ความสงบนิ่งที่แท้จริง ต้องมีอย่างน้อยสามชั่วอายุคนหรือมากกว่าสี่ชั่วอายุคน
หลังจากผ่านความสงบนิ่งมาหลายชั่วอายุคนแล้ว ตระกูลจะสามารถปลูกฝังอุปนิสัยของชนชั้นสูงที่แท้จริงได้
ในจินหลิง มีผู้หญิงเพียงคนเดียวที่มีกลิ่นอายเช่นนี้ นั่นก็คือซ่งหวั่นถิง
และกลิ่นอายของกู้ชิวอี๋นั้น ดีกว่าซ่งหวั่นถิง
เย่เฉินเก็บตกตะลึงของเขาไว้ แล้วมองไปที่ผู้หญิงสองคนด้วยรอยยิ้มเล็กน้อย และพูดขอโทษเล็กน้อยว่า:"ขอโทษด้วยนะครับทั้งสองคน วันนี้ติดธุระนิดหน่อย เลยทำให้คุณสองคนต้องรอนาน"
กู้ชิวอี๋รวบรวมความกล้าถามเขาว่า:"คุณ…...คุณชื่อเย่เฉินเหรอ?"
เย่เฉินพยักหน้า:"ใช่ครับ มีอะไรเหรอ?คุณกู้มีปัญหาอะไรรึเปล่าครับ?"
กู้ชิวอี๋ชี้ไปที่ตัวเอง แล้วจ้องมองเขาด้วยดวงตาที่สวยงาม และถามว่า:"นายจำฉันได้ไหม?"
เมื่อคำพูดเหล่านี้ออกมา คนอื่นๆ อีกสามคนรวมทั้งเย่เฉินต่างก็ตกตะลึง
เว่ยเลี่ยงและเฉินตัวตัวรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย หรือว่ากู้ชิวอี๋รู้จักเย่เฉินเหรอ?
เย่เฉินก็ประหลาดใจเช่นกัน ว่ากันว่ากู้ชิวอี๋เป็นดาราใหญ่จากเย่นจิง หรือว่าเธอจะรู้จักตัวเอง?
แต่ว่า ดูเหมือนว่ามีอะไรแปลกๆ
ตนออกจากเย่นจิงไปตั้งแต่อายุ8ขวบ มองไปที่กู้ชิวอี๋ รู้สึกว่าตนน่าจะอ่อนกว่า1-2ปี ก็หมายความว่าตอนที่ตนออกจากเย่นจิง กู้ชิวอี๋ ก็มีอายุประมาณ6-7 ปี
เธอรู้จักตัวเองได้ยังไง?
กู้ชิวอี๋อยากจะพูดอะไรอีก แต่เมื่อเห็นดวงตาของเย่เฉินเหมือนจะเตือนตัวเอง เธอถอนหายใจและพูดว่า: "บางทีฉันอาจจะจำผิดจริงๆ เขาหน้าตาเหมือนเพื่อนสมัยเด็กของฉันมากเกินไป เขาหายไปนานหลายปีแล้ว"
เย่เฉินพยักหน้า และยิ้มพูดว่า:"โลกนี้กว้างใหญ่มาก มีคนสองหน้าตาคล้ายกันเล็กน้อย มันเป็นเรื่องปกติ"
กู้ชิวอี๋ก็ไหลตามคำพูดของเขา พยักหน้าพูดว่า:"คุณเย่พูดถูกค่ะ"
เว่ยเลี่ยงและเฉินตัวตัว ที่อยู่ข้างๆได้ยินก็ไม่ได้คิดอะไรมาก
เว่ยเลี่ยงแนะนำให้เย่เฉิน:"อาจารย์เย่ ผมจะแนะนำให้คุณฟัง ตรงหน้าคุณคือดาราใหญ่จากเย่นจิง คุณกู้ชิวอี๋ และข้างๆเธอคือนายหน้าของคุณกู้ คุณเฉินตัวตัวครับ"
เย่เฉินพยักหน้าและพูดอย่างสุภาพว่า:"คุณกู้ คุณเฉิน พวกคุณมาที่จินหลิงตั้งไกล เหนื่อยหน่อยนะครับ การมาถึงของพวกคุณ ทำให้บริษัทผลิตยาเก้าเสวียนเป็นเกียรติ"
เฉินตัวตัวร้องเหอะ:"ประธานเย่ใช่ไหม? คุณพูดแบบนี้มันดูปลอมไปนะ ในเมื่อพวกเราสองคนมาแล้ว ทำให้พวกคุณรู้สึกเป็นเกียรติ แล้วทำไมคุณถึงไม่ยอมให้ยากระเพาะเก้าเสวียนกับพวกเราสักหน่อยล่ะ? ม้ามและกระเพาะของชิวอี๋ไม่ค่อยไม่สบายตลอด อยากจะขอยาสักสองสามซองมากิน พวกคุณก็ไม่ยอมให้ ยังบอกฉันเรื่องสิทธิบัตรอะไรอีก สนุกเหรอ?"

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...