ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 1288

แต่ความขุ่นเคืองในใจของเขานั้นหายวับไปทันที

เพราะเขารู้ว่าถังซื่อไห่และป้าหลี่ ทำเพราะหวังดีกับเขา

ถ้าไม่ใช่พวกเขาที่ปกป้องตัวเองทุกวิถีทาง เขาอาจจะตายไปเมื่อสิบปีก่อนแล้ว

เพื่อปกป้องตัวเอง ถังซื่อไห่ยอมเสี่ยงที่จะเปลี่ยนคนในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าจินหลิงเป็นลูกน้องตัวเองทั้งหมด เท่านี้ก็เพียงพอแล้ว ที่แสดงว่าเขาทุ่มเทให้กับตัวเองด้วยหัวใจ

เมื่อคิดเช่นนี้ เขาก็รีบเอื้อมมือไปพยุงป้าหลี่ และพูดอย่างซาบซึ้งว่า:"ป้าหลี่ ไม่ต้องขอโทษผมหรอก และไม่ต้องให้ผมลงโทษ คุณและพ่อบ้านถังเป็นผู้ช่วยชีวิตของผม ผมควรจะขอบคุณพวกคุณ ที่เสี่ยงชีวิตเพื่อปกป้องความปลอดภัยของผม"

ป้าหลี่รีบปัดมือ:"คุณชายคุณเกรงใจเกินไปแล้ว นี่คือสิ่งที่พวกเราควรทำ"

เย่เฉินถอนหายใจแล้วพูดว่า:"ป้าหลี่ ตอนนี้ผมค่อนข้างสับสน ผมต้องโทรหาพ่อบ้านถัง แล้วเรียบเรียงเบาะแสเหล่านี้ก่อน หลังจากที่ผมรู้แล้ว จะมาหาคุณ"

ป้าหลี่รีบพูดว่า:"ได้ค่ะคุณชาย"

เย่เฉินตาสั่น และพูดด้วยความตื่นตระหนกว่า:"ผมไปก่อนนะครับป้าหลี่"

ป้าหลี่รีบพูดว่า:"คุณชาย ฉันไปส่งคุณ!"

เย่เฉินปัดมือ:"ไม่ต้องครับ ผมไปเอง"

หลังจากนั้น เย่เฉินก็คารวะให้ป้าหลี่ โค้งคำนับเล็กน้อย แล้วเดินออกจากห้องทำงาน

เย่เฉินเข็นรถยนต์ไฟฟ้า เดินออกจากสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าแบบขวัญหนีดีฝ่อ

ในเวลานี้ ในห้องทำงานของคณบดีบนชั้นสี่ของสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า ข้างหลังช่องว่างม่าน ชายวัยกลางคนในวัยห้าสิบ หันกลับมามองชายชราผมหงอกนั่งอยู่ที่โต๊ะแล้วพูดด้วยความเคารพว่า :"พ่อบ้านถัง คุณชายไปแล้ว"

คนที่พูดคือ คณบดีของสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าจินหลิง

"ด้วยเหตุนี้ ฉันจึงต้องการคนที่ไม่รู้จักเขา มาดูแลเขาเป็นการส่วนตัว มีแต่เท่านั้น ที่เขาสามารถมีชีวิตอยู่และใช้ชีวิตเป็นเด็กกำพร้าธรรมดาจริง ๆ และด้วยเหตุนี้ หลายปีมานี้เขาไม่ได้กินดี ไม่ได้แต่งตัวดีๆและไม่ได้ใช้ของดีๆ ฉันเจ็บปวดใจเหลือเกิน และเพราะเหตุนี้ เขาถูกเด็กคนอื่นๆกีดกัน โดดเดี่ยว และอับอายขายหน้าในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า ฉันก็ไม่กล้าให้คุณเข้าไปแทรกแซง….."

เมื่อพูดถึงนี้ ถังซื่อไห่ถอนหายใจ:"ถ้าตอนนั้นไม่ใช่ว่าเห็นเขาอยากรักษาเสี่ยวหลี่มากๆ ฉันไม่รู้จริงๆว่าจะเกลี้ยกล่อมคุณชายให้ยอมรับของขวัญจากคุณท่านได้อย่างไรจริงๆ"

"แล้วตอนนี้ล่ะ?" คณบดีพูดอย่างประหม่า:"คุณชายรู้เรื่องนี้จากเสี่ยวหลี่ ต้องติดต่อคุณทันที ต้องหาทางสืบว่าตอนนั้นใครเป็นคนฆ่าพ่อแม่ และอาจจะกลับไปที่เย่นจิง ถึงตอนนั้น ถ้าหากมีคนในตระกูลเย่คิดร้ายกับเขา คุณชายจะทนไหวเหรอ?"

ถังซื่อไห่พูดนิ่งๆ:"คุณชายมีฉายาในจินหลิงว่า เทพมังกรในโลกมนุษย์ สิ่งนี้คุณชายไม่ได้ตั้งเอง คือคนที่มีหน้ามีตาในจินหลิง ตั้งให้เขา นี่ก็พิสูจน์ให้เห็นว่าคุณชายเป็นคนที่เหนือกว่าคนอื่น ไม่ใช่คนธรรมดาอยากจะสู้ก็สู้ได้!"

หลังจากนั้น เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นว่า:"ถึงแม้ร่างกายของคุณท่านจะไม่ค่อยดีนัก เดิมทีฉันไม่อยากให้คุณชายกลับไปที่เย่นจิงเร็วขนาดนี้ แต่ว่า ฉันไม่เคยนึกฝันเลยว่า เขาจะเจอลูกสาวตระกูลกู้……"

"พ่อลูกตระกูลกู้ตามหาเขามาหลายปี พอเจอกัน พวกเขาจะบอกเรื่องนี้กับเขาแน่นอน เมื่อถึงตอนนั้น คุณชายจะรู้ว่ามีเล่ห์เหลี่ยมอยู่เบื้องหลังทั้งหมดนี้ และเรื่องจริงก็พิสูจน์แล้วว่าฉันเดาไม่ผิด ดังนั้น แทนที่จะเป็นเช่นนี้ แล้วจะผิดบังคุณชายต่อทำไมล่ะ? ยิ่งกว่านั้น ในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าแห่งนี้ เขาสนิทกับเสี่ยวหลี่ที่สุดตั้งแต่เด็ก คำพูดเหล่านี้พูดจากปากของเธอ มันมีผลดีกว่าจากปากฉันมาก มีแต่แบบนี้ ถึงจะสามารถสร้างแรงบันดาลใจให้คุณชายกลับไปที่เย่นจิง ไปกวนตระกูลเย่ให้พลิกฟ้าพลิกแผ่นดินไปเลย!"

เมื่อพูดถึงนี้ ถังซื่อไห่ก็ร้องไห้ เขาตัวสั่นและพูดว่า:"ฉันไร้ความสามารถ ไม่สามารถล้างแค้นบัญชีเลือดให้ท่านชายรองในตอนนั้นได้ ตอนนี้ แค้นนี้ จะให้คุณชายแก้แค้นให้ท่านชายรอง คุณหญิงรองด้วยตัวเองแล้วกัน! ถ้าเป็นแบบนั้น ฉันคงจะตายตาหลับได้แล้ว!"