เฉินตัวตัวขมวดคิ้วถาม “เถ้าแก่พวกคุณนี่คิดมากเกินไปหรือเปล่า? ตอนนี้มันศตวรรษที่21เข้าไปแล้ว กฎหมายเกี่ยวกับลิขสิทธิ์น่ะเข้มงวดมาก ขอแค่ยาของพวกคุณจดสิทธิบัตรลิขสิทธิ์ ก็ไม่จำเป็นต้องกังวลว่าคนอื่นจะขโมยสูตรยาคุณไปหรอกนะ”
เว่ยเลี่ยงส่ายหัวบอก “คุณเฉินยังไม่รู้ครับว่า ธุรกิจยารักษาโรคตอนนี้ การป้องกันลิขสิทธิ์ที่เข้มงวดอย่างแท้จริงและทำตามได้จริง มีแต่ยาเคมีสังเคราะห์เท่านั้นเอง”
เฉินตัวตัวถาม “ยาเคมีสังเคราะห์ หมายความว่ายังไง?”
เว่ยเลี่ยงบอก “ยาเคมีสังเคราะห์มีสูตรส่วนผสมทางเคมีที่ชัดเจนและเข้มงวด การผสมผสานทางเคมีของมันก็ค่อนข้างเสถียร อย่างเช่นยา Gelenin ซึ่งเป็นยาเฉพาะทางสำหรับใช้รักษาโรคมะเร็งเม็ดเลือดขาว จากโครงสร้างทางเคมี มันคือ Imatinib Mesylate นี่เป็นหนึ่งในยารักษาเนื้องอกที่ขายดีที่สุดชนิดหนึ่งของโลก โดยมันผลิตจากบริษัทNovartis ขอเพียงบริษัทNovartisจดลิขสิทธิ์เพื่อรับสิทธิบัตรในสูตรยาตัวนี้ งั้นบริษัทอื่นขอเพียงผลิตยาที่มีส่วนประกอบแค่ส่วนเดียวเหมือนกัน ก็จะถือว่าละเมิดลิขสิทธิ์ทันที”
ชะงักไปเล็กน้อย เว่ยเลี่ยงพูดต่ออีกว่า “แต่ว่า ยาจีนตัวมันเองน่ะไม่ใช่ผลิตภัณฑ์เคมี มันเกิดจากการที่ส่วนผสมของยาหลายๆอย่างประกอบเข้าด้วยกัน ใช้สัดส่วนที่แน่นอนมาประกอบ เพื่อให้ได้ผลในการรักษา สูตรยาแบบนี้ยากมากที่จะขอจดลิขสิทธิ์ได้ ยากต่อการจดสิทธิบัตรให้ได้รับความคุ้มครองตามกฎหมาย ยิ่งยากต่อการฟ้องผู้อื่นในข้อหาละเมิดลิขสิทธิ์ด้วย”
“ยกตัวอย่างเช่น Banlangen Granules ทุกคนรู้จักใช่ไหม? ส่วนประกอบหลักของมันคือ Banlangen และ Sucrose สองส่วนผสมนี้คุณจะขอจดลิขสิทธิ์ยังไง? ของชนิดนี้ ขอเพียงสูตรโดนขโมย ประชาชนคนธรรมดาขอเพียงได้สูตรมา ทำยาขึ้นมาเองที่บ้านก็ยังได้ โรงงานผลิตยาจะฟ้องร้องชาวบ้านธรรมดาก็ไม่ได้จริงไหม”
เฉินตัวตัวบอก “ต่อให้ฟ้องร้องคนธรรมดาไม่ได้ แต่อย่างน้อยโรงงานผลิตก็ฟ้องคดีละเมิดลิขสิทธิ์ได้นี่นาใช่ไหม?”
เว่ยเลี่ยงส่ายหัวบอก “คุณเฉิน คุณคิดง่ายเกินไป ประการแรกมันเป็นการยากที่จะขอจดลิขสิทธิ์กับของที่มีอยู่ในธรรมชาติ ก็เหมือนกับ ข้าวเป็นอาหารหลักแทบทุกทวีป ถ้าเกิดจู่ๆวันหนึ่งมีฝ่ายวิจัยพบว่า ข้าวสามารถเอามารักษาโรคบางโรคได้ และก็มีบริษัทยาเข้ามาจะขอจดลิขสิทธิ์สิทธิบัตรข้าว มันเป็นไม่ได้เลยที่องค์การสิทธิบัตรจะอนุมัติ”
“แถมต่อให้เป็นสูตรยาซับซ้อนแค่ไหน ต่อให้จดลิขสิทธิ์ได้ โอกาสที่จะโดนคู่แต่งตีก็มากเหมือนกัน ยกตัวอย่างสูตรยาระเหยความชื้น ขอแค่คุณปรับเปลี่ยนเล็กน้อยบนพื้นฐานเดิม อย่างเช่น เปลี่ยนส่วนผสมของปริมาณนิดหน่อย ตัวยาบางอย่างเปลี่ยนเป็นยาตัวอื่นที่เป็นชนิดเดียวกัน ก็จะสามารถหลีกเลี่ยงการละเมิดลิขสิทธิ์ได้อย่างสมบูรณ์แบบ โดยที่ไม่กระทบฤทธิ์ยาอะไรเท่าไหร่ด้วย”
“เถ้าแก่พวกคุณ?” เฉินตัวตัวถามอย่างตกใจ “เถ้าแก่เป็นหมอหรอ?”
เว่ยเลี่ยงสีหน้าเคารพขั้นสุด ถอนหายใจยาวพลางว่า “เถ้าแก่ของเรา เป็นคนจริง หมอเทวดาตัวจริง!”
“เชอะ!” เฉินตัวตัวเบ้ปากอย่างดูถูก “อย่ามาโม้หน่อยเลย คนจริงอะไรกัน หมอเทวดาเนี่ยนะ สมัยนี้ยังมีคนใช้ฉายาพวกนี้อีกหรือไง?”
------------

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...