เมื่อทานากะโคอิจิได้ยินประโยคนี้ จึงรีบกล่าวทันทีว่า “ท่านประธานวางใจได้ครับ ทานากะโคอิจิไม่มีทางเผยแพร่คำพูดของท่านแม้แต่น้อยอย่างแน่นอนครับ!”
อิโตะทาเคฮิโกะกล่าวอย่างพอใจว่า “ตอนนี้บริษัทผลิตยาโคบายามียากระเพาะชนิดหนึ่ง ออกฤทธิ์ดีสุดๆ ยอดขายก็ดีมาก ตอนนี้กำลังขยายตลาดไปทั่วโลก คนจำนวนไม่มากก็น้อยในยุคปัจจุบันนี้ล้วนต้องมีอาการที่ส่วนกระเพาะ ดังนั้นพื้นที่ทางการตลาดของยาตัวนี้มันกว้างมาก เมื่อยาชนิดนี้ขยายไปทั่วโลก กำไรของทุกปีอย่างน้อยจะอยู่ที่หมื่นล้านดอลล่าร์สหรัฐ”
ทานากะโคอิจิอุทานอย่างตกใจ “แค่ยาชนิดเดียวเท่านั้น คิดไม่ถึงว่าพื้นที่ทางการตลาดจะกว้างขวางได้ขนาดนี้?”
อิโตะทาเคฮิโกะกล่าว “นี่เป็นแค่การคาดการณ์ช่วงเริ่มต้นของฉันเท่านั้น ฉันได้ให้ห้องปฏิบัติการเวชภัณฑ์ของมหาวิทยาลัยโตเกียว วิเคราะห์และเปรียบเทียบยารักษาโรคกระเพาะของบริษัทผลิตยาโคบายาอีกทั้งยารักษาโรคกระเพาะของบริษัทอื่นๆในท้องตลาด ผลลัพธ์คือ ยากระเพาะเสี่ยวหลินดีที่สุด”
“ดังนั้น ยากระเพาะเสี่ยวหลินจะยืนหนึ่งในโลกนั้นเป็นเรื่องที่ไม่ช้าก็เร็ว อยากได้แม่ไก่วางไข่ทองคำได้นั้น ต้องเร่งมือให้เร็วที่สุด วิธีที่ดีที่สุดคือแต่งงานกับตระกูลโคบายา และลงหุ้นในบริษัทผลิตยาโคบายา”
“ถ้าอิโตะแต่งงานกับโคบายา ชิจิโร่ ฉันก็จะขอลงหุ้นบริษัทผลิตยาโคบายาอย่างน้อย20% ถึงขั้น30%ของหุ้น ถึงตอนนั้นจะทำให้ตระกูลของเรามีกำไรกว่าหลายพันล้านต่อปี!”
ทานากะโคอิจิเข้าใจทันที “ท่านประธาน ความตั้งใจของท่าน ผมเข้าใจแล้วครับ!”
อิโตะทาเคฮิโกะส่งเสียงอืม แล้วสั่ง “ดังนั้น แกอยู่ที่จีน อยู่ข้างๆอิโตะ ต้องคิดหาหลากหลายวิธีจูงใจเธอ ต้องอยู่ข้างๆเธอ แล้วพูดถึงข้อดีของโคบายา ชิจิโร่ให้มากๆ ถ้าเธอตกลง ปีนี้หลังจากสำเร็จการศึกษาของมหาวิทยาลัยในช่วงฤดูร้อนแล้ว ก็รีบแต่งงานกับโคบายา ชิจิโร่ทันที ฉันจะถือเป็นความสำเร็จของแก ถึงตอนนั้น ฉันจะให้รางวัลแกห้าล้านดอลล่าร์!”
ทานากะโคอิจิมีความสุขที่สุด รีบกล่าวว่า “ประธาน ทานากะซังจะทำให้สุดความสามารถ ไม่มีทางให้ท่านผิดหวังแน่นอนครับ!”
อิโตะทาเคฮิโกะกล่าวอย่างพอใจ “ดีมาก ฉันจะโทรหาอิโตะเดี๋ยวนี้ ว่าวันนี้เธอต้องเจอโคบายา ชิจิโร่ให้ได้ หลังจากที่พวกเขาเจอกันเสร็จแล้ว แกต้องเป่าหู อิโตะให้มากๆ”
ถึงแม้อิโตะนานาโกะโตมาในกองเงินกองทอง แต่ตั้งแต่จำความได้จนถึงตอนนี้ ก็จำแต่กฏหยุมหยิมต่างๆนานาที่ต้องปฏิบัติตามอย่างเคร่งครัดในตระกูลใหญ่ ไม่กล้าแม้แต่ผิดพลาดแม้แต่นิดเดียว
เสียงปลายสาย อิโตะทาเคฮิโกะถามเธอ “อิโตะ ได้ยินว่าวันนี้หนูชนะการแข่งขัน ยินดีด้วยนะ”
อิโตะนานาโกะรีบกล่าว “ท่านบิดา ผลการแข่งขันของวันนี้แค่16ต่อ8เอง เป้าหมายของอิโตะคือแชมป์! ขอท่านบิดากรุณารอหลังจากอิโตะได้แชมป์แล้ว แล้วค่อยแสดงความยินดีกับอิโตะนะคะ!”
------------

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...