ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 1258
แต่ว่า ไม่มีใครรู้ว่าฝ่ามือของเย่เฉิน มีกำลังภายในและปราณทิพย์อันทรงพลัง
ยามาโมโตะ คาซึกิมองไปที่ฝ่ามือที่ไม่มีแรงสังหารเลยสักนิดของเย่เฉิน ก็แทบจะหัวเราะออกมาทันที
เขาพูดด้วยความรังเกียจสุดๆ:"แค่ฝ่ามือแบบคุณ ยังสู้เด็ก 3 ขวบไม่ได้เลย ข้าใช้มือเดียว ก็สามารถ......"
ยามาโมโตะ คาซึกิ อยากจะบอกว่าใช้แค่มือเดียว ก็สามารถทำลายได้แล้ว แต่คำว่า"ทำลาย"สแงคำยังไม่ทันพูดออกมา ฝ่ามือของเย่เฉินที่สัมผัสกับผิวหนังเขาเมื่อกี้ และเขาก็เหมือนกับถูกรถไฟความเร็วสูงชน ตามมาด้วยอาการปวดเฉียบพลัน
ยามาโมโตะ คาซึกิส่งเสียงอ๊าก และร่างก็บินออกไปด้วยความเร็วสูง
ลอยออกไปจนวาดพาราโบลายาวกว่า 20 เมตรในอากาศ!
ก่อนที่เขาจะล้มลงพื้น กล้ามเนื้อและเส้นเลือดของเขา ตกใจจนแตกในอากาศ โดยปราณทิพย์ของเย่เฉิน!
กล่าวอีกนัยหนึ่งว่า ในช่วงเวลาที่เขากำลังลอยอยู่ในอากาศ เขาได้เปลี่ยนจากปรมาจารย์ศิลปะการต่อสู้ที่เป็นที่รู้จักทั่วประเทศญี่ปุ่น ไปเป็นคนพิการที่ไม่มีแรงเลยสักนิด
จากนั้นเสียงดังปัง ยามาโมโตะ คาซึกิ กระแทกกับพื้นทันที!
ในขณะที่ยามาโมโตะ คาซึกิล้มลงกับพื้น ก็มีเลือดพ่นออกมาจากปากของเขา!
เมื่อเห็นกลุ่มเลือดที่ลอยขึ้นไปในอากาศ สีหน้าของยามาโมโตะ คาซึกิเจ็บปวดและหวาดกลัว พยายามลุกขึ้น แต่เห็นว่ามือและเท้าของเขาไม่มีแรงเลย
เขาไม่เข้าใจศิลปะการต่อสู้แบบจีนดั้งเดิมเลย
มิฉะนั้น เขาจะต้องสามารถตัดสินสถานะปัจจุบันของเขาได้ทันที
หากใช้คำสี่คำเพื่ออธิบาย นั้นก็คือ เส้นลมปราณขาด
เขาไม่นึกเลยว่า เขาอยู่ในโลกแห่งศิลปะการต่อสู้มาหลายปีแล้ว และในท้ายที่สุด เขาก็จะต้องลงเอยอย่างโศกนาฏกรรมแบบนี้!
อิโตะ นานาโกะตกใจมากเมื่อได้ยินเช่นนั้น จึงรีบมองไปที่เย่เฉิน แล้วพูดอ้อนวอนว่า:"คุณคะ ขอร้องล่ะช่วยอาจารย์ฉันด้วย! ฉันคุกเข่าให้คุณแล้ว!"
เย่เฉินพูดนิ่งๆ:"เส้นลมปราณทั้งตัวของเขาขาดหมดอย่างสมบูรณ์ ชีวิตที่เหลือจงสร้างบุญกุศลให้มากเถิด!"
พูดจบ ก็ก้าวขึ้นไปหายามาโมโตะ คาซึกิ ก้มหน้า มองลงมาที่เขา แล้วพูดเบาๆ ว่า:"ยามาโมโตะ คาซึกิ มีคำฮิตในอินเทอร์เน็ตของจีนว่า:"ขอมาก็จัดให้" ฉันไม่อยากทำคุณ แต่คุณกลับมาขอให้ฉันทำคุณเอง งั้นก็ช่วยไม่ได้"
"นอกจากนี้ อย่าคิดว่าแค่นี้จะจบ การเดิมพันของเราเพิ่งเริ่มต้น ฉันจะให้เวลาคุณหนึ่งนาที ยืนขึ้น หากคุณไม่สามารถยืนขึ้นได้ งั้นเดิมพันนี้ ฉันชนะ"
"ในเมื่อฉันชนะ ฉันจะสลักคำว่าขี้โรคแห่งเอเชีย ห้าคำนี้บนหน้าผากของคุณ!"
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...