ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 1280
ดังนั้น หลังจากที่ได้ยินว่ากู้เย้นจงป่วยด้วยโรคมะเร็งตับอ่อน และสภาพร่างกายของเขาแย่ลง เขาก็ตัดสินใจทันทีว่า ต้องช่วยชีวิตเขาให้ได้!
ดังนั้นเขาจึงพูดกับกู้ชิวอี๋ทันทีว่า:"แบบนี้แล้วกัน หลังจากที่เราคุยเรื่องการร่วมมือกันเสร็จแล้ว เธอกลับไปที่เย่นจิงก่อน และอีกไม่กี่วันฉันจะแอบไปเยี่ยมลุงกู้ที่เย่นจิงอย่างเงียบๆ ถึงตอนนั้น ฉันก็จะมีวิธีที่รักษาโรคเขาได้เอง!"
กู้ชิวอี๋ถามอย่างตกตะลึงว่า:"พี่มียาอะไรที่รักษาโรคระยะสุดท้ายนี้ได้? แพทย์ทั่วโลกบอกฉันว่าโรคนี้ไม่สามารถรักษาได้….. "
เย่เฉินพูดอย่างจริงจังว่า:"เรื่องนี้ฉันยังไม่สะดวกที่จะเปิดเผยกับเธอ แต่เธอไม่ต้องกังวล ในเมื่อฉันพูดแล้ว ก็จะทำตามสัญญาอย่างแน่นอน!"
ในมือเย่เฉินมียาศักดิ์สิทธิ์อยู่
ยาศักดิ์สิทธิ์ที่เขากลั่นเป็นครั้งแรก สามารถรักษาโรคอัมพาตขาระดับสูงได้ ซึ่งแทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่จะรักษาโรคนี้ในทางการแพทย์ได้
หากเอาให้กู้เย้นจงกินสักหนึ่งเม็ด มีความเป็นไปได้สูงที่มะเร็งตับอ่อนของเขาจะหายขาดได้
สมมุติ ถ้ายาศักดิ์สิทธิ์ของเขาไม่สามารถรักษาได้ เขาก็ยังมียาอายุวัฒนะให้ใช้อยู่
ตอนนั้นเขากลั่นยาอายุวัฒนะมาชุดหนึ่ง เขากินไปสองสามเม็ด และให้คนอื่นอีกไม่กี่เม็ด ตอนนี้ยังเหลืออีกมาก ยานี้แทบจะทำให้ต้นไม้ที่ตายแล้วฟื้นคืนชีพได้ แล้วทำให้ชีวิตคนกำลังจะตายเกิดใหม่ได้ มันจะรักษากู้เย้นจงได้อย่างแน่นอน
สมมุติอีกว่า แม้แต่ยาอายุวัฒนะก็รักษาไม่หาย ก็ไม่เป็นไร เขายังมีปราณทิพย์!
ปราณทิพย์เป็นพลังงานที่บริสุทธิ์ และยิ่งใหญ่ที่สุดในทุกสิ่งในโลก ในโลกนี้ยังไม่มีโรคที่ ใช้ปราณทิพย์รักษาไม่หาย
แต่ว่า เย่เฉินพูดอย่างจริงจังมาก จนทำให้เธอเกิดความคาดหวังอยู่ในใจเล็กน้อย
ยิ่งกว่านั้น เธอเชื่อว่า แม้ว่าเย่เฉินจะไม่สามารถรักษาพ่อของเธอได้ แต่เขายินดีที่จะไปเจอพ่อของเธอที่เย่นจิง พ่อจะมีความสุขมากแน่นอนที่ได้พบเขา
หากป่วยหนัก และไม่มีวิธีรักษา การทำให้ผู้ป่วยมีความสุขได้ มันคือการปลอบใจที่ดีที่สุด!
ดังนั้น เธอจึงถามแบบลองเชิงว่า:"พี่เย่เฉิน อีกไม่กี่วันพี่จะไปเจอพ่อของฉันด้วยตัวเองจริงๆใช่ไหม?"
เย่เฉินพยักหน้าอย่างหนักแน่น:"แน่นอน!"
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...