ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 1284
พอไปถึงหน้าประตูห้องทำงาน ก็เจอเพื่อนสมัยเด็กหลี่เสี่ยวเฟินที่เดินออกมาจากห้องทำงานพอดี เมื่อเห็นเย่เฉิน เธอก็พูดอย่างมีความสุขว่า:"พี่เย่เฉิน พี่มาที่นี่ได้ไง?"
เย่เฉินยิ้มเล็กน้อยและพูดว่า:"พี่มีเรื่องจะคุยกับป้าหลี่ แกอยู่ไหม?"
"อยู่ค่ะ"หลี่เสี่ยวเฟินยิ้ม และเข้ามากอดแขนเย่เฉิน พูดอย่างสนิทสนมว่า:"พี่เย่เฉิน ช่วงนี้พี่ไม่เข้ามาเลย ฉันคิดถึงพี่มากเลย!"
เย่เฉินยิ้มพูดว่า:"คิดถึงพี่ก็โทรมาสิ?"
"กลัวพี่ยุ่งไง!"หลี่เสี่ยวเฟินพูดอย่างอ่อนโยน:"ฉันไม่อยากทำให้พี่เสียเวลางาน"
เย่เฉินพูดว่า:"ก็ได้ วันหลังพี่จะเลี้ยงข้าวเธอเอง เธอมีอะไรก็ไปทำก่อน พี่จะเข้าไปหาป้าหลี่"
หลี่เสี่ยวเฟินพูดว่า:"ได้ค่ะพี่เย่เฉิน พี่ไปหาป้าหลี่ก่อน ฉันไปที่ครัวก่อน ดูว่าเด็กๆเริ่มทำอาหารเย็นกันแล้วยัง เดี๋ยวพี่ก็อย่างเพิ่งรีบไป ฉันเสร็จธุระแล้วจะไปหาพี่"
"ตกลง"
หลังจากที่หลี่เสี่ยวเฟินเดินไป เย่เฉินก็เคาะประตู และมีเสียงที่ใจดีของป้าหลี่ดังมาจากด้านใน:"เย่เฉินใช่ไหม? เข้ามาสิ!"
เย่เฉินเปิดประตู และเห็นป้าหลี่นั่งเปิดเอกสารกองหนึ่ง อยู่ที่โต๊ะธรรมดาๆ
ป้าหลี่เงยหน้าขึ้นมองเขา ดันแว่น แล้วถามด้วยรอยยิ้มว่า:"มาได้ไง? จะมาก็ไม่บอกล่วงหน้าสักคำ"
เย่เฉินฝืนยิ้ม:"ป้าหลี่ ผมมาหาป้า มีเรื่องอยากจะถามป้าสักหน่อย"
ป้าหลี่พยักหน้า แล้วพูดว่า:"จะเกรงใจกับป้าทำไม พูดตรงๆก็ได้"
ป้าหลี่พูดโดยไม่ลังเลว่า:"ไม่มีจริงๆ"
"ไม่ใช่มั่ง" เย่เฉินมองป้าหลี่ อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ และพูดอย่างถอดใจว่า:"ป้าหลี่ ผมเป็นคนที่ป้าเห็นมาตั้งแต่เด็ก บุญคุณนี้ ผมจะจำไว้ตลอด ดังนั้นต่อหน้าป้า ผมไม่เคยคิดจะพูดโกหก มีอะไร ผมก็พูดกับป้าตรงๆทั้งหมด"
เมื่อเย่เฉินพูดเช่นนี้ สีหน้าของป้าหลี่ก็ลนลานเล็กน้อย
เธอตระหนักได้ว่า ที่เย่เฉินมาครั้งนี้ คงจะรู้อะไรบางอย่างแล้ว
แต่ว่า เธอก็ไม่กล้าพูด จึงรู้สึกประหม่าอย่างมาก
เย่เฉินพูดอีกว่า:"ป้าหลี่ ผมได้ยินมาว่า ตอนนั้นเพื่อนสนิทของพ่อผมที่เสียชีวิตไปแล้ว เคยมาหาผมที่จินหลิงหลายครั้ง และเขาก็เคยมาที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าจินหลิงของเรามากกว่าหนึ่งครั้งเสียด้วย?!"
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...