กู้ชิวอี๋พูดอย่างขุ่นเคือง:"จินหลิงเป็นสถานที่ต้องสงสัยสำคัญของพ่อมาโดยตลอด พ่อของฉันเคยมาเองหลายครั้ง เขาใช้เส้นสายของเขา เพื่อตรวจสอบเด็กผู้ชายทุกคนในจินหลิงที่อายุใกล้เคียงกับพี่ และเขาก็ตรวจสอบซ้ำหลายครั้ง พ่อได้ตรวจสอบทุกสถานีหน่อยกู้ภัย สถานสงเคราะห์ และองค์กรสวัสดิการนอกภาครัฐในประเทศจีน มันไม่มีข้อมูลเกี่ยวกับพี่เลย"
"มันเป็นไปไม่ได้!"เย่เฉินโพล่งออกมา:"พี่อาศัยอยู่ในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าจินหลิงมาตลอด 10 ปี ตั้งแต่อายุ 8ขวบถึง 18 ปี และพี่ไม่ได้เปลี่ยนชื่อเลยตั้งแต่วันที่พี่เข้าไปในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า พ่อแม่ของพี่ตั้งชื่อให้พี่ว่าเย่เฉิน และข้อมูลส่วนตัวที่พี่กรอกในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าก็คือเย่เฉิน ถ้าลุงกู้เคยมา เขาจะเจอพี่แน่นอน"
กู้ชิวอี๋พูดอย่างมั่นใจ:"เป็นไปไม่ได้! ในช่วงสิบปีที่ผ่านมา พ่อของฉันมาที่จินหลิงเอง และมาไม่น้อยกว่าห้าครั้ง! จำนวนครั้งที่ส่งคนมาก็เยอะมาก! ใช้ความสัมพันธ์ทั้งหมดแล้ว แต่ก็ไม่เจอเบาะแสอะไรของพี่เลย"
"ฉันยังจำครั้งสุดท้ายที่พ่อของฉันมาที่จินหลิงได้ มันเป็นช่วงปิดเทอมฤดูร้อนที่ฉันเตรียมจะไปเรียนต่อมหาวิทยาลัยที่ประเทศอังกฤษตอนอายุ 18 ปี เพราะตามคำขอที่เด่นชัดของฉัน พ่อของฉันก็พาฉันมาที่นี่ เราทั้งคู่อาศัยอยู่ในจินหลิงสองสัปดาห์ ใช้ลูกน้อง เส้นสาย และนักสืบเอกชนหลายร้อยคน เพื่อค้นหาเบาะแสต่างๆ แต่ก็ยังไม่พบข้อมูลใดๆเกี่ยวกับพี่เลย"
เย่เฉินฟังคำพูดของกู้ชิวอี๋ และมองไปที่สีหน้าจริงจังและตื่นเต้นของกู้ชิวอี๋ แล้วเกิดความตื่นตระหนกเกิดขึ้นในใจ
ตั้งแต่พ่อแม่ของเขาเสียไป เย่เฉินลนลานน้อยมาก แต่ในขณะนี้ จู่ๆเขาก็รู้สึกได้ถึงความประหม่าความไม่สบายใจ
เขาเริ่มสงสัยว่า วัยเด็กที่น่าเศร้าของเขา ดูเหมือนจะมีเรื่องหลอกลวงที่น่าสะพรึงแฝงอยู่
เขาอยู่ในสถานสงเคราะห์เป็นเวลาสิบปี กู้เย้นจงพยายามหาตัวเองหลายครั้ง อย่างเต็มที่ เป็นไปไม่ได้ที่จะเพิกเฉยสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าจินหลิง
ดังนั้นมันเป็นเพราะอะไรกันล่ะ ขัดขวางไม่ให้เขาค้นพบหรือไม่สามารถพบว่าตัวเองเคยอยู่ในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าจินหลิง?
หรือว่าสถานเลี้ยงเด็กกำพร้ามีปัญหา?
หรือว่าสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าจงใจปกปิดข้อมูลส่วนบุคคลของเขา?
แล้วใครสั่งให้สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าทำแบบนี้ล่ะ?
เมื่อเห็นเย่เฉินตกอยู่ในความเงียบอีกครั้ง กู้ชิวอี๋ถามด้วยความเป็นห่วงเป็นใยว่า:"พี่เย่เฉิน พี่กำลังสงสัย ว่าเบื้องหลังนี้แผนร้ายอะไรใช่ไหม?"
เย่เฉินพยักหน้า:"ฉันคิดว่ามีปัญหาบางอย่างดูเหมือนจะแปลกๆ แต่ตอนนี้ฉันยังเรียบเรียงไม่ได้"
กู้ชิวอี๋รีบพูดว่า:"ถ้างั้นให้ฉันโทรหาพ่อ และขอให้พ่อของฉันมาที่นี่!"
พูดจบ เธอกำลังจะเอื้อมมือหยิบมือถือมา
"อย่า อย่าเด็ดขาด!"เย่เฉินรีบห้ามเธอ:"เรื่องที่เธอเจอฉัน อย่าเพิ่งบอกใครก่อน รวมถึงพ่อเธอด้วย!"

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...