ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 1262
พอคิดถึงตรงนี้ เขารีบหันไปมองโคบายา ชิจิโร่ด้วยสายตารอคอยและขอร้อง พลางเอ่ยปากว่า “คุณโคบายา...ครั้งนี้รบกวนคุณแล้วนะครับ ช่วยผมสักครั้ง...”
โคบายา ชิจิโร่สีหน้าลำบากใจ
ถ้านานาโกะขอร้องเขาทำเรื่องอื่น เขาจะทำเต็มที่แน่นอน เพื่อหวังให้เธอรู้สึกดีกับเขาขึ้นมาบ้าง
แต่เธอกลับขอร้องให้เขาพายามาโมโตะ คาซึกิลอบหนีกลับญี่ปุ่น ภายใต้สายตาเย่เฉิน!
นี่...จะเอาชีวิตเขาหรือไงเนี่ย!
พวกเขาไม่รู้ว่าเย่เฉินน่ากลัวแค่ไหน และไม่รู้ว่าวิธีจัดการปัญหาของเย่เฉินร้ายกาจแค่ไหน แต่ตนเองกลับรู้ดีอย่างชัดเจนเลยนะ!
ตอนนั้นพี่ชายตนก็พ่ายกับมือเย่เฉินที่จินหลิงนี่แหละ!
ตอนนั้นเครื่องบินส่วนตัวของตระกูลโคบายามารออยู่ที่สนามบินจินหลิงแล้ว ขอเพียงพี่ชายขึ้นเครื่องก็จะหนีออกจากจินหลิงกลับไปโตเกียวได้ แล้วสุดท้ายน่ะหรือ?
เครื่องบินกลับมาโตเกียวจริง แต่พี่ชายตนคนนั้นไม่ได้กลับไปอีก
ไม่เพียงแค่นั้น ตระกูลโคบายายังต้องเสียเงินเกือบสองพันล้านดอลลาร์ให้กับเย่เฉินอีก
ตระกูลโคบายาครองญี่ปุ่นมาหลายสิบปีเหมือนกัน เคยเจอปีศาจแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน!
ดังนั้นตอนนี้ต่อให้ตีตนให้ตาย ตนก็ไม่กล้าไปหาเรื่องเย่เฉินหรอก!
ดูจากสีหน้าเขา ไม่เพียงจะยำเกรงเย่เฉิน เรียกได้ว่าหวาดกลัวมาก!
โคบายา ชิจิโร่ตอนนี้ก็ไม่สนหน้าตัวเองแล้ว เขาพูดต่อว่า “ไม่ปิดบังทั้งคู่เลยนะครับ ทั่วทั้งประเทศจีนหรือแม้กระทั่งทั่วโลก คนที่ผมไม่กล้าหาเรื่องด้วยที่สุดก็คือเย่เฉินคนนี้แหละ ผมเคยไปสืบเรื่องเขา พูดตามตรงนะ คนคนนี้เป็นปีศาจชัดๆ!”
ระหว่างพูด เขาหยิบมือถือออกมา รีบเปิดTIKTOK คลิปช่วงนั้นนั้นที่สองพ่อลูกหลิวกว่างหลิวหมิงพูดกันออกมาเปิด “พวกคุณดูสิ นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาสลักคำพูดไว้บนหน้าผากคน! พ่อลูกคู่นี้ในคลิป ตอนแรกโดนเขาสั่งให้คนสลักคำพูดพวกนี้บนหน้าผากสองพ่อลูกนี้เหมือนกัน”
อิโตะ นานาโกะและ ยามาโมโตะ คาซึกิ พากันมองคลิปที่พูดเรื่องสองพ่อลูกอย่างตะลึง มองเห็นสองพ่อลูกที่คนพ่อมีคำว่าพ่อของยาจก และคนลูกที่สลักว่ายาจกไว้กลางหน้าผาก ท่าทางแบบนั้นมันดูน่าอนาถมาก!
โคบายา ชิจิโร่ แนะนำอย่างหวาดๆว่า “เท่าที่ผมสืบมา พ่อลูกคู่นี้ยั่วโมโหเย่เฉินไม่หยุด ดังนั้นเลยโดนเขาสลักคำพวกนี้ไว้ นอกจากนี้แล้วเย่เฉินยังทำเรื่องเลวร้ายอีกมากมาย ความผิดของเขามีมากมายนับไม่ถ้วนเลย ถ้าวันนี้ผมช่วยคุณยามาโมโตะหนีออกจากประเทศจีน ไม่ต้องพูดเรื่องว่าพวกเราจะหนีออกไปได้ไหม ต่อให้หนีไปได้ เขาก็ต้องตามไปเอาคืนอย่างสาสมแน่...”
------------
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...