"ใช่!"ป้าหลี่พยักหน้าแรงๆ แล้วร้องพูดว่า:"ตอนนั้น ฉันไม่ได้ประจำการอยู่ที่จินหลิงอย่างถาวร แต่ได้รับมอบหมายให้ทำงานในเมืองจงไห่ ในคืนวันหนึ่ง พ่อบ้านถังส่งคนมารับฉันจากเมืองจงไห่ไปยังจินหลิงโดยด่วน แล้วให้ฉันรับผิดชอบสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าร่วมกับคนใช้อีกคนของตระกูลเย่ หลังจากนั้นพวกเราใช้เวลาสองสามวัน เปลี่ยนพนักงานทั้งหมดในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าเป็นคนใช้ของตระกูลเย่ หลังจากเตรียมการทั้งหมดแล้ว ฉันจึงไปหาคุณตามคำสั่งของพ่อบ้านถัง และพาคุณมาที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้า……"
เย่เฉินตกใจมาก!
นี่มันเป็นเรื่องที่เขาฟังแล้วรู้สึกเหลือเชื่อมากที่สุด ตั้งแต่เด็กจนโต!
เขาเข้ามาอยู่ในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าแห่งนี้ตอนอายุแปดขวบ และอาศัยอยู่ที่นี่เป็นเวลาสิบปี แต่ตอนนี้ถึงจะรู้ว่า ตอนนั้นพนักงานในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้านี้ เป็นคนใช้ของตระกูลเย่ทั้งหมด? !
หรือว่า เขาใช้เวลาทั้งวัยเด็กและวัยรุ่นอย่างโง่เขลา ภายใต้การจับตาดูของคนตระกูลเย่? !
เขาไม่สามารถยอมรับความเป็นจริงนี้ได้
แต่เขาก็รู้ดีว่า ป้าหลี่ไม่โกหกตัวเองแน่นอน!
นี่มันเพราะอะไรกันแน่……
เขาระงับความโกรธ และถามเธอว่า:"ป้าหลี่ ผมอยากรู้ว่า ทำไมพวกคุณถึงต้องพยายามทำแบบนี้ด้วยล่ะ? และทำทุกวิถีทางเพื่อปกปิดข้อมูลของผมด้วย? พวกคุณมีจุดประสงค์อะไรกันแน่?"
ป้าหลี่ร้องพูดว่า:"คุณชาย! ตอนนั้นการตายของพ่อแม่คุณไม่ใช่อุบัติเหตุ แต่มีคนไม่ดีที่คิดจะฆ่าทั้งครอบครัวคุณ!"
"อะไรนะ!"เย่เฉินโพล่งออกมา:"พ่อแม่ของผม ถูกฆ่าเหรอ?"
"ไม่ใช่….."ป้าหลี่ส่ายหัวและพูดว่า:"พ่อบ้านถังสงสัยมาตลอดว่า คนที่แอบลอบทำร้ายครอบครัวของคุณ อาจจะเป็นคนของตระกูลเย่ ดังนั้นเรื่องพวกนี้ เขาได้ปิดบังทุกคนในตระกูลเย่มาตลอด"
เย่เฉินถามว่า:"แล้วทำไมก่อนหน้านี้ คุณถึงมาหาผมกะทันหันอีกล่ะ?"
ป้าหลี่ตอบว่า:"คุณท่านส่งคนไปหาคุณมานานหลายปีแล้ว แต่ถ้าไม่เจอ เลยคิดว่าคุณหายสาบสูญไปแล้ว ปีที่แล้ว คุณท่านเตรียมที่จะทำพินัยกรรมอย่างเป็นทางการ จัดการมรดกของตระกูลเย่ พ่อบ้านถังไม่ยอมให้คุณถูกตัดออก ดังนั้นเขาจึงบอกคุณท่านเกี่ยวกับที่อยู่ของคุณ คุณท่านหวังว่าคุณจะกลับไปที่เย่นจิง และแข่งขันกับทายาทคนอื่นๆของตระกูลเย่ เพื่อสืบทอดธุรกิจของครอบครัว แต่เขาก็รู้ว่าคุณอาจจะไม่เห็นด้วย จึงมอบตี้เหากรุ๊ป และ10 พันล้านหยวนให้….."
เย่เฉินอดไม่ได้ที่จะถามว่า:"ป้าหลี่ ถ้าอย่างนั้นตอนนั้นคุณต้องปลูกถ่ายไตเพราะโรคยูริเมีย เรื่องจริงหรือไม่?"
เมื่อป้าหลี่ได้ยินเช่นนี้ ก็สั่นไปทั้งตัว ก้มหัวซ้ำแล้วซ้ำเล่า และพูดอย่างรู้สึกผิดว่า:"ค่ะคุณชาย ที่ฉันไม่สบายเป็นเรื่องโกหก……เพราะว่าฉันเห็นคุณเติบโตมา ฉันรู้จักนิสัยของคุณดี ถ้าไม่บังคับคุณ คุณก็จะไม่รับเงินของตระกูลเย่แน่นอน ดังนั้นเลยตัดสินใจกับพ่อบ้านถังว่าใช้กลยุทธ์ทุกข์กาย อยากใช้เรื่องที่ฉันป่วยใกล้ตาย มาบังคับให้คุณรับเงินจากตระกูลเย่ ฉันหลอกลวงคุณชาย สมควรประหารเป็นหมื่นๆครั้ง คุณชายโปรดลงโทษฉันด้วยค่ะ!"

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...