เว่ยเลี่ยงเห็นว่าเฉินตัวตัวดูถูกเหยียดหยามเจ้านายของตัวเอง ทันใดนั้นเขาพูดอย่างชอบธรรมว่า:"คุณเฉิน คุณดูถูกผมได้ แต่อย่าดูถูกเจ้านายของผม ถ้าคุณติดต่อกับเจ้านายของผมเป็นเวลานาน คุณจะรู้ว่าทุกอย่างผมที่พูด ไม่ใช่เรื่องโกหกแน่นอน"
เฉินตัวตัวเบ้ปาก และกำลังอยากจะพูดอะไรต่อ กู้ชิวอี๋ที่อยู่ข้างๆจับเธอ และพูดว่า:"ตัวตัว อยู่ข้างนอกอย่าทำตัวไร้มารยาทแบบนี้ ฉันเชื่อที่ประธานเว่ยพูด ถ้าสามารถวิจัยยากระเพาะเก้าเสวียนที่มหัศจรรย์แบบนั้นเพียงคนเดียวได้ แค่ข้อนี้จะบอกว่าเขาเป็นฮว่าถัวรุ่นปัจจุบันก็ไม่ผิดอะไร"
เฉินตัวตัวแลบลิ้น:"ก็ได้ ในเมื่อเธอพูดอย่างนั้นแล้ว ฉันจะไม่เถียงกับเขา เดิมทีฉันแค่ต้องการจะหยอกเขา"
เว่ยเลี่ยงพูดไม่ออกทันที เขาไม่คิดเลยว่าผู้หญิงคนนี้จะจงใจเถียงเขา
ยังไงก็ตามเขาก็เป็นลูกผู้ชาย และพบว่าเขาถูกผู้หญิงหยอกล้อ เขาก็ค่อนข้างหดหู่ แต่เมื่อเขาคิดว่าผู้หญิงคนนี้คือนายหน้าของกู้ชิวอี๋ เขาทำได้เพียงซ่อนความหดหู่ไว้ลึกๆ ในใจ
ในเวลานี้ ผู้อำนวยการเวิร์คช็อปรีบวิ่งมา และพูดกับเขาว่า:"ผู้จัดการเว่ย ประธานเย่มาแล้วครับ!"
ทันทีที่พูดจบ เย่เฉินสวมชุดปลอดเชื้อ แล้วเดินเข้าไปในโรงงาน
ทันทีที่เขาเข้ามา กู้ชิวอี๋เห็นใบหน้าของเขา ตกตะลึงเล็กน้อย
เธอกระซิบถามเว่ยเลี่ยงที่อยู่ข้างๆเธอเบาๆว่า:"ผู้ชายคนนี้เป็นเจ้านายของพวกคุณเหรอ!"
เว่ยเลี่ยงพยักหน้า:"ใช่แล้ว"
"เขาชื่ออะไร?!"
เว่ยเลี่ยงพูดว่า:"อาจารย์เย่เย่เฉิน มีอะไรเหรอ?"
กู้ชิวอี๋เหมือนถูกฟ้าผ่า แต่เฉินตัวตัวที่อยู่ข้างๆกลับเบ้ปากพูดว่า:"ใครเขามีชื่อห้าตัวกัน? อาจารย์เย่เย่เฉินอะไรอีก งั้นฉันก็ชื่อเฉินตัวตัวสาวสวยสุดแล้ว! ของฉันหกตัว มากกว่าเขาหนึ่งตัว!"
กู้ชิวอี๋ก็ดุว่า:"ตัวตัว! ห้ามเสียมารยาท!"
เฉินตัวตัวตกใจ
อิโตะนานาโกะคนหนึ่ง กู้ชิวอี๋ก็อีกคนหนึ่ง
แค่ต่างกับความอ่อนโยนของอิโตะนานาโกะ บนตัวกู้ชิวอี๋ดูเหมือนจะเกิดมาพร้อมกับความเย็นชาอย่างหนึ่ง
ในความเย็นชา แฝงด้วยกลิ่นอายอันสูงส่ง เธอดูเหมือนผู้หญิงที่มีต้นกำเนิดไม่ธรรมดา
อันที่จริง กลิ่นอายอันสูงส่งของคนเรามีสองประเภท ประเภทที่หนึ่งได้รับการปลูกฝังมาตั้งแต่เด็ก และอีกประเภทหนึ่งได้รับการปลูกฝังมาครึ่งทาง
คนร่ำรวยส่วนใหญ่ มีความสูงส่งเล็กน้อยในตัวของพวกเขา แต่ในความสูงส่งนั้นจะเห็นได้ว่า ไม่ได้มีมาตั้งแต่เด็ก
เพราะคนรวยหลายคน เกิดมาจากการทำงานหนัก และไม่มีกลิ่นอายที่ตระกูลใหญ่ปลูกฝังมาในอดีต
แม้แต่ทายาทเศรษฐี ก็อาจจะไม่มีความสงบนิ่งมากพอ

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...