บทที่124 แบล็กลิสต์มันทุกด้าน(2)
หานเฉียงหัวเราะฮ่า ๆ แล้วกล่าวว่า “ค่อยดูน่ะ ถ้าหากผมได้เข้าเป็นคณะกรรมการของบริษัทสิ้นเหอ คนพวกนี้จะต้องเคารพบูชาผมแน่นอน! ”
หลิวเจี้ยนหัวรีบถามต่อ “ประธานหาน คุณจะเข้าร่วมคณะกรรมการแล้วเหรอ? ”
“เร็ว ๆ นี้แหละ” หานเฉียงยิ้มแล้วกล่าวว่า “กำลังอยู่ในขั้นตอนดำเนินการ หากไม่มีอะไรผิดพลาด ไม่กี่เดือนก็ได้เข้าร่วมแล้ว!”
“คุณนี่ช่างเก่งจริง ๆ เลย” หลิวเจี้ยนหัวยกหัวแม่โป้ง ชื่นชมแล้วกล่าวว่า ประธานหาน ต่อไปอย่าลืมน้องคนนี้น่ะครับ!”
หานเฉียงพยักหน้า “วางใจได้ ผมจะช่วยเหลือสนับสนุนคุณ”
ในขณะที่พวกเขากำลังพูดคุยกันอยู่ มีเสียงดังโครมและประตูห้องทำงานของหานเฉียงก็เปิดออก
“แม่งฉิบหาย ใครกันที่กล้าเตะประตูกู......” เสียงที่ดังทำพวกเขาให้ตกใจ กำลังจะตะโกนด่า เขาหันไปมองเห็นสมาชิกคณะกรรมการทุกคนมากันพร้อมหน้า พร้อมกับชายวัยกลางคนในชุดสูท เขารีบกลืนคำพูดลงคอทันที
หวังเจิ้งกางมองหานเฉียงด้วยสีหน้าเคร่งขรึม “นายก็คือหานเฉียง? ”
หานเฉียงตะลึง พยักหน้าแล้วกล่าวว่า “ใช่ผมเอง”
หวังเจิ้งกางไม่พูดอะไรเลย เดินไปตบหน้าหานเฉียงเต็มแรง
“ แม่งฉิบหาย มึงอยากตายใช่ไหม มึงมีสิทธิ์อะไรปฏิเสธคุณเซียว!”
หน้าของหานเฉียงที่ถูกตบบวมขึ้นมาทันที เขารู้สึกอึ้งไป “มึงเป็นใคร? กล้าตบกู! ”
“ตบมึง กูไม่เพียงแต่ตบมึง กูยังสามารถเอาชีวิตมึงได้!”
หวังเจิ้งกางเตะหานเฉียงลงไปกองกับพื้น เหยียบหัวแล้วพูดว่า “แกรู้ไหมว่า อาจารย์เย่ฝากฝังกูไว้ว่าการสัมภาษณ์ของคุณเซียวต้องราบรื่น แต่ขยะอย่างมึงกลับทำให้เสียเรื่อง วันนี้กูจะให้มึงชดใช้ ไม่เช่นนั้นชื่อกูหวังเจิ้งกางจะเขียนสลับจากหลังมาหน้า”
“หานเฉียง นับแต่ตอนนี้เป็นต้นไป แกถูกบริษัทสิ้นเหอไล่ออก และตามสัญญาจ้างงาน คุณทำให้บริษัทเสียหายอย่างหนัก จะต้องชดใช้ให้บริษัทเป็นจำนวนเงินห้าล้าน!”
หานเฉียงรู้สึกราวกับว่าเหมือนถูกฟ้าผ่า!
ห้าล้าน เขาเอาตัวเองไปขายยังไม่ได้เงินเยอะขนาดนั้นเลย!
หานเฉียงรีบคุกเข่าทันที ก้มกราบอย่างต่อเนื่อง และกล่าวว่า “ ประธานหวัง คุณให้โอกาสผมอีกครั้ง ผมจะรีบไปขอโทษเซียวชูหรันทันที ผมรู้ตัวแล้วว่าผมผิดจริง ๆ แล้วครับ!”
หวังเจิ้งกางหัวเราะเยาะอย่างเย็นชา “ขอโทษ? มึงคู่ควรเหรอ? ”
พูดไป หวังเจิ้งกางเตะหานเฉียงจนกระเด็นออก และสั่งกับคนอื่น ๆ ว่า “รับคำสั่ง หานเฉียงได้ล่วงเกินอาจารย์เย่ ตระกูลหวังแบล็กลิสต์มันทุกด้าน ให้ไอ้ขยะนี้เร่ร่อนอยู่ข้างถนน ไม่สามารถเข้าทำงานแวดวงนี้ได้อีก!”
……

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...