางหูโทรศัพท์ เซียวชูหรันก็กุมมือถือไว้อย่างไม่เป็นสุข รอข่าวคราวจากฝ่ายตรงข้าม
ในเวลานี้เอง เสียงโทรศัพท์ของเย่เฉินดังขึ้น
เย่เฉินตกตะลึง จากนั้นจึงแอบกร่นด่าตนเองอยู่ในใจ ว่าลืมเปิดระบบสั่น คงจะเป็นหวังตงเสวี่ยนที่โทรมาถามความเห็นตนเอง......
เย่เฉินตีหน้านิ่งรับโทรศัพท์“อืม”ขึ้นมาคำหนึ่ง
เสียงของหวังตงเสวี่ยนดังลอดมาจากปลายสาย“ท่านประธานคะ ตระกูลเซียวโทรมาบอกว่าจะมีงานเลี้ยงวันพรุ่งนี้ อยากจะถามว่าท่านประธานไปได้ไหม”
เย่เฉินตอบ“โอ้ว แบบนี้เองหรือ ได้สิ ผมตกลง......ตามนี้แล้วกัน วางสายนะ......”
พูดจบ เย่เฉินจึงรีบวางหูโทรศัพท์“พวกเซลล์ขายของนี่ น่ารำคาญ......”
เซียวชูหรันไม่ได้สงสัยอะไร แต่สิ่งที่ตามมาติดๆ มือถือของเธอก็ดังขึ้น
เสียงของหวังตงเสวี่ยนรอดออกมา“คุณเซียวคะ ท่านประธานของเราตอบรับแล้วค่ะ ถึงเวลาแล้วท่านจะไป!”
“จริงเหรอ......งั้นก็ดีสิ......ขอบคุณที่ช่วยนะคะ และฝากขอบคุณท่านประธานด้วย......”เซียวชูหรันตื่นเต้นดีใจ เธอคิดไม่ถึง ว่าอีกฝ่ายจะตอบรับกลับมาจริงๆ
เซียวชูหรันกระวีกระวาดบอกนายหญิงใหญ่เซียว“คุณย่าคะ!ท่านประธานตี้เหากรุ๊ปตอบตกลงแล้วค่ะ!”
“จริงเหรอ?!”นายหญิงใหญ่เซียวตื่นเต้นขึ้นมา!
จากนั้นหล่อนจึงพูดกับคนของตระกูลเซียวที่อยู่ตรงหน้าว่า“รีบไปเตรียมงานกันสิ!จองโรงแรม ร้านอาหาร เหล้าที่ดีที่สุดเลยนะ เตรียมต้อนรับท่านประธานตี้เหากรุ๊ปอย่างยิ่งใหญ่!”
“อีกเรื่อง ประกาศให้กับวิสาหกิจใหญ่ๆทั่วเมืองทั้งหมด เชิญพวกเขาให้มาร่วมงานเลี้ยงเรา!บอกพวกเขาว่าท่านประธานของตี้เหากรุ๊ปจะให้เกียรติมาร่วมงาน!”
จากนั้น ตระกูลเซียวจึงวุ่นสาละวนอยู่พักหนึ่ง!
ทุกคนต่างดีใจกันอย่างเก็บอาการไว้ไม่อยู่ ต่างก็พยายามหาคอนเนคชั่นกับบุคคลชั้นนำของเมือง จินหลิงของตนเอง
ไม่ต้องสงสัยว่านี่คือระเบิดลูกใหญ่!
ในชั่วพริบตา จึงรู้กันไปทั้งเมืองจินหลิง
ท่านประธานคนใหม่ผู้ลึกลับของตี้เหากรุ๊ปจะปรากฏโฉม และจะมาร่วมงานเลี้ยงอาหารค่ำของตระกูลเซียว!
นายหญิงใหญ่เซียวได้รับโทรศัพท์มากมายนับไม่ถ้วน หล่อนยิ้มรับทุกๆสาย
นี่ก็เป็นคำอธิบายที่สมเหตุสมผลอยู่ ทำไมเซียวชูหรันถึงได้สัญญามูลค่าหกพันล้านมา
ในเวลานี้ เซียวไห่หลงพูดขึ้น“ถ้าคุณย่าให้ผู้หญิงไร้ยางอายพรรคนั้นมาเป็นผู้อำนวยการ ชื่อเสียงของเราไม่ป่นปี้หรือครับ เวลาแบบนี้ต้องเลือกคนอื่นมาเป็นผู้อำนวยการแทนครับ จากนั้นความดีความชอบเรื่องหนังสือสัญญาก็ยกให้คนอื่น ทางที่ดีเลือกผู้ชายนะครับ จะได้ไม่มีมลทินพ้นคำครหา!”
นายหญิงใหญ่เซียวพยักหน้าเบาๆ
คำพูดของเซียวไห่หลง หล่อนเชื่อไปโดยมากแล้ว
ดูทีท่าตนเองคงต้องหาผู้อำนวยการคนอื่นมาสยบคำครหา
ถ้าข้างนอกรู้ว่าเป็นเพราะเซียวชูหรันเข้าขากับจางเหวินเห้าถึงได้หนังสือสัญญามา ตนเองจะอธิบายกับคนข้างนอกอย่างไร บอกว่าตนเองอาศัยผู้อำนวยการคนใหม่ในการได้หนังสือสัญญามาอย่างนั้นหรือ หล่อนอาจไม่ยอมอาศัยเนื้อหนังของเซียวชูหรันในการได้มาเป็นอันขาด
อีกอย่าง หญิงชรายังมีเรื่องส่วนตัวอยู่
หล่อนไม่ชอบเซียวชูหรันจริงๆ!อีกอย่างหล่อนให้ความสำคัญต่อชายมากกว่าหญิง ไม่อยากให้เซียวชูหรันมามาอำนาจและบทบาทในตระกูลเซียวมากนัก
จะต้องหยุดยั้งหล่อนเอาไว้ก่อน สมบัติตระกูลเซียวจะได้ไม่ไปตกอยู่ที่ไหน
พอคิดมาถึงตรงนี้ หล่อนก็เริ่มคิดเล็กคิดน้อย
ดังนั้น หล่อนจึงมองเซียวไห่หลง พูดเสียงเย็นชา“ไห่หลง ต่อไปเรื่องบริษัท หลานจะต้องฟังย่า ย่าสั่งให้ทำอะไร หลานต้องทำ สิ่งที่ย่าห้าม หลานห้ามทำเด็ดขาด เข้าใจไหม”
เซียวไห่หลงรีบแสดงความจงรักภักดีพูดว่า“คุณย่าสบายใจเถอะครับ ต่อไปคุณย่าพูดอะไร ไห่หลงจะทำตาม คุณย่าชี้ไห่หลงลงมือ!”
“อืม”นายหญิงใหญ่เซียวพยักหน้าอย่างพึงพอใจ พูดขึ้น“งานเลี้ยงพรุ่งนี้ ย่าจะบอกทุกคน ว่าหลานเป็นผู้อำนวยการคนใหม่ และเป็นคนรับผิดชอบในการดีลกับตี้เหามา แต่หลานต้องจำไว้ หลานจะต้องเชื่อฟัง ย่าจะประคองหลานขึ้นมาได้ ย่าก็เหยียบหลานให้จมดินได้!”
เซียวไห่หลงดีใจออกนอกหน้า รีบพูด“คุณย่าวางใจครับ!ไห่หลงเชื่อฟังแน่นอน!”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...