ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 1268
เย่เฉินที่มีฝีมือร้ายกาจระดับนี้กลับเป็นแค่คนธรรมดาที่ไม่มีงานทำคนหนึ่ง?
ในตอนที่เธอกำลังคิดจะถามข้อมูลเพิ่มเติม กรรมการเดินมาพูดที่เวทีว่า “เวลาก่อนการแข่งในรอบที่สองเหลืออีก30วินาที!”
เย่เฉินเลยหันมาบอกอิโตะ นานาโกะว่า “คุณไปแข่งเถอะ ผมไปก่อนล่ะ”
“คุณเย่จะไปแล้วหรือคะ?”
อิโตะ นานาโกะพลันรู้สึกหงอยลงทันที
ตอนนี้เย่เฉินพูดว่า “อ้อจริงสิ การพนันของคุณยามาโมโตะ คาซึกิจบแล้ว ไว้พอเขาออกจากโรงพยาบาลแล้ว ก็ไปจากจินหลิงได้อย่างอิสระเลย”
พูดจบ เย่เฉินไม่ได้ยืนอยู่ที่เดิมอีก เขาเดินจากไปอย่างไม่หันหลังกลับมาอีก
อิโตะ นานาโกะมองจ้องแผ่นหลังเขาอย่างเหม่อลอยเล็กน้อย ทานากะซังที่ยืนอยู่อีกข้างเร่งเร้าเธอว่า “คุณหนูใหญ่ การแข่งจะเริ่มแล้ว! คุณจะแข่งต่อไหมครับ?”
“แข่ง! ต้องแข่งแน่นอนอยู่แล้ว!”
อิโตะ นานาโกะดึงความมุ่งมั่นทั้งหมดกลับมาในพริบตา สายตาเธอมองตรงไปอย่างมุ่งมั่น พูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่นว่า “ฉันจะต้องเข้ารอบชิงให้ได้ ไปแข่งกับฉินเอ้าเสวี่ยน! จะไม่มีวันยอมให้คุณเย่ดูถูกฉันได้แน่!”
.....
ตอนเย่เฉินมาถึงด้านนอกโรงยิม ฉินกางกับฉินเอ้าเสวี่ยนมารออยู่เรียบร้อยแล้ว
พอเห็นเย่เฉินออกมาแล้ว ฉินกางรีบขึ้นหน้าไปพูดอย่างเคารพว่า “อาจารย์เย่ ไม่คิดว่าภายใต้การชี้แนะของคุณ เอ้าเสวี่ยนจะก้าวหน้ามากขึ้นขนาดนี้ ผมซาบซึ้งใจมากจริงๆครับ!”
ฉินเอ้าเสวี่ยนร้อนใจขึ้นมาทันที ตาแดงๆพูดว่า “ต่อไปเอ้าเสวี่ยนไม่เกรงใจกับคุณแล้วไม่ได้หรือไง? คุณอย่าหนีห่างเอ้าเสวี่ยนเลยนะ...”
เย่เฉินพยักหน้าบอก “จำที่คุณพูดไว้ให้ดี ต่อไปอย่าเกรงใจผมขนาดนั้นอีก”
“เอ้าเสวี่ยนจำขึ้นใจแน่นอนค่ะ!”
ฉินเอ้าเสวี่ยนรีบรับปาก ฉินกางที่ยืนข้างๆเอ่ยปากขึ้น “อาจารย์เย่ ไปทานข้าวที่บ้านกันไหมครับ?”
เย่เฉินโบกมือปฏิเสธ “วันนี้ไม่ไปล่ะครับ ที่โรงงานยามีเรื่องนิดหน่อย ผมให้เว่ยเลี่ยงเชิญพรีเซนเตอร์มาด้วย ต้องไปเจอสักหน่อย”
------------
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...