ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 1222
ฉินกางพูดเสียงเย็นว่า “ก็แค่โค้ชซานดาเท่านั้น พูดจาใหญ่โตไปไหม? คนอย่างผมฉินกาง ถึงจะไม่ได้เป็นหนึ่งในกลุ่มท็อปพวกนั้นของจินหลิง แต่ก็มีฝีมือพอตัวอยู่ ผมไม่เชื่อหรอกว่า แค่คำพูดเดียวของคุณ จะดองลูกสาวของคนอย่างฉินกางไว้ได้!”
“ฉินกาง?!”
เจ้าไห่เฉาอุทานอย่างตกใจ ละล่ำละลักถามว่า “คุณคือฉินกาง เจ้าตระกูลฉิน?”
ฉินกางตอบเสียงเย็นว่า “ผมเอง ทำไม? มีปัญหาอะไรไหม?”
“ไม่กล้าครับไม่กล้า!” เจ้าไห่เฉารีบปั้นหน้ายิ้มประจบประแจงว่า “ประธานฉิน ขอโทษจริงๆครับ ไม่คิดเลยว่าคุณจะเป็นพ่อของเอ้าเสวี่ยน ผมชื่นชมคุณมานานแล้ว เห็นว่าคุณเป็นคนบริจาคเงินสร้างหอการต่อสู้แบบฟรีสไตล์ของมหาวิทยาลัยการเงินและเศรษฐศาสตร์จินหลิงเราด้วย...”
ฉินกางรังเกียจเขามาก พูดเสียงเย็นว่า “ช่างเถอะ ตอนนี้คุณไม่ใช่โค้ชของเอ้าเสวี่ยนแล้ว ผมกับคุณไม่มีอะไรต้องพูดกันอีก เชิญคุณกลับไปได้แล้ว”
เจ้าไห่เฉาแอบหัวเสีย ไม่คิดว่าเมื่อกี้ตนเองกล้าทำกร่างต่อหน้าฉินกางที่มีชื่อคนนั้น และสิ่งที่ทำให้เขายิ่งรับไม่ได้คือ ตนเองกลับสูญเสียสิทธิ์ที่จะเป็นโค้ชของฉินเอ้าเสวี่ยนไปเลย
คราวนี้เสียหายหลายแสนนัก ถ้าตนสามารถแนะแนวจนฉินเอ้าเสวี่ยนได้ผลงานดี งั้นฉินกางไม่มีทางไม่ตอบแทนเขาแน่
ในวงการลือว่า ฉินกางเป็นคนใจกว้าง ดูจากที่เขาบริจาคเงินสร้างหอการต่อสู้แบบฟรีสไตล์ของมหาวิทยาลัยการเงินและเศรษฐศาสตร์จินหลิงก็รู้แล้ว เงินสิบล้านสามารถสร้างหอการต่อสู้แบบฟรีสไตล์ระดับประเทศได้เลยทีเดียว ฉินกางกลับบริจาคเงิน27ล้านเพื่อสร้างหอการต่อสู้แบบฟรีสไตล์ระดับท็อปของประเทศออกมาเลย
เมื่อก่อนเขายังคิดเลยว่านายฉินกางนี่ต้องรวยมากแน่ วันนี้ถึงได้รู้ว่า ที่แท้ลูกสาวฉินกางก็คือฉินเอ้าเสวี่ยน
พอพูดจบ เขามองเย่เฉินอย่างมาดร้าย จากนั้นก็พุ่งหมัดเข้าใส่หน้าเย่เฉินอย่างรวดเร็วไม่ให้เขาทันตั้งตัว!
เจ้าไห่เฉาคิดง่ายมาก ตนต้องแสดงฝีมือออกมาต่อหน้าฉินกาง เพื่อพิสูจน์ว่าตนเก่งกว่ายาจกแซ่เย่นี่มากนัก มีแต่แบบนี้ ถึงจะเป็นไปได้กับการให้ฉินเอ้าเสวี่ยนกลับมายอมฝึกกับตนต่อ
และมีแต่แบบนี้ ตนถึงจะสามารถกระโดดเกาะเรือใหญ่ของตระกูลฉินได้!
------------
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...