ได้ยินคำตอบที่แน่นอนของเย่เฉินแล้ว อารมณ์ของกู้ชิวอี๋ก็ดีขึ้นเล็กน้อย
เธอหยุดร้อง ใช้นิ้วเช็ดน้ำตาที่เหลืออย่างระมัดระวัง และพูดหัวเราะเยาะตัวเองว่า:"เฮ้อ พี่เย่เฉินคงหัวเราะเยาะ อันที่จริงฉันไม่ได้ร้องไห้มาหลายปีแล้ว แต่ตั้งแต่พ่อของฉันล้มป่วยจนถึงตอนนี้ มันเหมือนกับว่าย้อนกลับไปตอนเด็กๆ น้ำตาไหลได้ตลอด ไม่ได้เรื่องเลยจริงๆ"
เย่เฉินยิ้มเล็กน้อย และพูดปลอบใจว่า:"อย่าคิดอย่างนั้น คนเราก็มีอารมณ์ความรู้สึกความปรารถนาแบบปุถุชนทั่วไป หัวเราะได้ก็ร้องไห้ได้ มีความสุขได้ก็เศร้าได้ ไม่ใช่ไม่ได้เรื่องหรอก"
กู้ขิวอี๋พยักหน้าอย่างอ่อนโยน และถามว่า:"พี่เย่เฉิน ตอนนี้พี่ยังร้องไห้อยู่ไหม?"
เย่เฉินยิ้มอย่างขมขื่น:"ตอนที่ฉันอายุ 8 ขวบ น้ำตาไหลเยอะมาก และดูเหมือนว่าจะน้ำตาไหลไปหมดทั้งชีวิตนี้แล้ว"
กู้ชิวอี๋จับแขนของเขา และพูดน้ำตาคลอว่า:"พี่เย่เฉิน หลายปีมานี้ พี่คงลำบากมาก...... "
เย่เฉินฉีกยิ้ม:"คนเราบอกว่าทนลำบากได้จะเป็นโชคลาภ เมื่อก่อนฉันไม่เชื่อ แต่หลังๆก็เชื่อแล้ว"
เย่เฉินรู้สึกว่าสถานการณ์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิตของเขา ไม่ใช่ถูกถังซื่อไห่หาจนเจออีกครั้ง แต่คือการได้รับตำราเก้าเสวียนเทียนโดยบังเอิญ
หากไม่มีตำราเก้าเสวียนเทียน แม้ว่าเขาจะเป็นคุณชายตระกูลเย่ ก็อาจจะไม่สามารถครอบครองความแข็งแกร่งสูงสุดในตอนนี้ได้
และความเคารพทั้งหมดที่เขาได้รับในตอนนี้ ไม่ได้มาจากคำว่าคุณชายตระกูลเย่ ห้าคำนี้ แต่เอามาจากความแข็งแกร่งของเขาเอง สิ่งนี้สำคัญมาก!
ทั่วประเทศ มีตระกูลที่มีอำนาจยิ่งใหญ่ และมีทายาทเศรษฐีรุ่นที่สองซึ่งมีสถานะเหนืออยู่มากจนนับไม่ถ้วน แต่ว่า ในบรรดาเศรษฐีรุ่นที่สองเหล่านี้ จะมีสักกี่คน ที่สามารถพึ่งพาความแข็งแกร่งของตนเอง เพื่อเอาชนะ
การนับถือของทุกคนได้?
มีลูกชายของนักพัฒนาอสังหาริมทรัพย์ ที่ทำตัวเป็นเน็ตไอดอล ทำตัวเป็นสามีแห่งชาติ เมื่อเศรษฐกิจตอนนั้นดี เขาได้ทำการลงทุน แล้วได้ผลดี จึงถูกทุกคนเรียกว่าเป็นอัจฉริยะด้านการลงทุน
เช่นเดียวกับที่เม่งจื๊อกล่าวไว้ ท้องฟ้าจะลงมาสู่ชาวศรีลังกา และก่อนอื่นเขาจะต้องทนทุกข์ทรมานจากจิตใจ กล้ามเนื้อและกระดูก และร่างกายของเขาที่หิวโหย
ในเวลานี้ เว่ยเลี่ยงได้ส่งข้อความวีแชทให้เย่เฉิน เขียวว่า:"อาจารย์เย่ ผมกับคุณเฉินทำสัญญาเสร็จแล้ว คุณคิดว่าเราจะไปทานอาหารเย็นที่ป๋ายจินฮ่านกงกันเมื่อไหร่?"
เย่เฉินตอบว่า:"นายกับคุณเฉินรอสักครู่ก่อน"
หลังจากนั้น เขาเก็บมือถือ และพูดกับกู้ชิวอี๋ว่า:"หนานหนาน เว่ยเลี่ยงกับคุณเฉินทำธุระเสร็จแล้ว เราไปทานอาหารเย็นที่ป๋ายจินฮ่านกงกัน แต่ฉันยังมีอีกหนึ่งเรื่อง อยากจะขอให้เธอช่วยหน่อย"
กู้ชิวอี๋รีบพูดว่า:"พี่เฉิน พี่จะเกรงใจกับฉันทำไม?"
เย่เฉินพยักหน้า และพูดอย่างจริงจังว่า:"ภรรยาของฉันเป็นแฟนคลับของเธอ และชอบเธอมากตลอด ทานอาหารเย็น ฉันจะเรียกหล่อนมาด้วย เธอไม่ว่าอะไรใช่ไหม?"

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...