ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 1267
การเผชิญหน้าคำถามของเย่เฉิน ทำให้อิโตะ นานาโกะไร้ซึ่งคำพูดไปชั่วครู่
เริ่มจากเหลือบตามองเย่เฉินและพูดอะไรไม่ออก จากนั้นสีหน้าแดงก่ำไปด้วยความอับอาย
ตามหลักแล้ว เย่เฉินพูดถูก เรื่องทั้งหมดนี้จะว่าไปก็เป็นเพราะอาจารย์เธอหาเรื่องเอง เย่เฉินไม่ผิดอะไรเลย
อิโตะ นานาโกะที่อับอายเป็นที่สุด ได้แต่โค้งคำนับให้กับเย่เฉินอย่างเคารพว่า “คุณเย่ ฉันวู่วามไปชั่วขณะ ขอได้โปรดอภัยด้วยค่ะ ในขณะเดียวกันขอคุณอย่าได้ถือสาฉันเลย”
คราวนี้เย่เฉินถึงได้พยักหน้าเบาๆ
ในบางจุด เขาค่อนข้างเข้าใจอิโตะ นานาโกะเหมือนกัน
เพราะถ้าเป็นเรื่องที่ไม่เกี่ยวกับตนเอง ทุกคนมักจะสามารถมองดูเรื่องราวอย่างเป็นธรรมได้ แต่พอเรื่องนั้นมาเกี่ยวข้องกับผลประโยชน์ของตนเข้า ก็มักจะตัดสินอย่างเป็นธรรมได้ยาก
ก็เหมือนตอนลูกคนอื่นทำผิด ตนมักจะหวังให้เขาได้รับการลงโทษ แต่พอลูกตัวเองทำผิด กลับอยากให้ทุกคนยกโทษให้และให้โอกาสเขาอีกครั้งหนึ่ง
ยามาโมโตะ คาซึกิเป็นอาจารย์ผู้มีพระคุณของอิโตะ นานาโกะ วัฒนธรรมของประเทศญี่ปุ่นและประเทศจีนต่างมีความสัมพันธ์กันมายาวนานอีก ผู้คนของทั้งสองประเทศต่างถือหลักเคารพครูบาอาจารย์ ดังนั้นความเคารพและการปกป้องของอิโตะ นานาโกะที่มีต่อยามาโมโตะ คาซึกิก็เป็นอะไรที่เข้าใจได้
แต่มันเป็นแค่การเข้าใจได้เท่านั้นเอง
เย่เฉินเข้าใจความรู้สึกเธอ แต่ไม่มีทางเปลี่ยนความคิดและการตัดสินใจใดๆเพื่อเธอแน่
ดังนั้นเขาเลยพูดเสียงเรียบว่า “คุณอิโตะ ในเมื่อคุณเองก็เป็นผู้เข้าแข่งขันเหมือนกัน ดังนั้นก็ควรเคารพการแข่งด้วย อย่ายกเลิกหรือหนีการแข่งกลางคัน ไม่งั้นจะถือว่าไม่เคารพเต๋าบู๊”
อิโตะ นานาโกะพูดอย่างหมดหวังว่า “คุณเย่ ฝีมือของคุณทำให้ฉันสัมผัสได้ว่าอะไรคือเต๋าบู๊ที่แท้จริง เทียบกับคุณแล้ว เต๋าบู๊ของฉันก็แต่ระดับประถม เผลอๆอาจจะไม่ถึงระดับประถมด้วยซ้ำ ไม่มีหน้าจะเข้าร่วมการแข่งต่อหน้าคุณอีก...”
เย่เฉินโบกมือปฏิเสธว่า “เอ้าเสวี่ยนไม่ใช่ลูกศิษย์ผม เธอเป็นเพื่อนของผม หรือพูดตามจริง เธอเป็นลูกสาวของเพื่อนผม ผมแค่มาเป็นโค้ชชั่วคราวทำการชี้แนะให้เธอในหลายวันนี้เท่านั้นเอง”
อิโตะ นานาโกะถามอย่างตกใจว่า “คุณเย่ คุณไม่ใช่โค้ชมืออาชีพหรือคะ?”
เย่เฉินหัวเราะบอก “ไม่ใช่อยู่แล้วครับ ผมเป็นแค่คนธรรมดาที่ไม่มีงานอะไรเลยด้วยซ้ำ”
“คนธรรมดาไม่มีงานทำ?”
สีหน้าอิโตะ นานาโกะเต็มไปด้วยความตกใจและเหลือเชื่อ
------------
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...