ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 1226
เขาเอ่ยปากถามขึ้น “อาการบาดเจ็บคุณใหม่มาก เลือดยังไม่หยุดไหลเลย น่าจะโดนมาภายในครึ่งชม.นี้ล่ะมั้ง?”
“ใช่ครับ” เจ้าไห่เฉาพูด “คุณดูสิ ชายหนุ่มที่ผมพูดถึง ใช้แค่หมัดเดียวก็ทำให้หมัดขวาผมแตกแล้ว ฝีมือแบบนี้ คุณยามาโมโตะเองน่ากลัวจะทำไม่ได้ล่ะมั้งครับ?”
พอพูดคำนี้ สีหน้ายามาโมโตะคาซึกิซีเรียสขึ้นมาทันที
เขาเองก็เป็นคนฝึกยุทธ์ แต่เขารู้ดีว่า ร่างกาย เนื้อตัวคนเรามีขีดจำกัด แถมขีดจำกัดนี่ยังต่ำมากด้วย
หมัดของคนเราประกอบไปด้วยเนื้อ กระดูก กล้ามเนื้อและหนังสี่ส่วนนี้ เป็นร่างเลือดเนื้อ จู่โจมไปที่ท้องหรือหน้าของอีกฝ่ายซึ่งเป็นจุดอ่อนนุ่ม สามารถทำให้ตนเองไม่ได้รับบาดเจ็บ แต่การใช้หมัดปะทะกับหมัดของอีกฝ่าย นี่มันเรียกว่าแข็งชนแข็งชัดๆเลย
แต่ว่า หมัดของใครกันแข็งแกร่งถึงปานนี้ หมัดเดียวก็ทำให้หมัดอีกฝ่ายแตกเลย?
พูดถึงตรงนี้ เขารีบถาม “ชายหนุ่มคนนั้นทำจนหมัดคุณเป็นแบบนี้ เขาบาดเจ็บหนักมากไหม?”
เจ้าไห่เฉาพูดอย่างเซ็งๆว่า “เขาไม่เป็นอะไรสักนิดเลย! นี่เป็นเรื่องที่แปลกมากที่สุด ร่างกายหมอนี่แข็งมาก เหมือนเหล็กเลย ผมกังวลว่าเขาจะมีวิชากำลังภายในอะไรสักอย่าง เกิดถ่ายทอดให้กับฉินเอ้าเสวี่ยนขึ้นมา งั้นคุณอิโตะนานาโกะ คงยากจะเอาชนะการแข่งครั้งนี้ได้แน่!”
ในที่สุดยามาโมโตะคาซึกิก็ให้ความสำคัญกับเรื่องนี้ขึ้นมา
เขาพยักหน้า พูดเสียงขรึมว่า “ฉินเอ้าเสวี่ยนใช่ไหม? ผมจำได้ล่ะ”
พูดจบ เขาหันไปถามเจ้าไห่เฉาว่า “ทำไมคุณถึงช่วยพวกเราล่ะ?”
“นี่เป็นน้ำใจเล็กน้อยจากคุณหนูใหญ่ของเรา ได้โปรดรับไว้ด้วยครับ!”
เจ้าไห่เฉามาหายามาโมโตะคาซึกิกับอิโตะนานาโกะ ก็แค่อยากสร้างอุปสรรคให้กับฉินเอ้าเสวี่ยนและเย่เฉินเท่านั้นเอง พยายามกีดขวางไม่ให้เธอได้แชมป์ พูดตามตรงคือ อยากทำลายโอกาสอีกฝ่าย หาทางทำร้ายเขาโดยที่ตัวเองก็ไม่ได้ประโยชน์
แต่เขาคิดไม่ถึงเลยว่า อิโตะนานาโกะจะสปอร์ตขนาดนี้ ยังให้สินน้ำใจเขาแสนหยวนอีกด้วย!
มันทำให้เขาหวั่นวิตกเอามากๆ เขารับเช็คมา ค้อมคำนับต่อเนื่องด้วยความขอบคุณ ก่อนจะออกไปจากห้องพักผ่อนของอิโตะนานาโกะด้วยความพึงพอใจ....
------------
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...