ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 1289
ทันทีที่ถังซื่อไห่พูดจบ จู่ๆมือถือที่อยู่บนโต๊ะของเขาก็สั่น เย่เฉินเป็นคนโทรมา
เขารีบเช็ดน้ำตา แสร้งทำเป็นคุยปกติ และพูดด้วยความเคารพว่า:"คุณชาย!"
ตอนนี้เย่เฉินเข็นรถออกจากสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า และข้างถนนตรงทางเข้าสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า ถือโทรศัพท์ไว้ เขาพูดว่า:"พ่อบ้านถัง ขอบคุณสำหรับหลายๆปีมานี้ครับ"
ถังซื่อไห่รีบพูดว่า:"คุณชาย คุณกำลังพูดอะไรครับ? ทำไมผมไม่เข้าใจเลย?"
เย่เฉินพูดว่า:"ผมเพิ่งออกมาจากสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าจินหลิง"
ถังซื่อไห่ยิ้มพูดว่า:"ที่แท้คุณชายก็กลับไปที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้า เพราะยังไงที่นั่นก็เป็นสถานที่ที่คุณอาศัยอยู่ตั้งแต่เด็ก ต้องผูกพันมากแน่นอน"
เย่เฉินพูดอย่างใจเย็น:"พอแล้ว คุณเลิกแกล้งได้แล้ว ป้าหลี่บอกผมแล้วว่า ตอนนั้นคุณขอให้ป้าหลี่ช่วยผม และคุณจัดการให้ทั้งสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าจินหลิงมาปกป้องความปลอดภัยของผม บุญคุณนี้ ผมจะจำมันไว้ตลอด"
ถังซื่อไห่ถอนหายใจเบาๆ: "คุณชาย คุณรู้ทุกอย่างเหรอ?"
"อื้ม ผมรู้แล้ว ถึงได้โทรมาขอบคุณ"
เย่เฉินไม่รู้ ว่ายังมีความลับอยู่ในนั้น
แต่ในตอนนี้ เขาขอบคุณถังซื่อไห่มากจริงๆ
ถังซื่อไห่พูดว่า"เอ่อ......ผมคิดว่ามีความเป็นไปได้ 50% ที่คนจากตระกูลเป็นคนทำ"
"หืม?"เย่เฉินถามเสียงเย็นชา:"ทำไมถึงพูดแบบนั้น?"
ถังซื่อไห่พูดว่า:"ตอนนั้นพ่อของคุณ มีความสามารถไม่ธรรมดา และกล้าหาญมากในเย่นจิง เป็นดาวรุ่งพุ่งแรงของตระกูลเย่ เขาพาตระกูลเย่ไปเปิดพรมแดนและขยายดินแดน และใช้ความแข็งแกร่งของตระกูลเย่ขึ้นสู่จุดสูงสุดทันที แต่ด้วยเหตุนี้ จึงถูกผู้อื่นเกลียดชัง ต่อมา มีเรื่องทะเลาะวิวาทกับตระกูลชาวตะวันตกชั้นยอด แล้วพวกเขาก็ถูกคนอื่นล้อมกรอบ จากนั้นก็มีความขัดแย้งกับคุณท่าน จึงออกไปจากตระกูลเย่ด้วยความโกรธ….."
"ตอนแรกคุณชายคิดว่าพ่อของคุณแค่มีอารมณ์ชั่ววูบ ดังนั้นเลยอยากใช้โอกาสนี้ให้เขาสงบสติอารมณ์ แต่ไม่คิดเลยว่า พ่อและแม่ของคุณ จะเสียชีวิตโดยไม่คาดคิดในจินหลิง……"
"ตั้งแต่นั้นมา คุณท่านก็เสียใจอย่างมาก และเขาอยากหาที่อยู่ของคุณอย่างเดียว จะพาคุณกลับมาเลี้ยง และแม้กระทั่งหวังว่าจะฝึกคุณให้เป็นคนรุ่นต่อไปเพราะความรู้สึกผิดที่มีต่อพ่อคุณ"
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...