ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 1225
พอเห็นเย่เฉินจะมาเป็นแขกที่บ้านตอนเที่ยง ฉินเอ้าเสวี่ยนรีบไปเปลี่ยนเสื้อผ้าที่ห้องพักอย่างดีใจ ก่อนไปยังบอกเย่เฉินว่า “อาจารย์เย่ รอสักครู่นะคะ ฉันต้องไปอาบน้ำก่อน แต่ว่าคุณวางใจได้ ไม่นานหรอก”
เย่เฉินพยักหน้า หัวเราะบอก “ไม่ต้องรีบ คุณไปอาบน้ำเถอะ”
อีกด้านหนึ่งฉินกางบอก “อาจารย์เย่ ที่นี่ค่อนข้างรก ถ้าไงเราไปพักผ่อนในรถกันก่อนเถอะ วันนี้ผมให้คนขับเอารถบ้านมา”
เย่เฉินหัวเราะบอก “ได้ครับ งั้นไปรอบนรถกัน”
ฉินเอ้าตงรีบบอก “อาจารย์เย่เชิญครับ!”
ตอนเย่เฉินกับฉินกางและฉินเอ้าตงออกจากโรงยิม เจ้าไห่เฉาที่โดนเย่เฉินชกจนหมัดแตกไปปรากฎตัวขึ้นที่หน้าห้องพักนักกีฬาด้วยสีหน้ามึนตึง
หน้าประตูห้องพัก มีธงชาติญี่ปุ่นแปะอยู่ ด้านบนมีตัวหนังสือเขียนว่า “นักกีฬาญี่ปุ่น : อิโตะนานาโกะ”
เจ้าไห่เฉายืนลังเลอยู่หน้าห้องพักครู่งหนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจเคาะประตูห้องพักนั่น
ไม่นานมีคนเปิดประตูห้องออกมา หนุ่มน้อยคนหนึ่งพูดภาษาจีนอย่างคล่องแคล่ว มองเขาอย่างสงสัยพลางถามว่า “คุณเป็นใคร?”
เจ้าไห่เฉารีบยิ้มเอาใจพลางว่า “สวัสดีครับ ผมอยากพบคุณอิโตะนานาโกะสักหน่อย รวมถึงโค้ชของเธอ คุณยามาโมโตะคาซึกิด้วยครับ”
หนุ่มน้อยหันไปมองผู้ชายวัยกลางคนและสาวน้อยในห้องพักพูดว่า “คุณยามาโมโตะ คุณอิโตะ คุณผู้ชายคนนี้มาหาพวกคุณครับ”
ยามาโมโตะคาซึกิคิ้วขมวดแน่น เอ่ยปากถามขึ้น “คุณเป็นใคร? พวกเรารู้จักกันหรือไง?”
ยามาโมโตะคาซึกิพูดอย่างไม่แคร์ว่า “ผมไม่เชื่อหรอกว่าคนแบบนี้จะเก่งตรงไหน คนอย่างผมยามาโมโตะคาซึกิ เป็นยอดฝีมือต่อสู้อัจฉริยะของญี่ปุ่น ลูกศิษย์ที่ผมฝึกออกมา ก็เป็นนักกีฬาซานดาต่อสู้อัจฉริยะของญี่ปุ่นทั้งนั้น ด้วยฝีมือของนานาโกะ อย่าว่าแต่นักศึกษาจากทั่วโลกเลย ต่อให้เป็นโอลิมปิกที่นักกีฬาจากทั่วโลกมารวมตัวกัน นานาโกะก็สามารถเป็นแชมป์ได้! ผมไม่ปิดบังคุณเลยนะ นานาโกะมาร่วมการแข่งครั้งนี้ ก็เพื่อซ้อมมือเท่านั้นเอง เป้าหมายที่แท้จริงของเธอคือเข้าร่วมและได้เหรียญทองในการแข่งโอลิมปิกครั้งหน้า!”
เจ้าไห่เฉาพยักหน้า พูดอย่างนอบน้อมว่า “ผมรู้ว่าฝีมือคุณยามาโมโตะไม่ธรรมดา ลูกศิษย์ที่คุณสั่งสอนมากับมือก็ต้องเก่งมากแน่ แต่ชายหนุ่มที่ผมพูดนี่ มีฝีมือพอตัวอยู่บ้าง คุณดูมือขวาผมสิ!”
ระหว่างพูด เจ้าไห่เฉายื่นหมัดขวาตนออกไป
ยามาโมโตะคาซึกิมองอาการบาดเจ็บบนหมัดขวาของเขาแล้วอดมีสีหน้าเคร่งเครียดขึ้นมาไม่ได้
------------
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...