ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 1232
ทานากะโคอิจิกล่าวอย่างลำบากใจว่า “คุณหนู ครั้งนี้ท่านประธานให้ความสำคัญกับการร่วมมือกับบริษัทผลิตยาโคบายามากนะครับ คุณอย่าเอาแต่ใจแบบนี้เลย…...”
อิโตะนานาโกะกล่าวอย่างสงบ “ขอโทษนะทานากะซัง ฉันจะฝึกซ้อมต่อแล้ว”
พูดจบ เธอได้ตัดสายไปโดยตรง
อิโตะนานาโกะที่ปีนี้อายุ22ปี ศึกษาอยู่ปีสี่ที่มหาวิทยาลัยโตเกียวที่ดีที่สุดของประเทศญี่ปุ่น ในนิสัยไร้เดียงสาง่ายๆ เรียบร้อยยังมีความเย็นชาที่มีมาตั้งแต่กำเนิด
เธอคือดาวมหาวิทยาลัยของมหาวิทยาลัยโตเกียวติดต่อกันสี่ปี และก็เป็นตัวเลือกลูกสะใภ้ที่ดีที่สุดที่เหล่าตระกูลใหญ่ชั้นนำของประเทศญี่ปุ่นต่างพากันแย่งชิง แต่ตัวเธอเอง กลับเรียบง่าย ไม่เคยเผชิญต่อโลก หลงใหลในศิลปะการต่อสู้มาโดยตลอด
ดังนั้น เธอไม่เข้าใจความสัมพันธ์ระหว่างชายหญิง และไม่เข้าใจมนุษยสัมพันธ์
โคบายา ชิจิโร่ก็ดี หรือจะโอบายาชิทาโร่ก็ช่าง ล้วนไม่เกี่ยวข้องอะไรกับเธอทั้งนั้น
ต่อให้เป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของพ่อ คู่ค้าที่สนิทที่สุด เพียงแค่ไม่มีสัมพันธ์ทางสายเลือดกับเธอ ไม่ใช่ญาติอาวุโสของตน ตนก็ไม่มีทางยอมเด็ดขาด
เป้าหมายชีวิตของเธอในตอนนี้นั้นง่ายดายมาก ก่อนอื่นเลยคือชนะWorld College Sanda Competitionในปีนี้ให้ได้ แล้วสำเร็จการศึกษามหาวิทยาลัยโตเกียวอย่างราบรื่น จากนั้นก็เตรียมตัวสำหรับโอลิมปิก
โอลิมปิกครั้งที่แล้ว เพราะอายุเธอยังน้อย และต้องจริงจังกับการเรียน ดังนั้นจึงไม่สามารถเข้าร่วมได้ แต่โอลิมปิกครั้งหน้าเป็นสิ่งที่เธอปรารถนาที่สุด
เธอปรารถนาที่จะครองแชมป์โอลิมปิก และ ปรารถนาที่จะได้แชมป์โอลิมปิกไม่ใช่แค่ครั้งเดียวเท่านั้น
เมื่อได้แชมป์โอลิมปิกแล้ว จากนั้นค่อยทุ่มให้กับการรักษาแชมป์โอลิมปิกคราวหน้า นี่กลายเป็นความต้องการที่ใหญ่ที่สุดของชีวิตเธอ
ทานากะโคอิจิรีบกล่าว “ท่านประธานครับ คุณโคบายา ชิจิโร่ประธานของบริษัทผลิตยาโคบายา มาเพื่อจะเจอคุณหนู”
อิโตะทาเคฮิโกะส่งเสียงอืม กล่าว “ฉันรู้ โคบายา ชิจิโร่รู้สึกดีกับอิโตะมาก เมื่อหลายวันก่อนหน้านี้มาขอร้องฉัน หวังให้ฉันยกอิโตะให้แต่งงานกับเขา
ทานากะโคอิจิถาม “งั้นความหมายของท่านประธานคือ?”
อิโตะทาเคฮิโกะไม่ได้ตอบคำถามของทานากะโคอิจิ แต่กล่าวอย่างเคร่งขรึมอย่างหาที่เปรียบมิได้ว่า “ทานากะซัง แกเป็นคนที่ฉันไว้ใจที่สุด ดังนั้นฉันจะเล่าเรื่องต่อจากนี้ให้แกฟัง แต่แกจำไว้นะ ห้ามเผยแพร่ให้ใครฟังเด็ดขาด มิเช่นนั้น ฉันจะส่งแกไปหาสุริยเทพด้วยตัวฉันเอง!”
------------
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...