เย่เฉินกับพ่อตาเซียวฉางควนหลังจากออกจากประตูบ้าน พ่อตาขับรถไปและพูดด้วยรอยยิ้มว่า "โอ้ ผมรอมานานแล้ว และในที่สุดก็รอจนถึงมหาวิทยาลัยผู้สูงอายุเพื่อสื่อสารกับสมาคมศิลปะจีน มันไม่ง่ายเลยจริงๆ!"
เย่เฉินยิ้มและถามว่า “ท่านสื่อสารกับคุณน้าหานหรือเปล่า?”
“ยังเลย” เซียวฉางควนยิ้มและพูดว่า “ผมตั้งใจจะทำให้เธอประหลาดใจ ถึงยังไงก็หลายวันแล้วที่ผมไม่ได้เจอเธอ”
เย่เฉินพยักหน้าและพูดว่า “แต่ท่านควรระวังมากกว่านี้หน่อย อย่าให้แม่รู้ว่าคุณน้าหานกลับมาประเทศจีนแล้ว ยิ่งอย่าให้แม่รู้เด็ดขาดว่าคุณยังติดต่อกับคุณน้าหาน ไม่อย่างนั้นบ้านเราคงฟ้าถล่มจริงๆ"
เย่เฉิงรู้และเข้าใจนิสัยของหม่าหลันดี ในชีวิตนี้ของหม่าหลันมีหลายข้อที่ไม่มีใครกล้าแตะต้อง หนึ่งคือเงิน และสองก็คือหานเหม่ยฉิง
พ่อตาจะหย่ากับเธอ ถึงแม้ว่าเธอจะโกรธ แต่เธอก็ไม่ได้เสียสติ แต่ถ้าหากเธอรู้ว่าพ่อตาและหานเหม่ยฉิงยังพบกัน อีกทั้งก่อนหน้านี้ตอนเธออยู่สถานกักขังจินหลิง และทั้งสองยังคงรักใคร่กันในขณะที่เธอถูกคุมขัง ถ้าหม่าหลันรู้คงต้องระเบิดแน่
พอเซียวฉางควนได้ยินคำเตือนของเย่เฉิน เขาพยักหน้าด้วยใบหน้าจริงจังและพูดว่า “คุณพูดถูก ผมมีความคิดแบบเดียวกับคุณ ดังนั้นผมไม่เคยกล้าที่จะติดต่อกับคุณน้าหานของคุณมากเกินไป”
เมื่อพูดถึงจุดนี้ เซียวฉางควนก็ถอนหายใจและพูดว่า “นางบ้าคนนี้เป็นตายร้ายดียังไงก็ไม่ยอมหย่ากับผม มันน่าปวดหัวจริงๆ”
เย่เฉินยิ้ม และคิดในใจ ถ้าหากแม่ยายหม่าหลัน สามารถยอมหย่ากับพ่อตานั้นคงแปลกจริงๆ ในเมื่อเวลานี้เธอไม่มีอะไรเลย ดังนั้นจึงไม่น่าเป็นไปได้ว่าเธอจะยอมหย่าและไปจากครอบครัวนี้
พ่อตาคิดอยากกำจัดเธอ เกรงว่าจะเป็นความฝันที่โง่เขลา
รถขับไปที่โรงยิมจินหลิง เย่เฉินกล่าวอำลาพ่อตาและเดินลงจากรถเพียงลำพัง
ขณะนี้โรงยิมจินหลิงและทางเข้าประตูสี่ด้าน เต็มไปด้วยสื่อส่งเสริมการขายเกี่ยวกับการแข่งขันซานดาวิทยาลัยนานาชาติ
เย่เฉินยิ้มเล็กน้อย และพูดอย่างเฉยเมย “พูดอะไรอย่างนั้น ผมคิดว่าการแข่งขันครั้งนี้อยู่ในระดับสูง เอ้าเสวี่ยนเข้าร่วมในการแข่งขันเพื่อประเทศชาติ ก็เป็นสิ่งที่น่ายกย่อง ผมมาให้กำลังใจเธอ มันก็สมควรแล้ว "
ฉินกางมีความสุขมาก สิ่งที่เขาหวังมากที่สุดคือ เย่เฉินจะมีความคิดแบบนั้นกับลูกสาวของเขา ในสายตาของเขา เย่เฉินได้รับการยกย่องว่าเป็นลูกเขยที่เก่งที่สุดที่ควรเลือก
เมื่อเห็นว่าเย่เฉินในขณะที่งานยุ่ง ยังเต็มใจหาเวลามาเพื่อลูกสาวของตัวเอง มาที่นี่เพื่อดูเธอแข่งขัน แน่นอนในใจเขารู้สึกได้ว่า นี่เป็นการแสดงถึงอาจารย์เย่เฉินให้ความสำคัญกับลูกสาวของตัวเอง
ดังนั้นเขาจึงรีบทำท่าเชิญ พูดกับเย่เฉิน “อาจารย์เย่ เอ้าเสวี่ยนกำลังเตรียมตัวอยู่ในห้องสำหรับการต่อสู้ พวกเราไปที่หอประชุมกันเถอะ!"
------------

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...