ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 1257
"ขี้โรคแห่งเอเชีย?"
เมื่อได้ยินห้าคำนี้ เย่เฉินก็ยิ้มอย่างขี้เล่นขึ้นมา
ดูเหมือนว่ายามาโมโตะ คาซึกิคนนี้จะหยิ่งจริงๆ
แต่ว่า ดูเหมือนว่าเขาจะเข้าใจผิดเกี่ยวกับกำลังของตัวเอง
แค่ลูกศิษย์พลังขยะแบบเขา แม้ว่าเขาจะได้ฝึกฝนทักษะพื้นๆจนสุดขีดแล้ว ก็ไม่สามารถเป็นคู่ต่อสู้ของตนได้
เดิมที แค่แข่งกันสักหน่อยก็ไม่เป็นไร แต่ไม่นึกเลยว่าไอ้เลวนี้ จะไม่มีน้ำใจนักกีฬาเลยจริงๆ
กล้าพูดคำว่าขี้โรคแห่งเอเชียออกมา มันน่าเกลียดมากจริงๆ!
ดังนั้น เย่เฉินจึงยิ้มเล็กน้อยและพูดว่า:"ในเมื่อคุณยามาโมโตะอยากเล่นให้ใหญ่ขึ้นอีกหน่อย งั้นเรามาวางเดิมพันให้สูงขึ้นด้วยสิ"
ยามาโมโตะ คาซึกิเยาะยิ้มและพูดว่า:"ไม่ว่าคุณจะเล่นใหญ่แค่ไหน ฉันจะเล่นกับคุณจนจบเอง"
สำหรับยามาโมโตะ คาซึกิ ไม่ว่าเย่เฉินจะแข็งแกร่งขนาดไหน มันก็เป็นไปไม่ได้เลยที่จะเอาชนะตัวเองด้วยฝ่ามือเดียว
ตนเลยเดิมพันกับเขา ไม่ว่าจะเดิมพันยังไง ตนก็จะชนะ ดังนั้นจึงไม่สนใจที่จะเพิ่มเดิมพันให้สูงขึ้นไปอีก
เย่เฉินยิ้มและพูดว่า:"แบบนี้แล้วกัน ฉันเป็นคนที่ยุติธรรม และมีหลักการมากที่สุด ในเมื่อคุณพูดคำว่าขี้โรคแห่งเอเชีย ฉันในฐานะชาวจีน จึงไม่ชอบห้าคำนี้มากที่สุด ถ้าอย่างนั้นเรามาเดิมพันกัน ใครแพ้พนัน คนชนะ จะใช้มีดสลักอักขระทั้งห้าตัวนี้ไว้ที่หน้าผากของผู้แพ้"
ยามาโมโตะ คาซึกิหัวเราะดังลั่นเมื่อได้ยินสิ่งนี้:"ไอ้หนู เดิมทีฉันไม่อยากจะเล่นเกินไป แต่ไม่คิดเลยว่า คุณจะหาเรื่องตายเอง"
เย่เฉินยิ้มพูดว่า:"หาเรื่องตายหรือไม่มันไม่สำคัญ ทุกคนก็อยู่ในสังคมกัน ในเมื่อฉันกล้าพูด ก็กล้าเล่นแน่นอน แค่บอกฉัน คุณกล้าเล่นไหม!"
"อย่างแรกเลย แม้ว่าเขาจะทำร้ายขาข้างหนึ่งของตนด้วยฝ่ามือเดียว แต่ตนก็ยังยืนขึ้น ด้วยขาอีกข้างได้"
"ข้อต่อไป แม้ว่าเขาจะทำร้ายขาทั้งสองของตนด้วยฝ่ามือเดียว แต่ก็สามารถยืนขึ้นด้วยมือของตน หรือค้ำสิ่งอื่น ๆ ได้"
"ดังนั้น ไม่ว่าจะเล่นยังไง เขาก็เป็นผู้ชนะ!"
ดังนั้นเขาจึงพูดอย่างเย่อหยิ่งว่า:"ถ้าเป็นอย่างนั้น ก็ทำตามที่คุณพูด มาสิ!"
เย่เฉินยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย
เขาไม่จำเป็นต้องเตรียมการใดๆ เลย เขาแค่อยู่กับที่ละตบฝ่ามือนุ่มๆ ไปที่ยามาโมโตะ คาซึกิ
ถ้าดูแค่ความแรงของฝ่ามือ คนที่ไม่รู้ว่าเขาจะไฮไฟว์อย่างเป็นมิตรกับยามาโมโตะ คาซึกิ
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...