ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 1259
นาทีนี้ ยามาโมโตะ คาซึกิตกใจจนตัวสั่นเลย
นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่เขารู้สึกหวาดกลัวจากส่วนลึกของจิตวิญญาณ
เขาไม่เคยเห็นยอดฝีมือเช่นนี้มาก่อน ถึงขั้นเกินความรู้จักคำว่ายอดฝีมือสำหรับเขา
ยอดฝีมือประเภทไหนกัน ถึงมีความแข็งแกร่งที่น่าสะพรึงกลัวเช่นนี้ ฝ่ามืออ่อนนุ่มกลับทำให้เขากลายเป็นคนไร้ค่าไปเลย
ที่สำคัญก็คือ แม้ว่าเขาจะทำตัวเองจนกลายเป็นคนไร้ค่าด้วยฝ่ามือเดียว แต่เขาก็ยังไม่พอใจ ยังจะสลักคำห้าคำที่น่าขายหน้าอย่างที่สุดไว้บนหน้าผากของเขาอีก
เมื่อคิดเช่นนี้ เขาก็อ้อนวอนด้วยความตื่นตระหนก:"คุณครับ ความสามารถของฉันมันด้อยกว่า ถูกคุณทำร้ายก็ถือว่าหาเรื่องใส่ตัว แต่ได้โปรดขอให้คุณไว้หน้าให้ผมครั้งสุดท้ายด้วยครับ อย่าแกะสลัก ห้าคำนั้นบนหน้าผากของผมเลย ได้โปรด!"
อิโตะนานาโกะที่อยู่ข้างๆก็โค้งคำนับเย่เฉินด้วยน้ำตา และพูดด้วยน้ำเสียงที่กระตือรือร้นและอ้อนวอนว่า"คุณคะ ขอร้องเถอะค่ะ ให้โอกาสอาจารย์ของฉันที่อายุมากอีกครั้งแล้วด้วยค่ะ!"
เย่เฉินมองอิโตะนานาโกะ แล้วถามกลับว่า:"ถ้าคนที่แพ้คือฉัน จากการที่คุณรู้จักเขามา คุณคิดว่าเขาจะให้โอกาสฉันอีกครั้งไหม?"
อิโตะนานาโกะพูดไม่ออกเลย
เธอรู้ว่าอาจารย์ของเธอเป็นคนยังไง
พูดไม่ได้ว่าเป็นคนเลวที่ชั่วร้าย แต่แน่นอนว่าเขาเป็นคนโหดร้ายที่พูดคำไหนคำนั้น
ด้วยนิสัยของอาจารย์ ถ้าเขาชนะเย่เฉินได้ เขาก็จะไม่ให้โอกาสเย่เฉินขอความเมตตาอย่างแน่นอน
เย่เฉินจ้องอิโตะนานาโกะเขม็ง แล้วถามกลับว่า:"ตอนที่เขาพูดถึงขี้โรคแห่งเอเชียกับฉัน ทำไมเธอถึงไม่คิดบ้างเลย ว่าเขาไม่ได้ดูถูกฉันแค่คนเดียว แต่เป็นคนจีนทั้งชาติด้วยนะ? เขาคิดว่าลูกหลานชาวจีน จะถูกรังแกเหมือนเมื่อร้อยปีที่แล้วอยู่เหรอ?"
หัวใจของอิโตะนานาโกะกระตุกทีหนึ่ง
ดูเหมือนว่าครั้งนี้อาจารย์จะทำให้เด็กจีนคนนี้ขุ่นเคืองถึงขีดสุด
อีกฝ่ายจะไม่ยอมแพ้อย่างแน่นอน
ตอนนี้ หัวใจของยามาโมโตะ คาซึกิก็หวาดกลัวเช่นกัน
ถ้าให้เขานอนบนเตียงครึ่งค่อนชีวิต เขายังฝืนกัดฟันยอมรับมันได้ แต่ถ้าให้เขาสลักคำว่าขี้โรคแห่งเอเชียด้วยมีดบนหน้าผากของเขา มันคงจะตายทั้งเป็นจริงๆ!
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...