ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 1244
นี่ทำให้กู้ชิวอี๋แปลกใจมาก
เธอรู้ ว่ายากระเพาะเสี่ยวหลินผลลัพธ์ไม่เลว ขายได้ดีมาก และมีคำวิจารณ์ที่ดีมาก ความจริงแล้วยาตัวนี้พัฒนามาจากยาแพทย์แผนจีนโบราณ พูดตามใจ ก็คือเลียนแบบความสำเร็จทางการแพทย์ของบรรพบุรุษของจีนมานั่นเอง
แต่ เธอยอมรับจุดๆหนึ่ง ว่ายากระเพาะเสี่ยวหลินดีกว่ายาชนิดเดียวกันที่ผลิตโดยบริษัทยาในประเทศหลายแห่ง ฤทธิ์ยาดีกว่าเยอะ
ดังนั้น เธอก็ไม่รู้ ว่ายากระเพาะจิ่วเสวนนี้ จะมีฤทธิ์ยาได้เท่าไหร่ของยากระเพาะเสี่ยวหลินกันแน่
แต่ ชื่อของยากระเพาะจิ่วเสวน โดยส่วนตัวเธอชอบมันมาก
ความหมายของยากระเพาะจิ่วเสวน ก็คือสวรรค์เก้าชั้น มาจากตำนานนิยายจีนโบราณ แล้วดัดแปลงมาเป็นคำ
ในยุคโบราณของจีน เลขเก้า เป็นเลขที่มากที่สุด ดังนั้นจึงมีความหมายว่าบรรลุขั้นสุดยอดนั่นเอง
สวรรค์ชั้นเก้านี้ หมายถึงจุดที่สูงที่สุด
ด้วยเหตุนี้เอง กู้ชิวอี๋จึงได้ถามผู้จัดการส่วนตัวของตน “พวกเขาได้ให้ตัวอย่างยามามั้ย？”
“ให้มาแล้ว” ผู้จัดการส่วนตัวรีบเอายากระเพาะจิ่วเสวนถุงเล็กๆถุงหนึ่ง ออกมาจากซองพัสดุแล้วยื่นให้
กู้ชิวอี๋ตกใจ แล้วถาม “อะไรเนี่ย？ให้มาแค่ถุงเล็กๆแค่เนี่ย？”
“ใช่…...”ผู้จัดการส่วนตัวกล่าวอย่างอับอาย “ในซองจดหมายยังมีกระดาษแผ่นเล็กๆอีกใบ”
“ในกระดาษเขียนว่าอะไรเหรอ？”
ผู้จัดการส่วนตัวกล่าว “ในกระดาษเขียนว่า การปวดม้ามและระบบย่อยอาหาร หนึ่งถุงเพียงพอ ดีหรือไม่ดี ลองดูแล้วจะรู้…...”
กู้ชิวอี๋กล่าว “ไม่ต้องสนว่าได้มานานเท่าไหร่ เพียงแค่มีอย.ก็ต้องเป็นสินค้าถูกหลักอนามัย ต่อให้มันไม่มีผลอะไร ก็ไม่มีทางเป็นยาพิษแน่นอน ฉันลองดูสิ”
ผู้จัดการส่วนตัวกล่าว “อย่าลองเลยดีกว่าชิวอี๋ แม้แต่ยากระเพาะเสี่ยวหลินของประเทศญี่ปุ่นยังปรับสมดุลของม้ามและระบบย่อยอาหารของคุณไม่ได้ แล้วนี่เป็นยาที่บริษัทยาเล็กๆที่ไม่มีชื่อแห่งหนึ่งในจินหลิงผลิตออกมา มันจะต้องแย่แน่นอน”
กู้ชิวอี๋กล่าวอย่างเข้มงวด “ตัวตัว ฉันต้องตำหนิคุณละ ทำไมคุณถึงบูชาต่างชาติ？ทำไมต้องคิดว่ายากระเพาะที่บริษัทยาในประเทศผลิตออกมา สู้ยากระเพาะเสี่ยวหลินของประเทศญี่ปุ่นไม่ได้ละ”
ผู้จัดการส่วนตัวของเธอเฉินตัวตัวพึมพำ “ฉันไม่ได้บูชาต่างชาตินะ ฉันแค่กลัวว่าคุณกินยากระเพาะนี้แล้วจะเป็นอะไรไป”
กู้ชิวอี๋ยิ้มพลางกล่าว “งั้นฉันจะลองเดี๋ยวนี้แหละ ถ้ามีปัญหาอะไร คุณโทร120แทนฉันด้วยนะ”
------------
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...