ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 1285
คำถามของเย่เฉิน ทำให้สีหน้าของป้าหลี่เปลี่ยนไปทันที!
เธอรู้สึกตื่นตกใจขึ้นมากะทันหัน
ไม่เคยนึกฝันเลยว่า เย่เฉินจะถามคำถามนี้กับตัวเอง
ดังนั้นเธอจึงพูดร้อนรนว่า:"เอ่อ…...คือ…...เรื่องนี้ป้าก็ไม่เคยได้ยิน ถ้ามีคนเคยมาหาเธอจริงๆ พวกเราจะไม่ปิดบังแน่นอน มีการเข้าใจผิดอะไรรึเปล่า?"
เย่เฉินส่ายหัว:"ไม่มีทางที่จะเป็นการเข้าใจผิด จากใจของผม ก็ไม่สามารถยอมรับการอธิบายว่านี่คือการเข้าใจผิด"
ขณะที่เขาพูด เขาก็พูดด้วยสีหน้าจริงใจว่า:"ป้าหลี่ ที่ผมมาหาคุณ ไม่ใช่เพื่อจะตำหนิ ไม่ว่ายังไง ตอนนั้นคุณได้ช่วยชีวิตผม และเลี้ยงดูผมมาสิบปี แม้ว่าข้างในนี้จะมีอะไร คุณผิดบังผมอะไร ผมเย่เฉินจะไม่มีทางเกลียดคุณแน่นอน"
เมื่อป้าหลี่ได้ยินคำนี้ สีหน้าก็รู้สึกละอายอย่างยิ่ง
เย่เฉินพูดต่อ:"ผมแค่อยากรู้ว่า ตอนนั้นที่เขามา ทำไมสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าถึงบอกเขาว่า ไม่มีคนอย่างผมอยู่ที่นี่ล่ะ? ถ้าผมจำไม่ผิด สิ่งที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าของเราคาดหวังมากที่สุดก็คือ ญาติของเด็กๆสามารถมารับเด็กกลับไปได้ เพื่อนสนิทของพ่อมาหาผม ทำไมถึงไม่ได้ข้อมูลของผมเลยล่ะ? ใครเป็นคนปิดบังข้อมูลของผมกับเขา?"
ป้าหลี่เม้มปาก สายตาลนลานแล้วมองไปรอบๆ
เธอไม่กล้ามองตาเย่เฉิน และยิ่งไม่กล้าตอบคำถามของเย่เฉิน
เย่เฉินเห็นการแสดงออกของเธออยู่ในสายตาหมด
เขารู้สึกว่าวินาทีนี้ ราวกับว่าเขาถูกพลังมหาศาลกระแทกเข้าที่หัวใจ ร่างถอยหลังสองก้าวโดยไม่รู้ตัว และถามด้วยความตกใจว่า:"ป้าหลี่…...คุณ……"
ป้าหลี่ร้องพูดว่า:"คุณชาย ฉันรู้ตัวตนของคุณมาโดยตลอดจริงๆ พูดตรงๆแบบไม่ปิดบัง อันที่จริงฉันเป็นคนใช้ของตระกูลเย่ เป็นเพียงว่าฉันมีฐานะต่ำต้อย ตอนนั้นเลยไร้วาสนาที่จะรับใช้ตระกูลเย่ในเย่นจิง ดังนั้นก่อนคุณแปดขวบ คุณจึงไม่เคยเห็นฉันมาก่อน……"
เย่เฉินบังคับตัวเองให้กลั้นหายใจ และถามว่า:"ป้าหลี่ ตอนนั้น ตระกูลเย่ให้คุณพาผมมาที่นี่ใช่ไหม?"
ป้าหลี่เงยหน้าขึ้น ร้องไห้สะอื้น แล้วพูดว่า:"ค่ะคุณชาย พ่อบ้านถังเป็นคนให้ฉันมา….."
เย่เฉินตกใจ และโพล่งออกมาว่า:"ถังซื่อไห่?!"
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...