ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 1238

โคบายา ชิจิโร่ไม่ยอมแพ้แต่อย่างใด ยังคงถามต่อไป “งั้นตอนนี้ลองคิดดูหน่อยไหมครับ ว่าผู้ชายแบบไหนกันแน่ที่ตรงสเป็คของคุณ?”

อิโตะนานาโกะคิดอย่างถีถ้วน จึงกล่าว “ก่อนอื่นเลยอันดับแรก ความสามารถของเขาต้องเก่งกว่าฉัน!”

“เก่งกว่าคุณ? ด้านไหนเหรอครับ? ด้านธุรกิจ? ด้านการเรียน? หรือการประสบความสำเร็จ?”

อิโตะนานาโกะกล่าวอย่างตั้งใจว่า “ความสามารถในด้านศิลปะการต่อสู้ค่ะ! ฉันไม่อยากหาผู้ชายที่สู้กับฉันไม่ได้ค่ะ”

โคบายา ชิจิโร่อ่ะแห่มสองครั้งอย่างอับอาย คิดในใจ “อิโตะนานาโกะนี่

ดูท่าทีนิ่งเงียบสุดๆ ไม่คาดคิดว่าจะชอบเอาชนะเป็นสันดาน

ตัวเองชอบศิลปะการต่อสู้ ปรารถนาในศิลปะการต่อสู้ก็ช่าง แต่ทำไมพอจะมีความรักก็ต้องหาผู้ชายที่เก่งกว่าตัวเธอเองด้วย?

ถ้าเป็นคนที่มือไร้แม้แรงผูก นั่นก็หมายความว่าแค่ตนเข้ามาก็พลาดโอกาสแล้วงั้นเหรอ?

เมื่อนึกถึงจุดนี้ โคบายา ชิจิโร่จึงรีบกล่าว “คุณอิโตะ คุณสมบัตินี้มันสูงไปหน่อยมั้ยครับ? บนโลกมีผู้ชายดีๆมากมาย แต่พวกเขาไม่ได้เป็นศิลปะการต่อสู้ แล้วปรมาจารย์ด้านศิลปะการต่อสู้มากมาย ก็อายุมากแล้ว เหมือนกับโค้ชของคุณยามาโมโตะคาซึกิ คุณอิโตะคงไม่ได้อยากมีแฟนแบบนี้ใช่มั้ยครับ?”

อิโตะนานาโกะส่ายหน้า กล่าว “แน่นอนว่าไม่ค่ะ ฝีมือเก่งกว่าฉัน นี่เป็นสเป็คข้อแรกค่ะ ฉันยังมีข้อสองค่ะ ก็คือต้องเข้าเกณฑ์รสนิยมและทัศนคติของฉัน อีกอย่าง อายุของเขาจะต้องมากกว่าฉันไม่เกินสามปี หรือน้อยกว่าฉันเกินสามปี และเขาจะต้องตรงไปตรงมาและใจดีด้วยค่ะ”

โคบายา ชิจิโร่ถามอีก “แล้วเรื่องทรัพย์สินล่ะครับ มีข้อเรียกร้องอะไรมั้ย?”

อิโตะนานาโกะกล่าว “ไม่มีข้อเรียกร้องใดๆเกี่ยวกับด้านทรัพย์สินค่ะ”

โคบายา ชิจิโร่ค่อนข้างกลุ้มใจ

ฉินเอ้าเสวี่ยนเพลิดเพลินอย่างถึงอกถึงใจ พ่อครัวของตระกูลฉินได้เตรียมงานเลี้ยงอาหารอันโอชะไว้พร้อมแล้ว ด้วยเหตุนี้เองเธอจึงได้ขับเรือกลับมาที่ท่าเรือ

จากนั้น เธอและเย่เฉินกลับไปที่คฤหาสน์ด้วยกัน ฉินกางเชิญเย่เฉินอย่างกระตือรืนร้อนให้มานั่งในโต๊ะจีนหรูหราที่คฤหาสน์ของตัวเอง

ตอนที่ฉินกางกำลังจัดที่นั่งอยู่นั้น ตั้งใจจัดให้ฉินเอ้าเสวี่ยนนั่งข้างๆเย่เฉิน ในขณะเดียวกันก็ได้เปิดเหล้าหมาวถายตัวท็อปที่เก็บไว้มานานหลายปี ยื่นให้กับฉินเอ้าเสวี่ยน แล้วสั่ง “เอ้าเสวี่ยน แกจัดการรินเหล้าให้อาจารย์เย่ก็แล้วกันนะ ห้ามให้แก้วของอาจารย์เย่ไม่มีเหล้าได้นะ”

ฉินเอ้าเสวี่ยนรับเหล้ามา แล้วกล่าวด้วยเสียงหวาน “ทราบแล้วค่ะพ่อ วางใจได้เลยค่ะ”

ฉินกางยิ้มพลางกล่าวอีกครั้ง “ใช่เอ้าเสวี่ยน อาจารย์เย่มาทานข้าวที่บ้านเราเป็นครั้งแรก แกดื่มกับอาจารย์เย่หน่อยแล้วกัน”

------------