ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 125

บทที่125 ทำธุรกิจเอง(1)

หานเฉียงทรุดตัวลงรู้สึกว่าชีวิตพังทลายลง ตอนนี้ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง

เหตุผลที่เขามีบทบาทสำคัญ กลายเป็นผู้บริหารตั้งแต่อายุยังน้อย มีส่วนเกี่ยวข้องกับการที่เขาขอเซ็นสัญญาขายจิตวิญญาณ

เพื่อเพิ่มความแข็งแกร่งในการควบคุมพนักงานของบริษัทสิ้นเหอ ได้มีสัญญาการบริหารจัดการที่พิเศษ ซึ่งเมื่อเซ็นสัญญานี้แล้วสามารถเลื่อนขั้นได้ทันที แต่หลังจากเซ็นสัญญาแล้ว ก็จะถูกบริษัทสิ้นเหอผูกมัดอย่างเต็มที่เช่นกัน

เช่นนี้ หลังจากที่หานเฉียงเซ็นสัญญาฉบับนี้แล้ว ก็มีบทบาทสำคัญ แต่ต้องทำงานหนัก และซื่อสัตย์สุจริต หากไม่ตั้งใจทำงาน หรือมีใจคิดไม่ซื่อ บริษัทสิ้นเหอจะเรียกร้องให้ชดใช้ด้วยเงินจำนวนมหาศาล

คนส่วนใหญ่กลัวที่จะรับผิดชอบ จึงไม่กล้าเซ็นสัญญาฉบับนี้ แต่หานเฉียงเพิ่งเรียนจบในปีนั้น เพื่อความก้าวหน้า เขาจึงเซ็นสัญญาฉบับนี้

คาดไม่ถึง ตอนนี้ชีวิตกลับขมขื่นเช่นนี้!

หานเฉียงคุกเข่าอยู่ที่พื้น รู้สึกว่าชีวิตพังทลายลงแล้ว

เขาเดิมพันชีวิตของเขาทั้งหมดไว้ที่บริษัทสิ้นเหอ แต่ตอนนี้ บริษัทสิ้นเหอฟ้องร้องเขาเรียกร้องเงินชดเชยจำนวน 5 ล้าน ในขณะเดียวกัน หวังเจิ้งกางก็จะแบล็กลิสต์เขาด้วย......

ด้วยประการฉะนี้ ตัวเองจะหางานได้อย่างไร? ไม่มีงาน ไม่มีรายได้ ชีวิตก็จะเดือดร้อนลำบากแน่นอน

และในขณะเดียวกัน เขาถูกเร่งให้ชดใช้เงิน5ล้าน เขาไม่มีเงินชดใช้ สุดท้ายคงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากติดคุก......

เขาคุกเข่าลงบนพื้น ก้มกราบอย่างบ้าคลั่ง ร้องไห้น้ำมูกน้ำตาเต็มหน้า “ประธานหวัง ขอร้องท่านโปรดยกโทษให้ผมสักครั้ง ให้โอกาสผมอีกสักครั้ง! ถ้าหากผมถูกแบล็กลิสต์แล้ว ผมจะหาเงิน5ล้านที่ไหนมาจ่ายให้บริษัท ขอร้องท่านได้โปรดให้โอกาสผมอีกครั้ง ให้ผมมีโอกาสได้ทำงานในบริษัทต่อไป ผมจะตั้งใจทำงาน ซื่อสัตย์สุจริต ทำงานอุทิศตนเพื่อบริษัท ! ”

หวังเจิ้งกางเตะไปที่ตัวเขาอีกครั้ง จนตัวเขากระเด็นไปไกล และกล่าวอย่างเย็นชาว่า “ยอมรับผิดตอนนี้ มันไม่มีประโยชน์อะไรแล้ว? แกคิดว่าโลกนี้เป็นของครอบครัวแกเหรอ แกสร้างปัญหาแล้วก็พูดว่าขอโทษแล้วมันก็จะจบเหรอ? ฉันจะบอกแกว่า ถ้าหากอาจารย์เย่โกรธฉันเพราะเรื่องนี้ ฉันก็จะเอาชีวิตแก!”

หานเฉียงตัวสั่นด้วยความตกใจ ใบหน้าของเขาซีดราวกับกระดาษ เขาไม่คาดคิดมาก่อนว่าเย่เฉินซึ่งเป็นขยะในสายตัวเอง จะมีความสำคัญต่อหวังเจิ้งกางขนาดนี้ ที่สามารถทำให้หวังเจิ้งกางคิดจะฆ่าตัวเองเพื่อเย่เฉิน

หวังเจิ้งกางยิ้มอย่างเย็นชา “ ที่แท้ก็เป็นหมากัดกันเอง สองคนนี้ก็แบล็กลิสต์พร้อมกันด้วย!”

เมื่อหลิวเจี้ยนหัวได้ยินประโยคนี้ เขากระวนกระวายใจขึ้นมาทันที เข้าไปหานเฉียงและสองคนนั้นชกต่อยกันอย่างบ้าคลั่ง “หานเฉียงแกกล้าลากพวกเรามาเดือดร้อน? แกต้องไม่ตายดีแน่!”

……

ในตอนนี้ เย่เฉินนั่งแท็กซี่กลับบ้านพร้อมกับเซียวชูหรันแล้ว

เย่เฉินมองไปที่เซียวชูหรัน เห็นว่าเธอไม่ได้พูดอะไรเลยระหว่างทาง และครุ่นคิดอะไรอยู่ เขาจึงกล่าวว่า “สำหรับเรื่องงาน อีกสองวันค่อยหาก็ได้ พวกเขาไม่รับคุณเข้าทำงาน เป็นเพราะว่าพวกเขามีตาแต่ไร้แวว ผมว่าบริษัทนี้ไม่ใหญ่ การที่คุณทำงานที่นั่น มันจะจำกัดการพัฒนาของคุณในอนาคต”

……